Με βαθύ πόνο και σφιγμένη καρδιά γράφω αυτές τις λίγες γραμμές

ΜΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ…
Από Γεωργιος Αποστολακης
Με βαθύ πόνο και σφιγμένη καρδιά γράφω αυτές τις λίγες γραμμές.
Η τραγωδία που συνέβη στην πόλη μας,
τα Τρίκαλα, στο χώρο της εργασίας, και στέρησε τη ζωή σε πέντε γυναίκες, μας έχει συγκλονίσει όλους.
Ως άνθρωπος και ως Τρικαλινός αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την ειλικρινή συμπαράστασή μου στις οικογένειες των θυμάτων, στους οικείους, στα παιδιά, στους συζύγους, στους γονείς τους.
Ο πόνος τους είναι βαρύς, ασήκωτος, και μας αφορά όλους.
Πρόκειται για ένα τραγικό εργατικό δυστύχημα, που υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο απότομα μπορεί να ανατραπεί η καθημερινότητα.
Σήμερα δεν είναι ώρα για κρίσεις, χαρακτηρισμούς ή αποδόσεις ευθυνών.
Είναι ώρα σιωπής, σεβασμού και προσευχής.
Ιδιαίτερα ο πόνος της απώλειας μιας μητέρας, μιας γυναίκας που κρατούσε την οικογένεια όρθια με τον κόπο και την αγάπη της, δεν περιγράφεται με λόγια.
Δεν απαλύνεται με ανθρώπινες παρηγοριές, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι.
Μόνο η πίστη και η βοήθεια του Θεού μπορούν να δώσουν δύναμη στις ψυχές που δοκιμάζονται τόσο σκληρά.
Για εμάς που πιστεύουμε,
ο θάνατος δεν είναι το τέλος.
Είναι μια μετάβαση.
Δεν υπάρχει πραγματικός θάνατος,
αλλά πέρασμα στην Όντως Ζωή,
εκεί όπου «ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός».
Αυτή η ελπίδα είναι το μόνο φως μέσα στο σκοτάδι της απώλειας.
Ας κρατήσουμε τις οικογένειες των πέντε γυναικών στην καρδιά και στην προσευχή μας.
Ας σταθούμε δίπλα τους με σιωπηλή αγάπη, σεβασμό και αληθινό ενδιαφέρον. Και ας παρακαλέσουμε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των εκλιπουσών και να δώσει δύναμη και παρηγοριά σε όσους έμειναν πίσω.
Γεώργιος Αποστολάκης