Η σεξουαλικότητα δεν εμφανίζεται στην εφηβεία.
Στην εφηβεία γίνεται απλά συνειδητή η λειτουργία της.
Ουσιαστικά, γεννιόμαστε έχοντας μέσα μας την σεξουαλική ενέργεια, την λίμπιντο κατά τον Φρόιντ, και ενεργούμε σεξουαλικά από τη βρεφική μας ηλικία.
Ακούγεται περίεργο, κι όμως ο αυνανισμός ως διαδικασία ηδονής από τη σεξουαλική διέγερση, είναι αρκετά πρώιμη διαδικασία.
Ανάγεται στη βρεφοπαιδική αναπτυξιακή φάση και αφορά όλα τα φύλα.
Μπορεί να μην υπάρχει οργασμός ή εκσπερμάτιση στα αγόρια, αλλά η επίγνωση ότι η ενασχόληση με την γενετήσια περιοχή προσφέρει ευχαρίστηση, είναι παρούσα.
Οι συχνές αντιδράσεις τον γονιών: “Μην πειράζεις το πουλί σου”, “δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις”, μη βάζεις εκεί τα χέρια σου γιατί έχει μικρόβια ” κ.α, αρχίζουν να χτίζουν παιδιόθεν την ενοχική σύνδεση με τη σεξουαλικότητα μας.
Στην πορεία, θα έρθουν και άλλα πολλά κοινωνικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά αφηγήματα, που θα ολοκληρώσουν το έργο της διαμόρφωσης “μουλωχτής” σχέσης, με μια τόσο σοβαρή και περίπλοκη λειτουργία, όπως αυτή της σεξουαλικότητας.
Μετά θα κρυβόμαστε.
Θα εξαπατούμε και θα μάς εξαπατούν.
Θα αγνοούμε βασικές αρχές της λειτουργίας όλου αυτού του μηχανισμού, που δεν είναι στατικός, αλλά δυναμικός και εξελισσόμενος.
Θα λαμβάνουμε πληροφόρηση από τη βιομηχανία του πορνό.
Θα μιλάμε για το σεξ μόνο με σαχλά ανέκδοτα, αφού κάθε σοβαρή προσέγγιση του θέματος, μας προκαλεί αμηχανία και την θεωρούμε μη πρέπουσα.
Θα κομπάζουμε για τις δήθεν επιδόσεις μας, προκειμένου να χτίσουμε προφίλ σεξομηχανών στις παρέες μας, (κυρίως οι άνδρες).
Ένα ψέμα.
Μια ανοησία.
Μια τραγωδία, στημένη στις “πλάτες” μιας τόσο υπέροχης και ιερής λειτουργίας.
Δεν είμαστε απλώς κοινωνικά όντα, είμαστε πλάσματα ερωτικά.
Έχουμε μέσα μας την ενόρμηση προς σύνδεση.
Η λίμπιντο δεν είναι σωματικά υγρά και σεξουαλικές στάσεις μόνον.
Είναι ένας υπέροχος μηχανισμός ώθησης για έξοδο από τον εαυτό μας και συνάντησης με τον άλλον.
(Υπάρχει βέβαια και η συναινετική συνεύρεση χωρίς σύνδεση, αλλά ανοίγουμε άλλο κεφάλαιο, οπότε το αφήνω.)
Συχνά μιλάω με ανθρώπους, που δειλά μου θέτουν σχετικά ερωτήματα.
Καθώς ανοίγεται η συζήτηση, διαπιστώνω σε πολλές περιπτώσεις την δυσκολία και τη δυσφορία που έχουμε οι άνθρωποι, (ενώ θέλουμε κατά βάθος), να μιλήσουμε, να εκφραστούμε, να ενημερωθούμε γι αυτά τα θέματα.
Κακουργήματα έχουν συντελεστεί στη διαχείριση αυτής της ζωτικής λειτουργίας από τις κοινωνίες.
Μήπως έφτασε η ώρα;
Μήπως ήρθε ο καιρός, να αρχίσουμε να χτίζουμε μια πιο υγιή και ποιοτική σχέση με τη σωματικότητα μας, που εν τέλει είναι συνώνυμη της πνευματικότητας;
