Κατα την Ακολουθία του ιερού Νιπτήρος το εσπέρας της Μ. Τετάρτης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και εκήρυξε τον θ. λόγον στον Ι. Ναό Προφήτου Δανιήλ Βοτανικού πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Σπυρίδωνα Παπασπύρο.
Στο σύντομο κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος,αναφέρθηκε επιγραμματικά στά «τέσσαρά τινα»,που μας υπενθυμίζει η Εκκλησία με την υμνολογία της ημέρας.
1. Τον ιερόν Νιπτήρα. Το πλύσιμο των ποδιών των συνδαιτυμόνων ηταν η δουλειά του τελευταίου υπηρέτη του σπιτιού.
Επειδή εκεί, που ο ΚΥΡΙΟΣ θα έτρωγε το τελευταίο δείπνο με τους μαθητές του,υπηρέτης δεν υπήρχε,ο Χριστός ανέλαβε αυτήν την ταπεινωτική και κουραστική δουλειά και έπλυνε δώδεκα ζευγάρια ρυπαρά πόδια,από την σκόνη της Παλαιστίνης – κυκλοφορούσαν άλλωστε ξυπόλυτοι ή με σανδάλια – για να διδάξει επαγωγικά στους μαθητές του την ταπείνωση και την διακονία.
2. Την παράδοση του Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας. Αυτή συγκροτεί την Εκκλησία σε Σώμα Χριστού και κάνει τους πιστούς «σύσσωμους και σύναιμους» με τον Χριστό.
Όποιος απομακρύνεται από την Θ. Κοινωνία, είναι το κλαδί που αποκόπτεται από την Άμπελο και ξεραίνεται. Μα είμαστε ανάξιοι να μεταλαμβάνουμε !
Όμως από την στιγμή που θα πούμε ότι είμαστε άξιοι,τότε είμαστε ανάξιοι. Μόνο το έλεος του Θεού μας αξιώνει.
3. Την υπερφυά προσευχή του Κυρίου στην Γεθσημανή. Τι να υπογραμμίσουμε από αυτήν ; Το « ουχ ´ως εγώ θέλω,αλλ’ ως συ Πάτερ».Αυτή ήταν η κατακλείδα της προσευχής του Κυρίου.
Και εμείς ας ζητάμε με εμπιστοσύνη από τον Θεό ό,τι θέλουμε και Εκείνος θα μας δίνει ό,τι πρέπει και όταν πρέπει.
Ας αποθέτουμε, λοιπόν, με εμπιστοσύνη τα αιτήματά μας στον Θεό «ός γε του ιδίου υιού ουκ εφείσατο αλλ’υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν, πώς ουχί και συν Αυτώ τα πάντα ημίν χαρίσεται;»(Ρωμ. η, 32).
4. Την προδοσία του Ιούδα. Ας μας προβληματίσει σε ποιά ερεύη μπορεί να φθάσει κανείς! Και όμως η αμετανοησία είναι βαρύτερη από την προδοσία. Και ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό με όρκο μάλιστα.
Όμως «μεταμεληθείς έκλαυσε πικρώς». Μετανόησε και ο Κύριος τον ξαναδέχτηκε κοντά Του. Ο Ιούδας δεν μετανόησε,ούτε πίστευε στην μακροθυμία του Χριστού.
Με εγωϊσμό πληγωμένο και ποιός ξέρει με ποιά άλλα συμπλέγματα ψυχικά,οδηγήθηκε στην αυτοκτονία! Τι θλιβερή κατάληξη για ένα Μαθητή!
5. Όλα αυτά ας μας προβληματίσουν και ας ρίχνουμε τα πλήθη των παραπτωμάτων μας στο «πέλαγος» του θείου ελέους.
Τότε θα μένουμε ταπεινοί διακονούντες, θα μένουμε ενσωματωμένοι στο Χριστό κοινωνούντες, θα εμπιστευόμαστε σ’ Αυτόν και θα τρέχουμε με εμπιστοσύνη στην μόνιμα ανοιχτή αγκαλιά Του.
