Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας γιορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Είναι μια ξεχωριστή μέρα, γιατί ο Σταυρός δεν είναι απλώς ένα ξύλο, αλλά το σημείο όπου ο Χριστός πρόσφερε τη ζωή Του για όλους εμάς.
Πολύ παλιά, στα Ιεροσόλυμα, η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ταξίδεψε για να βρει τον Σταυρό του Χριστού. Μετά από πολλές προσπάθειες, ανακάλυψε τον τόπο της Σταύρωσης και τον Τίμιο Σταυρό. Όταν οι χριστιανοί έμαθαν το χαρμόσυνο νέο, συγκεντρώθηκαν για να Τον δουν και να Τον προσκυνήσουν. Τότε οι ιερείς ύψωσαν τον Σταυρό ψηλά, για να Τον βλέπουν όλοι.
Αιώνες αργότερα, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος επανέφερε τον Σταυρό στα Ιεροσόλυμα, μετά την αρπαγή του από τους Πέρσες. Εκείνος μάλιστα μπήκε στην πόλη ξυπόλητος και ντυμένος απλά, δείχνοντας ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν ταιριάζει με μεγαλοπρέπεια κοσμική, αλλά με ταπείνωση και αγάπη.
Ο Σταυρός είναι το πιο ιερό σημάδι για κάθε χριστιανό. Με αυτόν κάνουμε την προσευχή μας, ξεκινάμε το μάθημα, ευλογούμε το φαγητό, ζητούμε βοήθεια. Ο Σταυρός είναι η δύναμή μας. Μας θυμίζει ότι ο Χριστός μάς αγάπησε τόσο πολύ, ώστε θυσιάστηκε για εμάς.
Η Εκκλησία μας διδάσκει ότι ο Σταυρός είναι «όπλο εναντίον του κακού» και «ελπίδα για τους πιστούς». Δεν είναι τυχαίο ότι την ημέρα της Υψώσεως οι πιστοί γονατίζουν και ψάλλουν «Κύριε, ελέησον» καθώς ο ιερέας σηκώνει τον Σταυρό προς τις τέσσερις κατευθύνσεις, σαν να αγκαλιάζει όλο τον κόσμο.
Σε πολλές ενορίες την ημέρα αυτή μοιράζεται βασιλικός, που έχει ευλογηθεί. Ο βασιλικός φυτρώνει, λέει η παράδοση, στο σημείο που βρέθηκε ο Σταυρός. Γι’ αυτό οι άνθρωποι τον παίρνουν στα σπίτια τους σαν ευλογία και τον βάζουν σε νερό ή στο εικονοστάσι.
Επίσης, επειδή η μέρα συνδέεται με το Πάθος του Χριστού, η Εκκλησία έχει ορίσει αυστηρή νηστεία. Έτσι θυμόμαστε ότι ο Σταυρός είναι ταπεινός δρόμος θυσίας, αλλά και πύλη χαράς και Ανάστασης.
