Ηλείας Αθανάσιος: «Προτιμότερο να χωρίζουν τα ζευγάρια όταν υπάρχει βία»

Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από αλλεπάλληλα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, η ξεκάθαρη και θαρραλέα θέση της Εκκλησίας απέναντι στο φαινόμενο αυτό καθίσταται πιο αναγκαία από ποτέ.

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο patrisnews και την Κική Κολοβέρου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ηλείας κ. Αθανάσιος σπάει τα στερεότυπα του παρελθόντος και προβαίνει σε μια ηχηρή τοποθέτηση που αναμένεται να συζητηθεί.

Απαντώντας ευθέως στην κριτική που ασκείται συχνά στην Εκκλησία για την προτροπή των πνευματικών προς τις γυναίκες να κάνουν «υπομονή» ακόμα και σε συνθήκες κακοποίησης, ο Σεβασμιώτατος ξεκαθαρίζει τη δική του γραμμή.

Τονίζει κατηγορηματικά ότι σε περιπτώσεις λεκτικής και σωματικής βίας, ο χωρισμός και η απομάκρυνση είναι η μόνη ενδεδειγμένη λύση, προκειμένου να προστατευθεί η αξιοπρέπεια των συντρόφων και η ψυχική υγεία των παιδιών.

Παράλληλα, στη συζήτηση αυτή, ο Μητροπολίτης Ηλείας αναλύει το γιγαντιαίο κοινωνικό έργο της Μητροπόλεως, τις προκλήσεις της υποστελέχωσης των ορεινών ενοριών, τη σχέση της νεολαίας με την Εκκλησία, καθώς και το παρασκήνιο πίσω από την ανέγερση του νέου Ναού του Αγίου Χαραλάμπους στον Πύργο.

Συμπληρώνεται πλέον ένα σημαντικό διάστημα στο τιμόνι της Μητροπόλεως Ηλείας. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε αναλαμβάνοντας τη σκυτάλη από μία εμβληματική προσωπικότητα, τον μακαριστό Μητροπολίτη Γερμανό;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ακριβώς το ότι διαδέχθηκα έναν εμβληματικό ιεράρχη. Ο μακαριστός Γερμανός διακόνησε την Ηλεία για 60 συνολικά έτη —40 ως επίσκοπος και 20 ως αρχιμανδρίτης— και κυριολεκτικά «όργωσε» την περιοχή.

Ακόμα και σήμερα, ακολουθώντας το δικό του παράδειγμα, επισκέπτομαι τα ορεινά χωριά και τα μοναστήρια μας τους καλοκαιρινούς μήνες, καθώς ο χειμώνας κάνει την πρόσβαση εκεί πολύ δύσκολη.

Το προσωπικό μου στοίχημα ήταν να συνεχίσω επάξια το πνευματικό, υλικό και ποιμαντικό του έργο.

Ευτυχώς, επειδή υπήρξα δίπλα του από την πρώτη στιγμή- με υποδέχθηκε ως διάκονο, με χειροτόνησε ιερέα και με στήριξε για να εκλεγώ Βοηθός Επίσκοπος το 2009- διδάχθηκα πάρα πολλά για τον τρόπο διοίκησης και την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Έχω μπει απόλυτα στο πνεύμα της Μητροπόλεως.

Σίγουρα έχουμε διαφορετική νοοτροπία, καθώς εκείνος ήταν άνθρωπος ιδιαίτερης πυγμής, όμως το έργο συνεχίζεται με τον ίδιο σταθερό ρυθμό και είμαι πολύ ικανοποιημένος από την πορεία μας.

Το δικό σας προσωπικό στοίχημα και οι προτεραιότητές σας για τα επόμενα χρόνια;

Κύρια προτεραιότητά μου είναι η περαιτέρω αναβάθμιση του κοινωνικού μας έργου. Πρέπει να γνωρίζετε ότι η Μητρόπολη και τα Ιδρύματά μας δαπανούν ετησίως περίπου 6.500.000 ευρώ για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Αυτό περιλαμβάνει τη λειτουργία των τριών μεγάλων Ιδρυμάτων μας (σε Λαστέικα, Γαστούνη και Κάτω Παναγιά), τα μαθητικά οικοτροφεία που συντηρούμε σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη, καθώς και τα επιδόματα σε άπορους φοιτητές.

Στόχος μου είναι να συνεχιστεί απρόσκοπτα αυτή η προσφορά που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί μου.

Στα Ιδρύματά μας φιλοξενούνται περίπου 350 ηλικιωμένοι, οι οποίοι χωρίς αυτά δεν θα είχαν πού να μείνουν, ενώ παράλληλα απασχολούνται 150 εργαζόμενοι.

Πρόκειται για μια υποδομή που λειτουργεί υποδειγματικά από το 1971 και συνεχώς βελτιώνεται.

Μιλώντας για την τεράστια προσφορά της Μητρόπολής μας, πώς ανταποκρίνεστε στο κύμα ακρίβειας και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες της περιοχής μας; Με ποιο τρόπο τους βοηθάτε;

Υπάρχουν πολλά προβλήματα. Το βλέπουμε όλοι και τώρα με τον πόλεμο, πόσο έχουν ακριβύνει τα πάντα.

Και τα καύσιμα, αλλά και τα προϊόντα. Δόξα τω Θεώ, έχουμε τις ενορίες μας, οι οποίες πραγματικά έχουν κάποια οικονομική ευρωστία, έχουν κάποια οικονομική άνεση.

Αλλά και η Μητρόπολη, από τις δωρεές -όσες δωρεές έχει- και από τα ακίνητα τα οποία έχουμε, τα οποία πραγματικά μας βοηθούν, μας βοηθούν σε αυτό το κοινωνικό έργο.

Και όσοι έρχονται από εδώ προσπαθούμε, έστω στο μέτρο του δυνατού, να τους βοηθούμε, τους βοηθάμε.

Δεν μπορούμε 100%, το λέμε ξεκάθαρα, γιατί οι ανάγκες είναι πάρα πολλές.

Ερχονται για να πληρώσουν το ρεύμα, να πληρώσουν το νερό, να κάνουν διάφορες ιατρικές εξετάσεις, ή να κάνουν αιματολογικές εξετάσεις, ή να πάρουν τα φάρμακά τους.

Προσπαθούμε στο μέτρο του δυνατού, όσο μπορούμε, να τους ικανοποιήσουμε.

Στις δύσκολες, λοιπόν, αυτές οικονομικές συνθήκες, είναι βιώσιμα τα Ιδρύματα της Μητρόπολής μας;

Είναι βιώσιμα, κυρίως επειδή έχουμε συμβάσεις με τον ΕΟΠΥΥ και εισπράττουμε τα προβλεπόμενα νοσήλια, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα νοσοκομεία. Ωστόσο, τα χρήματα αυτά επαρκούν μόνο για τα καθημερινά έξοδα.

Τη διατροφή, τα φάρμακα των τροφίμων και τη μισθοδοσία του προσωπικού.

Οι κτιριακές ανάγκες είναι μια άλλη ιστορία. Τα κτίριά μας είναι 40 ετών και απαιτούν σοβαρά έξοδα συντήρησης.

Σε αυτό το κομμάτι μάς βοηθούν οι μεγάλοι ευεργέτες. Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον κ. Αθανάσιο Μαρτίνο, ο οποίος παλαιότερα επι Γερμανού χρηματοδότησε με 70.000 ευρώ τη συντήρηση των τοιχογραφιών στην Ιερά Μονή Πορετσού και τώρα προσέφερε 50.000 ευρώ για την επισκευή της σκεπής στο Άσυλο Ανιάτων «Η Νέα Βασιλειάς» στον Πύργο.

Βλέπετε ότι οι άνθρωποι βλέπουν το έργο μας, το έργο της Μητροπόλεως, βλέπουν τα έξοδα και έρχονται αρωγοί.

Και με τη βοήθεια λοιπόν αυτού του μεγάλου ευεργέτη, τον οποίο ευχαριστώ δημόσια, επιτελούμε το κοινωνικό μας έργο.

Να περάσουμε σε κάποιο άλλο ζήτημα τώρα. Παρατηρούμε ότι οι νέοι έχουν μία απόσταση από την εκκλησιαστική ζωή. Τι πιστεύετε ότι φταίει και πώς σκοπεύετε να μιλήσετε στη γλώσσα τους;

Η Εκκλησία έχει πάντα την αγκαλιά της ανοιχτή για τους νέους.

Όπως έλεγε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Ελάτε έτσι όπως είστε». Και εγώ αυτό λέω: «Ελάτε, παιδιά μου».

Τα παιδιά δεν φταίνε για την απόσταση αυτή. Φταίμε εμείς οι μεγαλύτεροι, οι γονείς και οι υπεύθυνοι των σχολείων, γιατί οι νέοι αντιγράφουν τη δική μας ζωή.

Σήμερα, η υπερβολική ενασχόληση με τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιουργεί στα παιδιά σύγχυση και μια διάθεση επανάστασης.

Η συμβουλή μου είναι να μην επηρεάζονται τυφλά. Ισχύει αυτό που έλεγε ο Απόστολος Παύλος: «Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε».

Αλλά δεν πρέπει, λέει, το κάθε τι που βλέπουμε να το αποδεχόμεθα. Ό,τι γυαλίζει, λένε, δεν είναι πάντα χρυσός. Άρα έτσι πρέπει να το βλέπουν και οι νέοι μας.

Πάντως, οι νέοι μας έχουν καλή διάθεση και εσωτερική αναζήτηση.

Πρόσφατα, στην παράκληση για τους μαθητές που θα έδιναν Πανελλήνιες, ο Άγιος Χαράλαμπος γέμισε ασφυκτικά, παρά τον κακό καιρό.

Τα παιδιά ήρθαν! Πως ηρθαν; Ήρθαν γιατί έχουν κάτι μέσα τους. Τα παιδιά χρειάζονται απλώς το σωστό κίνητρο.

Που είναι οι γονείς και εμείς η Εκκλησία για να μπορέσουμε να τα τραβήξουμε με όποιο τρόπο μπορούμε.

Να τα αγκαλιάσουμε. Χρειάζονται αγάπη, στοργή, θαλπωρή και, πάνω απ’ όλα, ειλικρίνεια.

Οχι να είμαστε ψεύτες, υποκριτές. Αν δουν ότι είμαστε ειλικρινείς μαζί τους θα δείτε πως θα τα έχουμε κοντά μας.

Μιας και μιλάμε για τη νέα γενιά, Σεβασμιώτατε, υπάρχει και ένα άλλο πρακτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιφέρεια του νομού μας. Η ερήμωση των χωριών φέρνει μαζί της και έλλειψη ιερέων. Πολλοί ναοί, ειδικά στα ορεινά της Ηλείας, μένουν χωρίς μόνιμο ιερέα και οι λειτουργίες γίνονται εκ περιτροπής. Πώς αντιμετωπίζει η Μητρόπολη αυτό το πρόβλημα της υποστελέχωσης και πώς μπορεί να δοθεί κίνητρο σε νέους ανθρώπους να γίνουν ιερείς και να μείνουν στα χωριά μας;

Πολύ ωραίο ερώτημα αυτό. Πράγματι, αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα υποστελέχωσης, ιδιαίτερα στην Πηνεία και στην ορεινή Λαμπειά, όπου ένας εφημέριος αναγκάζεται να εξυπηρετεί δύο ή τρία χωριά.

Για να καλύψουμε τα κενά, επιστρατεύουμε συνταξιούχους ιερείς που προσφέρονται να βοηθήσουν, καθώς και εφημερίους από τις μεγάλες πόλεις (Πύργο, Αμαλιάδα, Γαστούνη) όπου οι ενορίες έχουν περισσότερους ιερείς.

Έτσι, εκ περιτροπής, καταφέρνουμε να λειτουργούμε αυτούς τους ναούς στις μεγάλες γιορτές.

Κίνητρο; Κάποιο κίνητρο που μπορεί να δώσει η Εκκλησία;

Υποψηφίους έχουμε, το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν μας εγκρίνει οργανικές θέσεις.

Μπορώ να χειροτονήσω έναν νέο άνθρωπο, αλλά πώς θα ζήσει αν δεν αμείβεται;

Α, δεν δίνει επιπλέον θέσεις…

Ακριβώς. Φέτος μας δόθηκαν εννέα θέσεις και τις καλύψαμε αμέσως, ενώ πέρυσι μας δόθηκαν μόλις τρεις.

Υποψηφίους έχουμε να χειροτονήσουμε, θέσεις δεν έχουμε. Άλλες Μητροπόλεις, όπως της Πάτρας που είναι αστική περιοχή, έχουν εύρωστες ενορίες και μπορούν να απασχολούν άμισθους κληρικούς προσφέροντάς τους ένα επιμίσθιο από τα ταμεία τους ή από τα μυστήρια κάποια τυχερά. Στην Ηλεία δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα.

Αυτή τη στιγμή έχω έναν άμισθο διάκονο που αναγκάζομαι να τον πληρώνω από πόρους κάποιου ιδρύματος για να καλύπτει κάποια απο τα έξοδα του.

Πως θα ζήσει όμως, έχει οικογένεια…Παρά τις δυσκολίες αυτές, πάντως, Δόξα τω Θεό, η κατάστασή μας είναι πολύ καλύτερη σε σχέση με γειτονικές Μητροπόλεις, όπως της Τριφυλίας, της Γορτυνίας ή της Ηπείρου, όπου τα κενά είναι τεράστια. Εμείς τα καταφέρνουμε.

Να συνεχίσουμε για τη νέα γενιά και να σας ρωτήσω ποια είναι η θέση της Εκκλησίας απέναντι στα φαινόμενα βίας, τον σχολικό εκφοβισμό και την παραβατικότητα των νέων. Τα δελτία ειδήσεων είναι γεμάτα από τέτοια περιστατικά καθημερινά.

Δυστυχώς, η νεανική παραβατικότητα είναι καθημερινό φαινόμενο, το βλέπουμε και εδω στις εφημερίδες όπου σχεδόν κάθε μέρα αποκαλύπτουν τέτοια θλιβερά γεγονότα και η ευθύνη βαραίνει εμάς τους μεγάλους.

Οι γονείς σήμερα εργάζονται πολλές ώρες και δεν έχουν τον χρόνο να συζητήσουν με το παιδί τους.

Όταν λείπει ο διάλογος και η στοργή, το παιδί παρασύρεται εύκολα από κακές παρέες.

Οι νέοι πρέπει να «δεθούν στο κατάρτι» της οικογένειας, όπως ο Οδυσσέας για να αποφύγει τις Σειρήνες, και να αναγνωρίσουν τις θυσίες των γονιών τους.

Στον στίβο της κοινωνίας, οι νέοι είναι οι αθλητές, οι γονείς είναι οι προπονητές τους και η Εκκλησία είναι ο γιατρός που δίνει νόημα στη ζωή τους.

Οτι η ζωή είναι πράγματι δοσμένη απο τον Θεό, είναι πλασμένη απο τον Θεό για να προσφέρουν τι; Ο,τι καλύτερο μες την κοινωνία.

Να γίνουν και εκείνοι τι; Διάκονοι, υπηρέτες του άλλου, της κοινωνίας, μέσα από την επιστήμη που θα γνωρίσουν, που θα σπουδάσουν, μέσα από όποιο άλλο επάγγελμα επιτελούν στη ζωή τους.

Όλοι μας τι είμαστε; Διάκονοι. Και εσείς τώρα διακονία κάνετε. Όλοι μας αν το πάρουμε αυτό, ότι είμαστε διάκονοι, θα δείτε πώς η κοινωνία θα ζήσει.

Και όχι να εκμεταλλεύεται ο ένας τον άλλον με τον χειρότερο τρόπο.

Γιατί αν θέσουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου που θέλουμε να τον εκμεταλλευτούμε, θα δείτε πώς τη ζωή θα αλλάξουμε, και την κοινωνία μας.

Σεβασμιώτατε, η κοινωνία μας συγκλονίζεται από συνεχείς καταγγελίες ενδοοικογενειακής βίας και γυναικοκτονίες. Συχνά ακούμε την κριτική ότι η Εκκλησία, μέσω των πνευματικών και των εξομολόγων, προτρέπει τις γυναίκες να κάνουν υπομονή για να μην διαλυθεί η οικογένεια, ακόμα και σε περίπτωση κακοποίησης. Ποια είναι η δική σας ξεκάθαρη θέση απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα βίας;

Πολύ ωραίο το ερώτημά σας. Είναι ένα θλιβερό, παγκόσμιο φαινόμενο που πρέπει να μας προβληματίσει όλους βαθύτατα.

Σαφώς, σε μικρές καθημερινές διαφωνίες, χρειάζεται υπομονή. Γιατί ανδρόγυνο είναι.

Διότι ο γάμος είναι ένωση αγάπης, είναι κατανόηση, είναι σύμπνοια, είναι αμοιβαία υποχώρηση.

Δεν είναι επιχείρηση. Δεν είναι εταιρεία, είναι αγάπη.

Άμα λοιπόν αγαπούμε πραγματικά, δεν επιβάλλεται ο ένας στον άλλον.

Σεβασμιώτατε, μιλάμε για περιπτώσεις κακοποίησης, δεν μιλάμε για μικρές διαφωνίες…

Εκεί ακριβώς έρχομαι. Σε ακραίες καταστάσεις, όπου υπάρχει συστηματική λεκτική και σωματική βία, ο άνθρωπος δεν μπορεί και δεν πρέπει να το ανεχτεί. Κανείς δεν είναι δούλος ή σκλάβος του άλλου.

Ο σύντροφός μας είναι αδελφός και συνοδοιπόρος στην πορεία μέσα στην οικογένεια.

Όταν, λοιπόν, επικρατούν τέτοιες συνθήκες κακοποίησης, λέμε ξεκάθαρα «ναι» στον χωρισμό.

Είναι προτιμότερο το ζευγάρι να χωρίσει, ώστε τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα, να σταματήσουν να πληγώνονται ψυχολογικά και να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον ήρεμο και γαλήνιο και να μπορέσουν να αναπτύξουν τις ζωές τους.

Όταν ο άνθρωπος εκνευρίζεται και καταφεύγει στη βία, την λεκτική και χάνει τον έλεγχο και δεν ξέρει τι λέει, κατεβάζει Αγίους κάτω, είναι μια κατάσταση πολύ θλιβερή.

Και σε αυτές τις καταστάσεις τι θα έλεγα; Να υποχωρήσει ο ένας.

Επειδή η βία φέρνει πάντα βία, η μόνη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η απομάκρυνση και η διαβίωση σε χωριστά περιβάλλοντα, για να ηρεμήσουν τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους.

Έχετε δώσει αυτή τη γραμμή και στους Ιερείς σας, φαντάζομαι…

Βεβαίως, αυτή είναι η γραμμή της Εκκλησίας μας. Γιατί εμείς θεωρούμε ότι ο γάμος πάνω απ’ όλα είναι αγάπη.

Αν λοιπόν αυτή η αγάπη ξεθωριάσει, γκρεμιστεί, ψυχρανθεί, τότε δεν είναι τίποτα.

Υπάρχει ακόμα άλλο ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα τη δημόσια συζήτηση, κυρίως στην πόλη μας, και αφορά την ανέγερση του νέου μεγαλοπρεπούς ναού του Αγίου Χαραλάμπους, του πολιούχου μας. Πολλοί συμπολίτες μας αναρωτιούνται για την αναγκαιότητα ενός τόσο μεγάλου ναού που απαιτεί δαπάνες εκατομμυρίων, τη στιγμή που ο Άγιός μας διαθέτει ένα υπέροχο παρεκκλήσι στο κέντρο της πόλης και εντός του οικιστικού ιστού. Τι απαντάτε σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι θα ήταν προτιμότερο να αναδειχθεί αυτό το παρεκκλήσι και οι πόροι να κατευθυνθούν ενδεχομένως σε κάποιες άλλες ανάγκες της Μητρόπολής μας και της κοινωνίας;

Είναι ένα εύλογο ερώτημα, στο οποίο απάντησα πρόσφατα και μέσω του Τύπου. Αρχικά, βρισκόμαστε ήδη σε διαπραγματεύσεις με τον Δήμαρχο προκειμένου να αναβαθμιστεί ο περιβάλλων χώρος του υφιστάμενου ιστορικού παρεκκλησίου του Αγίου Χαραλάμπους, εξαγοράζοντας ένα διπλανό οικόπεδο για να διαπλατυνθεί ο δρόμος και η είσοδος.

Ωστόσο, το παρεκκλήσι αυτό, αν και ιστορικό, δεν επαρκεί για τις μεγάλες θρησκευτικές εκδηλώσεις της πανηγύρεως της πόλης. Ούτε ο ναός της Αγίας Κυριακής εξυπηρετεί, καθώς είναι μικρός και οι πιστοί ταλαιπωρούνται όταν ο καιρός είναι βροχερός.

Η ανάγκη για έναν κεντρικό, μεγάλο ναό υπήρχε ανέκαθεν. Αρχικά είχαν εξεταστεί διάφοροι χώροι που όλα αυτά τα χρόνια δεν προχώρησαν.

Στο κρίσιμο οικονομικό κομμάτι θέλω να είμαι απόλυτα σαφής. Για την ανέγερση του Ναού δεν δαπανάται ούτε ένα ευρώ από τα ταμεία της Μητροπόλεως ή των Ιδρυμάτων μας. Οι πόροι των Ιδρυμάτων προορίζονται αποκλειστικά για το κοινωνικό έργο.

Ο νέος Ναός θα χτιστεί αποκλειστικά με ειδικές δωρεές πιστών που προορίζονται ρητά και μόνο για τον σκοπό αυτό.

Όπως για παράδειγμα, όταν κάποιος κάνει μια δωρεά και λέει «θέλω αυτά τα χρήματα να πάνε στο Άσυλο Ανιάτων», πάνε εκεί.

Όταν λέει «θέλω να πάνε για τον Άγιο Χαράλαμπο», πάνε στον Άγιο Χαράλαμπο. Δεν μπορούμε εμείς να αλλάξουμε την επιθυμία του διαθέτη ή του δωρητή.

Επομένως, ο λαός του Πύργου πρέπει να είναι υπερήφανος που θα αποκτήσει έναν σύγχρονο και αντάξιο ναό για τον προστάτη του, ο οποίος έχει σώσει την πόλη από λοιμούς, πολέμους και σεισμούς.

Χρειάζεται ένας τέτοιος Ναός και πιστεύω ότι με τη βοήθεια του Αγίου και των πιστών, σιγά-σιγά θα αποπερατωθεί, χωρίς να στερηθεί η Μητρόπολη ούτε ένα ευρώ από το φιλανθρωπικό της έργο.

Σεβασμιώτατε. Θέλω να κλείσουμε με ένα μήνυμα ελπίδας και πνευματικής καθοδήγησης. Ζούμε σε μια εποχή που, παρά την τεχνολογική πρόοδο, ο άνθρωπος νιώθει πιο μόνος, πιο αγχωμένος και συχνά απελπισμένος. Πώς μπορεί η Εκκλησία να γίνει το πραγματικό καταφύγιο για τον σύγχρονο άνθρωπο; Πώς μπορεί να τον μεταμορφώσει;

Η Εκκλησία είναι το πνευματικό θεραπευτήριο, είναι ένα πραγματικό νοσοκομείο. Όπως όταν είμαστε σωματικά άρρωστοι πηγαίνουμε στο νοσοκομείο για να γίνουμε καλά, έτσι και όταν είμαστε ψυχικά πληγωμένοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι, ερχόμαστε στην Εκκλησία.

Μέσα στην Εκκλησία, ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνος του. Έχει τον Χριστό, έχει την Παναγία μας, έχει τους Αγίους μας.

Και πάνω απ’ όλα, έχει τα Μυστήρια της Εκκλησίας, με κορυφαίο το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, όπου εκεί ο άνθρωπος αποθέτει τα φορτία του, τις αμαρτίες του, τις τύψεις του, και φεύγει ανάλαφρος, ειρηνικός και ανανεωμένος.

Έχουμε τόσα παραδείγματα ανθρώπων που η Εκκλησία τούς μεταμόρφωσε ριζικά. Σκεφτείτε τον Ληστή πάνω στο Σταυρό, που με ένα «Μνήσθητί μου, Κύριε» κέρδισε τον Παράδεισο. Σκεφτείτε την Αγία Μαρία την Αιγυπτία, 17 χρόνια έζησε μέσα στην αμαρτία και στη συνέχεια έζησε 37 χρόνια στην έρημο με μετάνοια, με άσκηση, και έγινε Αγία, έφτασε σε μέτρα μεγάλου αγιασμού.

Δηλαδή, βλέπουμε πώς η Εκκλησία μεταμορφώνει και αγιάζει τον άνθρωπο. Γιατί είναι νοσοκομείο πραγματικό.

Λέγει πολύ ωραία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Μπαίνουμε στην Εκκλησία γεράκια και βγαίνουμε περιστέρια. Μπαίνουμε λύκοι και βγαίνουμε αρνιά».

Τούτο βλέπουμε με όλα τα παραδείγματα που σας είπα προηγουμένως. Όντως, η Θεία Χάρις, το θείο βλέμμα του Χριστού, είναι εκείνο το οποίο πραγματικά μας αγιάζει, μας καθαρίζει, μας μεταμορφώνει και μας δίνει αληθινό νόημα στη ζωή μας.

Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστούμε θερμά για αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα, βαθιά και ουσιαστική συζήτηση. Ευχόμαστε καλή δύναμη, υγεία και καλή συνέχεια στο σπουδαίο έργο σας.

Εγώ σας ευχαριστώ για την αγάπη σας και την ευκαιρία να επικοινωνήσω με το ποίμνιό μου.

Εύχομαι ακόμη και όσοι βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία να προβληματιστούν από αυτό το μήνυμα και να πλησιάσουν, ώστε να βρουν την πραγματική ειρήνη. Να είστε καλά και ο Θεός να σας ευλογεί.