Στην Αφρική οι εμφύλιοι και γενοκτονικοί αλληλοσπαραγμοί εμφανίζονται μετά από αναθεωρήσεις συμφερόντων του προηγμένου κόσμου μας, μετά από ανακαλύψεις νέων ορυκτών κοιτασμάτων, μετά από αποσύρσεις ενδιαφέροντος των παλαιών αποικιοκρατών, που από τον τρόπο που δρούσαν είχαν καθιερωθεί σαν νέο-αποικιοκράτες, μετά από αλλαγές κυβερνήσεων, μετά από λαϊκούς ξεσηκωμούς και υποκινήσεις πραξικοπημάτων…
Σ’ αυτό το «αδελφοφάγωμα» βγαίνει ένα υπόγειο φονικό και καταστροφικό αίσθημα, σχεδόν πρωτογονικό και αμείλικτα αδιάκριτο, ο θρίαμβος του κακού στον χειρότερο ανίδωτο εφιάλτη.
Ενίοτε, οι ισχυρότεροι δίδουν και Μεσσιανικό χαρακτήρα στη δράση τους και τα μέρη αυτά είναι σήμερα πάρα μα πάρα πολλά, είναι αμέτρητα και ζητούν δεκάδες «Ραχήλ να κλαίνε τα τέκνα τους και να μην θέλουν να πιστέψουν ότι δεν υπάρχουν πια…»!
Μια για το Σουδάν, μια για το Κονγκό, μια για τη Μοζαμβίκη, για το Μαλί, τον Νίγηρα, την Αιθιοπία, τη Σομαλία, τη Βόρεια Νιγηρία, τη Λιβύη και σε απίθανα μέρη, όπου «ανεξάρτητες» ομάδες φανατικών δρουν για να δημιουργήσουν νέες εστίες πολέμου…
Κι έρχονται Χριστούγεννα και επιβεβαιώνονται οι στίχοι του ποιητή Κώστα Βάρναλη, στο ποίημά του «Οι πόνοι της Παναγίας». Φθάνει η στιγμή της Γέννας του Χριστού και η Παναγία, βλέποντας τον ανθρώπινο περίγυρο, αρχίζει ένα μονόλογο, ένα νανούρισμα που μοιάζει περισσότερο με μοιρολόι…
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξέρω, πώς θα ’χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκιά,
που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.
……………………………………………
Θεριά οι άνθρωποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.
Ωχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
Στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!
Ω! πώς βελάζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…
Βοηθάτε, ουράνιες δυνάμεις, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά την άβυσσο,
κρυφά απ’ τον κόσμο τούτο να γεννήσω!
Σ’ αυτόν, δυστυχώς, τον απτό για εμάς και αόρατο για τους περισσότερους περίγυρο γεννάται και φέτος ο Χριστός…
Σε μια ακόμα προσπάθειά Του να μας παρακινήσει να αφήσουμε τη θηριώδη φύση μας, σιγοψιθυρίζοντας το μοιρολόι της Γέννας της Παναγίας σαν μια νέα δεκάτη ωδή…
ο Καμερούν Γρηγόριος
