Με λύπη κατά άνθρωπον ευρισκόμενος εκτός Αθηνών πληροφορήθηκα την προς Κύριον εκδημία του Γέροντος Ισιδώρου Προηγουμένου της Ι. Μονής Βαρλαάμ Μεταιώρων.
Κλείνει μια σελίδα,η πρώτη θα έλεγα,της αναγεννήσεως του μεταιωρείτικου Μοναχισμού.
Όταν το 1962 μαζί με τον νεαρό τότε και εκείνον Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανό Βαφείδη εγκατασταθήκαμε στην Ι. Μονή Μεγ. Μεταιώρου, στην Ι. Μονή Βαρλαάμ ήταν ηγούμενος ένας απλοϊκός αγιασμένος άνθρωπος,ο Αρχιμ. Χαρίτων.
Όμως ο νέος τότε ιερομόναχος Ισίδωρος ήταν το δεξί του χέρι, που με διάκριση συμπαραστέκονταν στον Ηγούμενο και φρόντιζε για όλα στην Μονή.
Και εμάς μάς βοηθούσε σε ό,τι χρειαζόμασταν. Άπειροι και εμείς μεταφυτευθέντες από το κεντρο στην επαρχία και από τα σπίτια μας στο Μοναστήρι.
Θυμάμαι ότι με μεγάλη προθυμία μάς διέθεταν ένα πουλμανάκι της Μονής για να μετακινούμεθα για τα κατηχητικά και τα κηρύγματα στα Τρίκαλα,που με την άγρυπνη φροντίδα του μακαριστού Μητροπολίτη μας κυρού Διονυσίου ήταν μια πνευματική Κυψέλη εν βρασμώ πνευματικώ.
Πάντα ο Ισίδωρος δίπλα μας. Όταν αργότερα ανέλαβε την ηγουμενία της Ι. Μονής Βαρλαάμ ανέπτυξε πολλές πρωτοβουλίες, που ανέδειξαν ακόμη περισσότερο το έργο και την παρουσία της Μονής.
Και όταν το βάρος των ετών τον δυσκόλεψε δεν δίστασε να παραχωρήσει την Ηγουμενία σε νέο αδελφό,που και αυτόν με αγάπη τον στήριξε.
Απλοί άνθρωποι που αποδείχθηκαν μεγάλοι,όταν,πολλές φορές,οι θεωρούμενοι μεγάλοι αποδεικνύονται μικροί.
Ισιδώρου του Γέροντος Προηγουμένου είη η μνήμη αιωνία και κατάταξή του εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων.
