ΛΒ´ Παύλεια: «εξ ύδατος και Πνεύματος» – Υπαίθρια εκδήλωση στην Παναγία Δοβρά

Από νωρίς το πρωί, ο υπό ανέγερση Ιερός Ναός του Αγίου Λουκά κατακλύστηκε από ευλαβείς προσκυνητές, και ιδιαίτερα από όσους συμμετείχαν κατά το τρέχον έτος στους Κύκλους Μελέτης Αγίας Γραφής και στα Εσπερινά Κηρύγματα των ενοριών της Ιεράς μας Μητροπόλεως.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, στον αύλειο χώρο της Ιεράς Μονής πραγματοποιήθηκε, στο πλαίσιο των «ΛΒ´ Παυλείων», η εκδήλωση με τίτλο «εξ ύδατος και Πνεύματος». Η εκδήλωση σηματοδότησε και τη λήξη των Κύκλων Μελέτης Αγίας Γραφής και των Εσπερινών Κηρυγμάτων της Αποστολικής μας Μητροπόλεως.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Την εκδήλωση παρουσίασε ο Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Παπαθεοδώρου, Υπεύθυνος των τριημέρων φιλοξενίας κυριών της Ιεράς Μητροπόλεως,, ενώ η νεοσύστατη Χορωδία της Ενορίας Αγίας Παρασκευής Βεροίας απέδωσε εκκλησιαστικούς

ύμνους.

Ομιλία Σεβασμιωτάτου στη θ. Λειτουργία

«Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν».

Ὁλοκληρώνονται μέ τή σημερινή θεία Λειτουργία καί τήν Ἡμερίδα πού θά ἀκολουθήσει στή συνέχεια οἱ κύκλοι μελέτης Ἁγίας Γραφῆς καί τά ἑσπερινά κηρύγματα πού πραγματοποιοῦντο στήν Ἱερά μας Μητρόπολη, σέ ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά μας, σέ ὅλες τίς ἐνορίες καί τά πνευματικά κέντρα ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους μέχρι σήμερα.

Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ πνευματική ἀνάγκη ὅλων μας νά ἐνισχυόμεθα στόν ἀγώνα μας καί νά φωτίζουμε τήν ὁδό τῆς ζωῆς μας μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι κατά τόν προφητάνακτα Δαβίδ «φῶς ταῖς τρίβοις» μας, δέν εἶναι κάτι πού τό χρειαζόμεθα κάποιους μῆνες τόν χρόνο ἤ πού συναρτᾶται μέ τίς διακοπές μας. Εἶναι κάτι πού τό ἔχουμε ἀνάγκη καθημερινά, διότι μᾶς δίδει τή δυνατότητα καί τήν εὐκαιρία νά αἰσθανόμεθα ὅτι ζοῦμε μέσα στήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὅτι τόν ἔχουμε ἐνώπιόν μας καί ἀκοῦμε τήν πατρική φωνή του νά μᾶς καθοδηγεῖ, νά μᾶς ἐνθαρρύνει καί νά μᾶς παρηγορεῖ. Καί αὐτό εἶναι κάτι τό ὁποῖο μᾶς βοηθᾶ νά γνωρίζουμε καί νά προσεγγίζουμε ἀκόμη περισσότερο τόν Θεό.

Ὁ Θεός ὅμως δέν θέλει νά ἀκοῦμε μόνο ἐμεῖς τή δική του φωνή, δέν ζητᾶ μόνο ἐμεῖς νά ἀκοῦμε τί μᾶς λέγει. Ἐπιθυμεῖ νά ἀκούει καί τή δική μας φωνή, τή φωνή τῶν παιδιῶν του πού ἀπευθύνονται πρός τόν πατέρα τους καί συνομιλοῦν μαζί του καί ἀναθέτουν στήν ἀγάπη του ὅ,τι τούς ἀπασχολεῖ. Καί αὐτό πραγματοποιεῖται μέσω τῆς προσευχῆς, πού εἶναι ἡ συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ὅπως μᾶς τή δίδαξε ὁ Κύριός μας, ὁ ὁποῖος μάλιστα ὄχι μόνο μᾶς ἔδωσε ὑπόδειγμα προσευχῆς, τήν λεγομένη Κυριακή προσευχή, μέ τήν ὁποία μᾶς προτρέπει νά ὀνομάζουμε τόν Θεό πατέρα μας — «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς», λέμε,— ἀλλά μᾶς ἐνθαρρύνει νά ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό καί ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη.

Ἀκούσαμε τόν Χριστό νά μᾶς τό λέγει στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Καί μάλιστα νά μᾶς τονίζει ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι ἀπόμακρος καί ἀδιάφορος καί δέν ἀσχολεῖται μέ τά αἰτήματα τά ὁποῖα ὑποβάλλουν τά τέκνα του, ἀλλά ἀνταποκρίνεται σέ αὐτά καί τά ἐκπληρώνει, ὅταν βέβαια εἶναι πρός ὄφελος τοῦ αἰτουμένου.

Καί δέν τό εἶπε μία μόνο φορά ὁ Κύριός μας. Μᾶς τό τόνισε ἐπανειλημμένα σήμερα σάν νά ἤθελε νά τό ἐμπεδώσουμε, νά τό πιστεύσουμε καί νά τό κάνουμε πράξη στή ζωή μας.

Τί μᾶς εἶπε; «Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν».

Νά ζητᾶτε καί θά σᾶς δώσει ὁ Θεός-Πατέρας αὐτό πού ζητᾶτε. Νά ζητᾶτε καί τότε θά βρεῖτε αὐτό πού ψάχνετε. Νά κρούετε τή θύρα τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καί ἡ θύρα θά ἀνοίξει γιά σᾶς.

Πόσο παρήγορα καί πόσο ἐνθαρρυντικά εἶναι τά λόγια τοῦ Κυρίου μας, πού δέν εἶναι ὅμως ἁπλῶς καλά καί παρήγορα λόγια, γιά νά μήν ἀπογοητευθοῦμε καί ἀποθαρρυνθοῦμε, ἀλλά εἶναι ἡ ἀλήθεια, εἶναι ἡ πραγματικότητα. Καί μᾶς συστήνει νά ἀξιοποιοῦμε αὐτή τήν εὐκαιρία πού μᾶς χαρίζει ὄχι μόνο ὅταν ἔχουμε κάτι ἀνάγκη ἤ σέ μία μεγάλη δυσκολία, ἀλλά καθημερινά.

Ἀπό τόν Θεό προέρχονται, ἄλλωστε, ὅσα ἔχουμε. Ἑπομένως ἀπό Ἐκεῖνον θά πρέπει νά ζητοῦμε καί ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη. Καί δέν ἐννοεῖ ὁ Χριστός νά ζητοῦμε μόνο τά ὑλικά, δέν ἐννοεῖ νά ζητοῦμε μόνο κάτι πού θά μᾶς ἐξυπηρετοῦσε ἐάν θά τό εἴχαμε, ἀλλά μᾶς προτρέπει νά ζητοῦμε καί πνευματικά ἀγαθά, μᾶς προτρέπει, ὅπως λέγει σέ ἄλλο σημεῖο, νά ζητοῦμε «πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

Ἄν μάθουμε νά ἐμπιστευόμεθα, λοιπόν, στήν ἀγάπη του ὄχι μόνο τά καθημερινά μας ζητήματα ἀλλά καί τά ψυχικά καί τά πνευματικά μας θέματα· ἄν μάθουμε νά κρούουμε τή θύρα τοῦ Θεοῦ καί νά ζητοῦμε μέ θέρμη καί πόθο, «παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἤ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν», ὅπως ἔλεγε ὁ μέγας βασιλεύς Δαβίδ, τότε νά μήν ἀμφιβάλλουμε. Ὁ Θεός θά μᾶς κάνει αὐτή τή χάρη: θά μᾶς ἀνοίξει τή θύρα του καί θά μᾶς ἐπιτρέψει νά εὑρισκόμεθα ἐκεῖ ὅπου εἶναι καί Ἐκεῖνος καί νά ἀκοῦμε τή φωνή του καί νά συνομιλοῦμε μαζί του. Καί τότε δέν θά ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό κάτι ἄλλο, γιατί ὁ Θεός θά καλύπτει τίς ἀνάγκες μας καί θά μᾶς καθοδηγεῖ στήν ὁδό τῶν ἐντολῶν του, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε βαδίζοντάς την νά κληρονομήσουμε τήν αἰώνια ζωή.

Ομιλία Σεβασμιωτάτου στη λήξη των Κύκλων Μελέτης Αγίας Γραφής

Ἕνας κύκλος συναντήσεων μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἕνας κύκλος ἑσπερινῶν κηρυγμάτων στίς ἐνορίες τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως ὁλοκληρώνεται σήμερα, ὅπως εἶπα καί πρίν ἀπό λίγο κατά τή θεία Λειτουργία.

Καί ὁλοκληρώνεται ἐδῶ, στόν φιλόξενο χῶρο τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ὅπου εἴμεθα ὅλοι συγκεντρωμένοι ἐπί τό αὐτό, ὅπως κάθε χρόνο αὐτές τίς ἡμέρες, σέ μία οἰκογενειακή, θά ἔλεγα, σύναξη, στήν ὁποία καί σᾶς καλωσορίζω, γιά νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό γιά τή μεγάλη αὐτή δωρεά πού μᾶς χάρισε καί αὐτό τόν χρόνο, νά ἔχουμε δηλαδή πάμπολλες εὐκαιρίες νά ἀκούσουμε τόν λόγο του καί νά ἀναγεννηθοῦμε πνευματικά μέσα ἀπό αὐτόν.

Ἡ εὐχαριστία πρός τόν Θεό δέν εἶναι τυπική άλλά οὐσιαστική γιά δύο λόγους. Ὁ ἕνας εἶναι ὅτι πράγματι εἶναι εὐλογία καί δωρεά τοῦ Θεοῦ οἱ πνευματικές εὐκαιρίες πού προσφέρονται στήν Ἱερά μας Μητρόπολη, οἱ κύκλοι μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, τά ἑσπερινά κηρύγματα, ἀλλά καί ὅλες οἱ ἄλλες ὁμιλίες πού πραγματοποιοῦνται ὅλο τόν χρόνο ἀπό τήν τοπική μας Ἐκκλησία καί μπορεῖ νά τίς παρακολουθήσει ὁ καθένας ἤ καί νά τίς ἀκούσει ἀπό τόν ραδιοφωνικό μας σταθμό, τόν «Παύλειο Λόγο».

Δέν θά πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι αὐτή ἡ προσφορά δέν εἶναι αὐτονόητη, δέν εἶναι κάτι τό ὁποῖο εἶναι διαθέσιμο σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ἀδελφοί μας πού ἐπιθυμοῦν νά ἀκούσουν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, νά ἀκούσουν μία πνευματική ὁμιλία, νά διδαχθοῦν καί νά λύσουν τίς ἀπορίες τους καί δέν ἔχουν ἀντίστοιχες εὐκαιρίες.

Ὅσες καί ὅσοι παρακολουθήσατε τό περασμένο Σάββατο τήν ἐκδήλωση τοῦ Γραφείου Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως στό πλαίσιο τῶν ΛΒ´ Παυλείων καί ἀκούσατε τούς ὁμιλητές πού μᾶς περιέγραψαν τήν προσπάθεια καί τό ἔργο τῶν ἐπισκόπων καί τῶν ἱερέων τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου νά προσφέρουν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους πού τόν ἀναζητοῦν ἐναγωνίως, πιστεύω ὅτι καταλαβαίνετε τί ἐννοῶ, καί ἀκόμη κατανοεῖτε σέ πόσο προνομιακή θέση ἔναντι αὐτῶν εὑρισκόμεθα ἐμεῖς ἐδῶ μέ τίς τόσες εὐκαιρίες, πού κάποτε ἴσως τίς ἀφήνουμε καί ἀνεκμετάλλευτες.

Ὁ δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο εὐαριστοῦμε τόν Θεό εἶναι γιατί ὁ λόγος του, αὐτόν πού μελετήσατε καί φέτος στούς κύκλους μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἤ ἀκούσατε στά ἑσπερινά κηρύγματα ὄντως μᾶς ἀναγεννᾶ, γιατί κρύβει μέσα του ἀναγεννητική δύναμη, ἡ ὁποία μεταδίδεται στόν ἄνθρωπο πού τόν ἀκούει ἔχοντας τήν ψυχή του ἀνοικτή.

Αὐτό συμβαίνει, γιατί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι λόγια ἀνθρώπινα, σάν αὐτά πού λέμε σέ ἄλλες συναντήσεις ἤ ὅταν συνομιλοῦμε μεταξύ μας. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς προερχόμενος ἀπό τόν Θεό καί διατυπούμενος ἀπό τόν Κύριό μας, Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τό πρόσωπο δηλαδή μέσω τοῦ ὁποίου ἐκφράζεται ὁ Θεός, ἐμπεριέχει καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, γιατί, ὅπως πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε, ὁ Θεός εἶναι Τριαδικός καί τά τρία Πρόσωπα εἶναι ὁμοούσια καί ἀδιαίρετα.

Ἑπομένως, ὅταν ἀκοῦμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τόν δεχόμεθα στήν ψυχή μας, λαμβάνουμε συγχρόνως στήν ψυχή μας καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτό εἶναι πού μᾶς ἀναγεννᾶ. Αὐτό εἶναι πού μᾶς κάνει ἄλλους ἀνθρώπους, ἀπό χοϊκούς μᾶς κάνει οὐράνιους. Αὐτό εἶναι πού κάνει τόν σπόρο τοῦ θείου λόγου, ὅπως διδάσκει στήν παραβολή τοῦ Σπορέως ὁ Κύριός μας, νά φυτρώνει καί νά αὐξάνει καί νά δίδει καρπόν ἑκατονταπλασίονα.

Ἀκοῦμε δεκάδες ἀνθρώπους νά ὁμιλοῦν γύρω μας, ἀκοῦμε συχνά σοφούς καί διακεκριμένους ἐπιστήμονες νά δίδουν περισπούδαστες διαλέξεις, νά ἀναπτύσσουν θεωρίες καί νά ἑρμηνεύουν γεγονότα καί φαινόμενα. Ἀκοῦμε ἀνθρώπους πού ὁμιλοῦν γιά τήν εἰρήνη, γιά τά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων καί πῶς θά ἐπιλυθοῦν, κανενός ὅμως οἱ λόγοι ἤ οἱ προτάσεις δέν μένουν στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί δέν μεταβάλλουν τή στάση τους καί τή ζωή τους. Μόνο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο ψυχικά καί πνευματικά.

Καί αὐτό δέν εἶναι θεωρητικό. Ὑπάρχουν ἑκατομμύρια ἀδιαμφισβήτητα καί ἀκλόνητα παραδείγματα τῆς ἀναγεννητικῆς δυνάμεως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Θά μποροῦσε νά ἀρχίσει κανείς ἀπό τό παράδειγμα τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἀπό ὅλους ἄκουσαν τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ καί αἰσθάνθηκαν τήν ἀναγεννητική του δύναμη πού τούς ἔκανε ἄλλους σέ σχέση μέ αὐτό πού ἦταν, ὥστε νά ἐγκαταλείψουν τά πάντα καί νά τόν ἀκολουθήσουν.

Ἀλλά καί τό πρῶτο κήρυγμα τῶν ἀποστόλων, τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς εἶχε τήν ἴδια ἀναγεννητική δύναμη, ὥστε εἵλκυσε στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ τρεῖς χιλιάδες ἀνθρώπους.

Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τό κήρυγμα καί τῶν ἄλλων ἀποστόλων καί τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἦλθε ἐδῶ καί κήρυξε στό Βῆμα του, καί ἀρκετοί Βεροιεῖς, γυναῖκες καί ἄνδρες, πίστευσαν στόν Χριστό καί βαπτίστηκαν, ὅπως διαβάζουμε στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.

Τό «πίστευσαν» δηλώνει τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀναγεννητικῆς ἐνεργείας τοῦ λόγου τοῦ Εὐαγγελίου πού ὁδήγησε ἀνθρώπους, καί μάλιστα ὑψηλῆς κοινωνικῆς θέσεως, νά ἀποφασίσουν νά ἀλλάξουν τή ζωή τους καί νά βαπτισθοῦν. Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι αὐτό δέν ἦταν κάτι ἁπλό, καθώς ἡ ἔννοια καί ἡ λειτουργία τοῦ βαπτίσματος δέν ἦταν οἰκεία στούς Ἕλληνες, ὅπως ἦταν στούς Ἰουδαίους ἀπό τό βάπτισμα τοῦ τιμίου Προδρόμου.

Ἀνάλογες ἀποδείξεις ἔχουμε καί ἀπό βίους ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, κάποιοι ἀπό τούς ὁποίους, ἐνῶ ἦταν ἁμαρτωλοί ἤ ἀλλόπιστοι, μέ μία φράση τοῦ Εὐαγγελίου πού ἄκουσαν κάποια ἡμέρα τυχαῖα, ἄλλαξαν ζωή καί ἔγιναν ἅγιοι. Πολύ χαρακτηριστική εἶναι ἐπίσης καί ἡ περίπτωση τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου. Σύμφωνα μέ τόν Βίο του, μετά τόν θάνατο τῶν γονέων του πῆγε μία ἡμέρα στήν Ἐκκλησία καί ἐκεῖ ἄκουσε στό Εὐαγγέλιο τόν λόγο τοῦ Κυρίου πού ἔλεγε «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, πώλησόν σου τά ὑπάρχοντα καί δός πτωχοῖς καί ἕξεις θησαυρόν ἐν οὐρανοῖς». Καί τόσο πολύ μίλησε στήν ψυχή του αὐτή ἡ φράση, ὥστε ἔφυγε ἀμέσως καί τήν ἔκανε πράξη. Πώλησε τά ὑπάρχοντα του, τά μοίρασε στούς πτωχούς καί ἔγινε ὁ μέγας ἀσκητής καί ἅγιος πού γνωρίζουμε καί τιμοῦμε. Ἀλλά καί στόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό καί στούς ἀδελφούς μας καί στούς φίλους καί οἰκείους μας μποροῦμε νά διαπιστώσουμε αὐτή τήν ἀναγεννητική δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Ἄν ἀνατρέξουμε στή ζωή μας, εἶναι βέβαιο ὅτι θά ἀνακαλύψουμε στιγμές κατά τίς ὁποῖες μία φράση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, πού μπορεῖ νά τήν εἴχαμε ἀκούσει καί δεκάδες φορές, μᾶς φάνηκε ὅτι τήν ἀκούαμε γιά πρώτη φορά. Μᾶς φάνηκε ὅτι ἦταν ἡ ἀπάντηση στό πρόβλημα πού μᾶς ἀπασχολοῦσε. Μᾶς φάνηκε ὅτι μᾶς ἔκανε νά βλέπουμε καί νά ἀντιμετωπίζουμε διαφορετικά κάποια πράγματα στή ζωή μας. Μᾶς φάνηκε ὅτι ἦταν αὐτό πού εἴχαμε ἀνάγκη ἐκείνη τή στιγμή.

Γιά ὅλα αὐτά πού μᾶς προσφέρει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού ἀκοῦμε, ὄχι μόνο ἔχουμε χρέος νά εὐχαριστοῦμε τόν Θεό ἀλλά καί ἔχουμε χρέος νά ἐπιδιώκουμε νά τόν ἀκοῦμε καί νά τόν μελετοῦμε καθημερινά, ὅλο τόν χρόνο καί ἰδιαίτερα τώρα τό καλοκαίρι πού λόγω τοῦ θέρους διακόπτουμε ἀναγκαστικά καί τούς κύκλους μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τά ἑσπερινά κηρύγματα.

Δέν θά πρέπει νά ἀποκόπτουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό αὐτή τήν ἐπαφή καί τή σχέση μέ τόν Θεό μέ τή μελέτη τοῦ λόγου του, γιατί μέσα ἀπό αὐτή ὁ Χριστός μιλᾶ στήν ψυχή μας, κρούει τή θύρα της καί σπέρνει τόν λόγο του.

Τή σημασία τῆς μελέτης καί τοῦ κηρύγματος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἐπισημαίνει καί τονίζει καί ὁ ἅγιος Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος μᾶς φιλοξενεῖ σήμερα στόν ναό του καί στόν περιβάλλοντα χῶρο του, καί τονίζει ἰδιαίτερα τήν ἀνάγκη νά τόν ἀκοῦμε καί νά τόν μελετοῦμε. Ὁ ἴδιος μάλιστα, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τόν Βίο καί τίς ὁμιλίες του, μελετοῦσε καθημερινά τήν Ἁγία Γραφή καί ὡς λαϊκός, ἄν καί ἦταν ἰατρός καί καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς καί κατά συνέπεια πολυάσχολος, ἔσπευδε νά παρακολουθήσει τίς ὁμιλίες τοῦ ἐπισκόπου τῆς περιοχῆς του, παρότι, λόγω τοῦ ἀθέου καθεστῶτος, ὅσοι τίς παρακολουθοῦσαν, κινδύνευαν νά ὑποστοῦν συνέπειες, γιά τή σχέση πού εἶχαν μέ τήν Ἐκκλησία.

Καί ὅταν ἔγινε ὁ ἴδιος ἐπίσκοπος κήρυττε πάντοτε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους, γνωρίζοντας τήν ἀνάγκη πού εἶχαν νά τόν ἀκούσουν ἀλλά καί τή σημασία πού ἔχει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν πνευματική ζωή καί τήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. Κήρυττε καί ἑρμήνευε τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καί παρότρυνε τούς ἱερεῖς του νά κάνουν τό ἴδιο, θεωρώντας το ἱερό χρέος, διότι, ὅπως ἔλεγε, ὁ Χριστός εἶχε πεῖ στούς μαθητές του πρῶτα νά κηρύσσουν καί μετά νά βαπτίζουν τούς ἀνθρώπους.

Ἔλεγε, μάλιστα, ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος τήν ἐν Χριστῷ ζωή, νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό καί νά γίνει μιμητής του, ἄν δέν γνωρίζει πῶς ἔζησε ὁ Χριστός, τί δίδαξε καί τί ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους.

Καί ὅπως, ὅταν θέλει κανείς νά φθάσει σέ ἕναν τόπο πού δέν γνωρίζει, δέν παίρνει τυχαῖα ἕναν δρόμο, πιστεύοντας ὅτι θά βρεῖ τόν προορισμό του, ἀλλά ζητᾶ πληροφορίες, συμβουλεύεται ἐξειδικευμένους ὁδηγούς, χρησιμοποιεῖ τά σύγχρονα ἠλεκτρονικά μέσα, γιά νά εἶναι βέβαιος ὅτι θά φθάσει, τό ἴδιο πρέπει νά κάνουμε καί γιά τόν πνευματικό προορισμό μας, τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἔχουμε ἀνάγκη τίς ὁδηγίες πού μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἔχουμε ἀνάγκη νά τίς γνωρίζουμε καί νά τίς κατανοοῦμε ὀρθά, ὥστε νά γεννηθοῦμε καί νά ἀναγεννηθοῦμε καί ἐμεῖς «ἐξ ὕδατος καί πνεύματος», ὅπως λέγει ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας στή συνομιλία του μέ τόν νυκτερινό μαθητή του Νικόδημο, καί μέ ἕναν ἄλλο τρόπο στή συνομιλία του κοντά στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ μέ τή Σαμαρείτιδα.

Γι᾽ αὐτήν ὅμως τήν «ἐξ ὕδατος καί πνεύματος» ἀναγέννηση, πού φυσικά συνδέεται καί μέ τό ἅγιο βάπτισμα, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τό θέμα τῶν φετινῶν ΛΒ´ Παυλείων, θά μᾶς μιλήσει στή συνέχεια ὁ ἐκλεκτός μας ὁμιλητής, διακεκριμένος θεολόγος καί διδάκτορας τῆς Θεολογίας, πρωτοπρεσβύτερος π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου.

Τόν π. Θεμιστοκλῆ τόν γνωρίζω ἀπό τά νεανικά του χρόνια, ὅταν ὡς φοιτητής τῆς Θεολογικῆς στό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης φοιτοῦσε καί στή Χριστιανική Καταφυγή νέων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου διακονοῦσα τότε ὡς πρωτοσύγκελλος καί προϊστάμενος τοῦ ναοῦ ἀλλά καί τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τῆς Χριστιανικῆς Καταφυγῆς. Ἀπό τότε παρακολουθῶ μέ ἐνδιαφέρον καί ἀγάπη πάντοτε τήν πορεία του ὡς κληρικοῦ πλέον τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν πού διακονεῖ στόν ναό τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου Ἀχαρνῶν, ἀλλά καί τό πλούσιο συγγραφικό του ἔργο.

Γι᾽ αὐτό καί χαίρομαι ἰδιαίτερα πού ἀνταποκρίθηκε στήν πρόσκλησή μας καί εἶναι σήμερα μαζί μας γιά νά μᾶς ὁμιλήσει μέ ἀφορμή τή λήξη τῶν κύκλων μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως.

Τόν εὐχαριστῶ θερμά καί ἀπό καρδίας καί ἀναμένουμε νά ἀκούσουμε μέ πολύ ἐνδιαφέρον ὅσα θά μᾶς πεῖ.