Κυριακή της Πεντηκοστής – 20 Ιουνίου

Ο Χρι­στος κα­λεί συ­νε­χως, ο­πως τότε και τώρα και πάντα ε­κεί­νους που δι­ψούν και πει­νούν για τη δι­και­ο­σύνη Του και την α­γάπη Του. «Εάν τις διψά, ερ­χε­σθω προς με και πι­νέτω», α­φού η πηγή ει­ναι πάντα ρε­ουσα και παρέ­χει το «υ­δωρ το ζων».
Και σ’ ε­κεί­νους, που κλει­σμε­νοι σαν μέσα σε σκο­τεινό σπη­λαιο -έτσι τους φαν­τα­σθηκε ο αρ­χαίος φι­λο­σο­φος στην «Πο­λι­τεία του» – ε­να­γω­νια ζητούν να μα­θουν την α­λη­θεια, ο Χρι­στος θα δι­α­κη­ρυσ­σει πως «εγώ ειμι το φως του κόσμου». Ενώ δε ο Χρι­στος διακηρύσσει αυ­τες τις αι­ω­νιες α­λη­θειες και ενώ η Εκ­κλη­σία προ­βαλ­λει συ­νε­χως το προ­σωπό Του, υ­παρ­χουν και εκεί­νοι που Τον το­πο­θε­τούν μέσα στα εγ­κο­σμια πλαί­σια. Και οι αλ­λοι που Τον αμ­φι­σβη­τούν και διαλογίζονται πο­νηρά.

Δεν ε­λει­ψαν ούτε τότε μα ούτε και τώρα οι αμ­φι­σβη­τούν­τες και οι αρνού­με­νοι, ο­πως στο ση­με­ρινό Ευ­αγ­γε­λιο στην πε­ρι­γραφή του Ευ­αγ­γε­λι­στού Ι­ω­αν­νου, ο ο­ποίος μι­λάει για τους αρ­χον­τες, δη­λαδή τους πνευ­μα­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς και πο­λι­τι­κούς τα­γούς. Ο­λοι αυ­τοί βα­ζουν τα πρα­γματα της ζωής σε τάξη κατά πως ο­ρι­ζει και ε­ξα­σφα­λι­ζει ο νο­μος. Γι­ατί γνω­ρι­ζουν μεν τον νόμο, μα δεν γνω­ρι­ζουν την πι­στη του λαού μήτε κα­τα­δε­χον­ται να α­σχο­λη­θούν με αυ­την.
Εάν ο­μως έτσι τοποθετήσουμε τα πρα­γματα και τους δω­σουμε αυτή τη δι­α­σταση, τότε βε­βαίως ο νο­μος ει­ναι η λύση. Γι’ αυτό ει­ναι πλα­νε­με­νος και α­θλιος ο­ποιος τον α­γνοεί. «Ο ο­χλος ου­τος, ο μη γι­νω­σκων τον νο­μον, επι­κα­τα­ρα­τοι ει­σιν».
αυτά υ­παρ­χουν και πο­ρεύ­ον­ται κατά τους αμ­φι­σβη­τούν­τες η αρνου­με­νους την πρα­γμα­τική α­λη­θεια, ο­πως εκ­φρα­ζε­ται από τον Χρι­στο, κα­τα­γρα­φε­ται στα ι­ερά Ευ­αγ­γε­λια, δι­α­φυ­λασ­σε­ται και κη­ρυσ­σε­ται από την Εκ­κλη­σία.
Γι’ αυτό ε­κεί­νοι που αμ­φι­σβη­τούν τον Χρι­στο και προ­βαλ­λουν την δική τους γνώμη ως α­λη­θεια, ε­πειδή κα­ποιες φο­ρες α­δυ­να­τούν να την ε­πι­βα­λουν στο λαό, «κα­τα­ρι­ων­ται τους αν­θρω­πους για την α­γνοια και την α­μα­θειά τους!».

«εάν τις διψά, ερ­χε­σθω προς με και πι­νέτω»

Μα, εάν προ­σε­ξουμε κα­λυ­τερα στα χρο­νια που πε­ρα­σαν, θα πα­ρα­τη­ρη­σουμε πως υ­παρ­χουν τα ι­δια πρα­γματα. Δη­λαδή ε­παναλαμ­βα­νε­ται η πρόσκληση του Χρι­στού «εάν τις διψά, ερ­χε­σθω προς με και πι­νέτω» και υ­παρ­χουν ε­κεί­νοι που Τον ο­μο­λο­γούν δι­χως καλά-καλά να Τον γνω­ρι­ζουν. Και πιο ε­κεί αυ­τοί που κα­λο­προ­αι­ρετα αμ­φι­βαλ­λουν. Τε­λος δε ε­κεί­νοι «που η­συ­χοι και κα­το­χυ­ρω­με­νοι στην ε­ξου­σία, Τον αρ­νούν­ται».
Α­γα­πη­τοί α­δελ­φοί, ο­λες αυ­τες οι πε­ρι­πτω­σεις των αν­θρω­πων, υ­παρ­χουν στο ση­με­ρινό Ευ­αγ­γε­λιο. Μα υ­παρ­χουν α­κόμη και στην κα­θη­με­ρι­νο­τητά μας. Και συμ­βαί­νει αυτό, γι­ατί οι αν­θρω­ποι ει­ναι μοι­ρα­σμε­νοι κατά πως ο κα­θε­νας γνω­ρι­ζει και βι­ω­νει τον λόγο του Χρι­στού.

Έτσι, ο κάθε αν­θρω­πος, α­κόμη κι αυ­τοί οι λε­γο­με­νοι αν­θρω­ποι της Εκ­κλη­σίας, θε­λει να ερ­μη­νεύ­σει το Ευ­αγ­γε­λιο από μο­νος του ως αυ­θεν­τία. Το α­πο­τε­λε­σμα ει­ναι να πε­φτει σε λάθη, να κα­τα­κερ­μα­τι­ζει το ου­ρα­νιο μήνυμα, να δη­μι­ουρ­γεί, ε­στω και α­θελά του, αι­ρε­τι­κες δι­δα­σκα­λίες και πλάνες. Και τε­λος, που ει­ναι και το σπου­δαι­ο­τερο, να α­χρη­στεύει τον λόγο του Χρι­στού.
Ο­φεί­λουμε ο­μως να γνω­ρι­ζουμε πως από μο­νοι μας α­δυ­να­τούμε να ερμη­νεύ­σουμε σω­στα το Ευ­αγ­γε­λιο, γι’ αυτό μας χρει­α­ζε­ται η πα­ρου­σία του Α­γίου Πνεύ­μα­τος. Αυτό αλ­λω­στε ε­ορ­τα­ζουμε ση­μερα, δη­λαδή την κα­θοδο του Α­γίου Πνεύ­μα­τος και την από τότε πα­ρου­σία του στον κο­σμο και τον αν­θρωπο. Και μια μο­νάχα προ­σευχή κα­νουμε να με­νει πάντα μαζί μας, για να μας κα­θο­δη­γεί στον σω­στο και α­λη­θινό δρόμο,να μας ε­νι­σχύει στις μικρές και με­γα­λες α­δυ­να­μίες μας,να μας βο­η­θάει να ση­κω­θούμε από τις πολ­λες πτω­σεις μας και να μας α­γι­α­ζει κα­θη­με­ρινά με την χάρη Του. Α­μην.