Την Κυριακή Ζ Λουκά ( 6η τ.μ ) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγίας Μαρίνης Ηλιουπόλεως πλαισιωμένος από τον δραστήριο προϊστάμενο του Ναού Αρχιμ. Σεραφείμ Δημητρίου και.....
Η αποστολική περικοπή της ημέρας ήταν η αφορμή του κηρύγματος του Σεβασμιωτάτου και μάλιστα ο στίχος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι» (Γαλ. β, 20).
«Χριστώ συνεσταύρωμαι», διακηρύττει με καύχηση ο Απ. Παύλος. Γιά πολλά θα μπορούσε να καυχηθεί ο Απόστολος, είπε ο Μητροπολίτης Κορωνείας. Και μάλιστα ορισμένα σπουδαία για την εποχή του.
1. Η καταγωγή του από την περίφημη πόλη Ταρσό της Κιλικίας. Ιουδαίος. Ρωμαίος πολίτης. Φαρισαίος. Μαθητευμένος «παρά τους πόδας» του μεγάλου νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ. Με παιδεία όχι τυχούσα.
Πνεύμα οργανωτικό σπάνιο. «Η μέριμνα πασών των Εκκλησιών» γράφει ο ίδιος. Διάνοια φωτεινή.
Ένας σοφός είπε: «Τρία πνεύματα μπορούν να αναγεννούν την ανθρωπότητα: «Πλάτων, Παύλος, Γκαίτε».
Και πάνω από όλα αυτά θεοφώτιστος και πνευματοκίνητος. Ονομάσθηκε Πρώτος μετά τον Ένα!
Και θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε και πολλά ακόμα χαρίσματα και προσόντα του.
2. Όμως τί χρειάζονται όλα αυτά; Αφού Εκείνος όλα τα θεωρεί «σκύβαλα» μπροστά στο μεγάλο καύχημά του και βροντοφωνάζει προς όλες τις κατευθύνσεις: «Χριστώ συνεσταύρωμαι».
Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό. Και συνεχίζει «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. β, 20). Αυτό είναι η μόνη αιτία καυχήσεώς του.
Σαν να μας λέει: «ο Χριστός είναι η ζωή μου και η πηγή της δυνάμεώς μου και το καύχημά μου».
Και με αυτήν την δύναμη πολεμά και κατατροπώνει «τας εξουσίας και τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου». (Εφεσίους στ, 12).
3. Ο μυθικός ήρωας Ανταίος αντλούσε δύναμη από την γη. Όταν έπεφτε κάτω κατά την πάλη,σηκωνόταν αήττητος.
Και ο Παύλος διακηρύττει «όταν ασθενώ,τότε δυνατός ειμί» ( Β Κοριν. ιβ, 10 ). Και «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. δ, 13).
4. Και εμείς οι σύγχρονοι πιστοί καυχώμαστε για πολλά πράγματα. Για επιτυχίες και κατορθώματά μας. Για την μόρφωση και τις γνώσεις μας. Για τα αξιώματά μας ίσως. Για τον θαυμασμό των ανθρώπων προς το πρόσωπό μας.
Για τα πλούτη μας ίσως. Για την σχέση μας με τον Χριστό καυχώμαστε; Είναι η πηγή της εμπνεύσεώς μας;
Αντλούμε από τον Χριστο δύναμη, εμπιστοσύνη, ασφάλεια; Γιατί αυτό σημαίνει το «Χριστώ συνεσταύρωμαι» του Αποστόλου.
Ο Χριστός είναι, πρέπει να είναι σε όλη την ζωή μας η πηγή της δυνάμεως και εμπνεύσεώς μας,που θα φωτίζει τα βήματά μας. Όμως έχουμε μια ουσιαστική σχέση με τον Χριστό ή μένουμε σε κάποιες τυπικότητες ή ορισμένες κατά συνθήκην καταστάσεις.
Αυτό το ερώτημα ας μάς απασχολεί πάντοτε και ας ελέγχουμε τον εαυτό μας.
Η εποχή μας με την προϊούσα εκκοσμίκευση,που όλοι σχεδόν και όλα θέλουν να μάς απομακρύνουν από τον Χριστό και την Εκκλησία, μάς αναγκάζει να σκεφθούμε σοβαρά να αποφασίσουμε και να αποδείξουμε έργω και λόγω « με ποιόν θα πάμε και ποιούς θ´ αφήσουμε»!
