ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ του 2017, ο Χρήστος Κιούλος βρισκόταν στο στασίδι του ψάλτη, μαζί με την υπόλοιπη χορωδία του Ιερού Ναού του Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι, έτοιμος να ψάλει τα πένθιμα εμβατήρια αυτής της ημέρας της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ωσπου, γυρνώντας κάποια στιγμή το βλέμμα του, είδε τον Διονύση Σαββόπουλο να κάθεται ανάμεσα στους πιστούς. Οπως θυμάται, η χορωδία και η μουσικότητά της έδειχναν να τραβούν την προσοχή του μουσικού, που έχει βυθίσει στο πένθος τις τελευταίες ώρες την Ελλάδα. Ο Χρήστος Κιούλος τού έκανε τότε νεύμα να ανέβει και να ψάλει μαζί τους. Διστακτικός στην αρχή, ο Σαββόπουλος τελικά ανέβηκε και ερμήνευσε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο το «Ω γλυκύ μου έαρ». Ηταν «μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή, κατάνυξης και θαυμασμού ταυτόχρονα», θυμάται σήμερα ο Χ. Κιούλος.
https://youtube.com/shorts/tukfguPVtPM?si=m4zjSPqx5owqe__G
Τον επόμενο χρόνο, πάλι τη Μεγάλη Παρασκευή, ο ψάλτης είδε κάποια στιγμή τον Σαββόπουλο να κάθεται στο βάθος και γνωρίζοντας ήδη το «τελετουργικό», το επανέλαβε κατά γράμμα. Ο Σαββόπουλος το έκανε συνήθειο να πηγαίνει έκτοτε στον ναό κάθε Μεγάλη Παρασκευή και να χαρίζει στους πιστούς που συγκεντρώνονταν εκεί μια στιγμή που έμοιαζε με μικρό δώρο.
«Ηταν κάτι το αδιανόητο να είμαστε μαζί με τον Σαββόπουλο, ο οποίος ένιωθε σχεδόν μαθητής – δεν ήρθε με κάποιον αέρα, αλλά ήρθε με μια ειλικρινή μουσική περιέργεια να δει τι ακριβώς συμβαίνει εδώ».
Αυτό συνεχίστηκε, μέχρις ότου η καραντίνα δεν το επέτρεπε πια. Οι πιστοί, βέβαια, συνέχισαν να αναζητούν αργότερα τον Σαββόπουλο. Ηταν, άλλωστε, για όλους μια στιγμή που δεν μπορούσε παρά να κατέχει τη δική της, πολύτιμη γωνιά.
«Για εμάς προφανώς που είμαστε ψάλτες, αλλά έχουμε και μια σχέση παραπάνω με τη μουσική και όλοι μας μεγαλώσαμε με το “Φορτηγό” και τα “Τραπεζάκια έξω” και τον “Μπάλλο”, ήταν κάτι αδιανόητο το να είμαστε μαζί με τον Σαββόπουλο. Ο οποίος ένιωθε σχεδόν μαθητής, δεν ήρθε με κάποιον αέρα, αλλά ήρθε με μια ειλικρινή μουσική περιέργεια να δει τι ακριβώς συμβαίνει εδώ», περιγράφει ο ψάλτης.
Οταν η αυλαία πέφτει, συνεχίζουν να μένουν οι αναμνήσεις και μερικές φωτογραφίες. Ο Χρήστος Κιούλος τις μοιράζεται αμφότερες στην κάμερα της «Κ».
Ο Χριστιανός Διονύσης Σαββόπουλος
Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε πολύ περισσότερο από ένας απλός τραγουδοποιός ή μουσικός. Ήταν ένας πραγματικός αναζητητής του Θεού, ένας άνθρωπος που μέσα από τη μουσική του προσπαθούσε να φωτίσει το σκοτάδι της εποχής του. Ο λόγος του, γεμάτος ποιητικότητα, αυτοσαρκασμό και συχνά προφητική διάθεση, συνδύαζε το ιερό με το καθημερινό, το ανθρώπινο με το θεϊκό, χωρίς ποτέ να χάνει την αυθεντικότητα και την απλότητα του. Στα τραγούδια του υπάρχει πάντα ένας ψίθυρος μετάνοιας, μια κρυφή προσευχή, αλλά και μια χαρά για τη ζωή — για την Ελλάδα, για τον άνθρωπο, για τον Δημιουργό. Χωρίς να γίνεται διδακτικός ή υπερβολικά σοβαρός, κατάφερνε να μεταδώσει ουσιαστικά μηνύματα πίστης και ελπίδας. Ο Σαββόπουλος ήταν γνήσιος χριστιανός: δεν διαλαλούσε την πίστη του, αλλά τη ζούσε και την ψάλλει μέσα από το έργο του, με ταπεινότητα και χιούμορ. Η μουσική του ένωνε στοιχεία του ιερού και του λαϊκού, το βυζαντινό μέλος με το ροκ, τις λέξεις του Διονύσιου Σολωμού με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Και το έκανε με μια πίστη ακλόνητη, με πεποίθηση ότι κάθε εμπειρία, κάθε δρόμος, κάθε δοκιμασία στη ζωή οδηγεί τελικά προς τη σωτηρία και τη συνάντηση με το Πρόσωπο του Θεού. Αυτός ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος: ένας καλλιτέχνης που μεταμόρφωνε το τραγούδι σε ομολογία πίστης, που ένωνε την τέχνη με τη θρησκευτική εμπειρία και άφηνε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ψυχή όσων τον άκουγαν και τον αγάπησαν.
