Η 2α Δεκεμβρίου είναι η ημέρα που τιμάται η μνήμη του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη στην Ελλάδα. Ο Όσιος Πορφύριος (1906–1991) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεωρείται προστάτης των ανθρώπων που αναζητούν πνευματική καθοδήγηση και θεραπεία μέσω της πίστης.
Όσον αφορά τα έθιμα της ημέρας αυτής στην Ελλάδα, υπάρχουν κάποιες παραδόσεις και πρακτικές, αν και δεν είναι τόσο διαδεδομένες ή καθιερωμένες όπως σε άλλες μεγάλες εορτές των Αγίων. Μερικές από αυτές είναι:
Εορτές σε μοναστήρια και ναούς: Στην Ελλάδα, διάφοροι ναοί και μοναστήρια, ειδικά εκείνα που είναι αφιερωμένα στον Όσιο Πορφύριο (όπως το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Μήλεσι Αττικής, το οποίο έχει συνδεθεί με τη ζωή και το έργο του), πραγματοποιούν εορταστικές λειτουργίες και πανηγύρεις, με προσευχές και αρτοκλασίες για τη μνήμη του.
Θεία Λειτουργία και αρτοκλασία: Οι πιστοί προσέρχονται για να συμμετάσχουν στη θεία λειτουργία και να προσκυνήσουν, ζητώντας την ευλογία του Αγίου Πορφυρίου. Συχνά τελούνται αρτοκλασίες, όπου προσφέρονται άρτοι για την ευλογία και την υγεία των πιστών.
Αναφορά σε εκκλησιαστικές ομιλίες και πνευματικά κείμενα: Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια μπορεί να οργανώσουν ομιλίες και σεμινάρια για τη ζωή και τα διδάγματα του Οσίου Πορφυρίου, ενθαρρύνοντας τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμά του στην καθημερινή ζωή και την πνευματική τους πορεία.
Προσκύνημα και νηστεία: Στην περίπτωση εκείνων που επιθυμούν να τιμήσουν ιδιαίτερα τον Όσιο Πορφύριο, ενδέχεται να ακολουθήσουν την παράδοση της νηστείας (αν και δεν είναι αυστηρό έθιμο) την παραμονή της εορτής ή την ημέρα της.
Ευλογία των οικογενειών: Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ειδικά λαϊκά έθιμα, κάποιες οικογένειες μπορεί να συγκεντρωθούν και να ζητήσουν την ευλογία του Αγίου Πορφυρίου για την υγεία και την ευημερία τους.
Η ημέρα αυτή είναι περισσότερο μια πνευματική γιορτή για την Εκκλησία και τους πιστούς, που αναγνωρίζουν τη σημασία του Οσίου Πορφυρίου στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και τον σεβασμό που του αποδίδεται για τη βοήθεια και τις θεραπείες που προσέφερε με τη δύναμη της πίστης του.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἰχνηλάτης τῶν πάλαι πατέρων γέγονας, Ἁγιωνύμου τοῦ Ὄρους ἀσκήσας Σκήτῃ σεπτῇ, Τριάδος τῆς Ζωαρχικῆς, τῶν Καυσοκαλυβίων, ἄβυσσος θείων δωρεῶν, λυτήρ δεινῶν ἀσθενειῶν, ἐδείχθης ὦ θεοφόρε. Πορφύριε οἰκουμένης, πάσης, ποιμήν ἡμῶν καί στήριγμα.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Εὐβοίας τὸν γόνον, Οἰκουμένης ἀγλάϊσμα (πρώτη γραφή: πανελλήνων τὸν Γέροντα), τῆς Θεολογίας τὸν μύστην καὶ Χριστοῦ φίλον γνήσιον, Πορφύριον τιμήσωμεν, πιστοί, τὸν πλήρη χαρισμάτων ἐκ παιδός. Δαιμονῶντας γὰρ λυτροῦται, καὶ ἀσθενεῖς ἰᾶται πίστει κράζοντας· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
