Του Σεβ. Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου.
Ιδιαίτερη ευλογία επεφύλαξε ο άγιος Θεός και ο μακαριστός πλέον Μητροπολίτης Άνθιμος σε μένα, το παλαιότερο και μεγαλύτερο από τα πνευματικά του παιδιά.
Έζησα κοντά του από το 1972 ως φοιτητής μέχρι και σήμερα. Πενηντατρία ολόκληρα χρόνια.
Έλαβα τα πάντα από τα χέρια του αλλά και από την αγαθότητα της φιλάνθρωπης πατρικής καρδιάς του.
Βοήθησε και εμένα και πολλούς άλλους φοιτητές στις σπουδές μας μεταξύ των οποίων τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Φθιώτιδος Νικόλαο, Ρεθύμνης Άνθιμο, πρώην Κοζάνης Αμβρόσιο, Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο, Ανδρούσης Κωνστάντιο, Φλωρίνης Ειρηναίο, ιερείς, διακόνους, καθηγητές πανεπιστημίων, νέα παιδιά, εργαζόμενους και καταξιωμένους στη ζωή και στην κοινωνία.
Με χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο. Έζησα παρά τους πόδας του και υπό την καθοδήγησή του και την ποιμαντορία του στην Αλεξανδρούπολη για πάρα πολλά χρόνια.
Εργαστήκαμε μαζί του άοκνα και ακούραστα, για τον Θεό και τον ευσεβή λαό μας. Χωρίς γογγυσμό, χωρίς ιδιοτέλεια, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο και σημαντικό έργο. Ανεπανάληπτο θα έλεγα αλλά και αξιομίμητο.
Μετά την εις Επίσκοπο και Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου προαγωγή μου το 2001, δεν πάψαμε να επικοινωνούμε τηλεφωνικά ή και εκ του σύνεγγυς, αρκετές φορές την εβδομάδα.
Με συμβούλευε και με καθοδηγούσε. Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν προ 15νθημέρου. Είχε αρκετές δυσκολίες στην ροή της επικοινωνίας, λόγω της επιβαρυμένης υγείας του. Όλα όμως είχαν μια λογική αλληλουχία.
Καταλάβαινε τα πάντα, κυρίως καταλάβαινε την φωνή μου και με ρωτούσε πως είμαι όπως και εγώ εκείνον.
Του ευχόμουν για την υγεία του και μου απαντούσε επίσης με την χαρακτηριστική ευγένειά του και μου έδινε τις ευχές του όπως έκανε σε όλους, λέγοντάς μου συνεχώς να προσέχω και να έχω την ευλογία του Θεού στη ζωή μου και στα έργα μου. Τίποτα περισσότερο.
Την Τετάρτη το βράδυ 13 του μηνός Μαρτίου, είχα Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στην ενορία του Δασοχωρίου, μια κωμόπολη της Μητροπόλεώς μου, αλλά μέσα μου είχα και μια ανησυχία από την πληροφορία ότι επιβαρύνεται συνεχώς η υγεία του. Τηλεφωνικά ζήτησα την άδεια του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου να τον επισκεφθώ στο Επισκοπείο, να τον δω και να πάρω την ευχή του.
Πράγματι πρωί-πρωί της Πέμπτης που μας πέρασε, αναχώρησα για την Θεσσαλονίκη και κατά τις 9 έφτασα εκεί.
Περνώντας από τα γραφεία των πατέρων της Μητρόπολης, τους χαιρέτησα όλους και κατευθύνθηκα στο δωμάτιο του. Απογοητεύτηκα για την κλινική του κατάσταση, αλλά δεν περίμενα και κάτι καλύτερο.
Είχε στο πρόσωπο μάσκα οξυγόνου και στα χέρια ορούς. Ανέπνεε με δυσκολία και ουσιαστικά δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον, είχε κανονικό το χρώμα του προσώπου και των χεριών και θερμότητα σώματος.
Τον χαιρέτησα, του φίλησα το χέρι, του μίλησα λίγο δυνατά, γιατί είχα την αίσθηση ότι δεν άκουγε. Δεν ξέρω αν αυτό έχει δόση αλήθειας.
Δεν ξέρουμε πόσο ακούει κανείς τέτοιες ώρες και πόσο επικοινωνεί.
Του κράτησα για λίγο το χέρι, του το χάϊδεψα και του ζήτησα να μας αγαπά και να μας ευλογεί.
Στο δωμάτιο ήμασταν τέσσερις-πέντε κληρικοί και για αρκετή ώρα μιλούσαμε μεταξύ μας, λέγοντας εμπειρίες και περιστατικά από τη ζωή μας κοντά του, ο καθένας ανάλογα τί τον εντυπωσίαζε.
Δεν πέρασε πολλή ώρα, μισή ώρα, τρία τέταρτα δεν γνωρίζω. Εκείνο που κατάλαβα όταν τον κοίταζα επίμονα και το αισθάνθηκα έντονα, ήταν ότι δεν ανέπνεε και αμέσως τους είπα ότι πέθανε.
Θορυβήθηκαν όλοι, προσπάθησαν να το εξακριβώσουν, να κάνουν κάτι αλλά ήταν πλέον αργά. Έφυγε ακούραστα, αθόρυβα. Τα επόμενα ήλθαν μόνα τους.
Όλοι οι υπάλληλοι των γραφείων ήλθαν και ασπάστηκαν το χέρι του, ανάψαμε καντήλι και λιβάνι. Μου έφεραν τα ωμοφόρια του, κράτησα το μπαστούνι του και με πολλή συγκίνηση, ψάλλαμε όλοι το τρισάγιο στη μνήμη του με εμένα υποχρεωμένο να διαβάσω επιμνημόσυνη ευχή, για την ανάπαυση και την συγχώρεση Ιερωμένου, σ’ εκείνον που μας διάβαζε πάντοτε τις χειροτονητήριες και τις συγχωρητικές ευχές, αντιστρεφομένων πλέον των όρων, τα παιδιά να διαβάζουν τον πατέρα και να συγχωρούν τον πατέρα.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Όλα πήραν τον δρόμο της προετοιμασίας και το απόγευμα ο διάδοχός του, τον υποδέχθηκε κεκοιμημένο στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας, για την απόδοση των τελευταίων επιμνημόσυνων τιμών.
Με κατώδυνη την ψυχή μου έως θανάτου, αναχώρησα για την Μητρόπολη Σιδηροκάστρου, γιατί η ζωή συνδυασμένη με τον θάνατο έχει την συνέχεια της.
Το πρωί της Παρασκευής, τελέσαμε την προγραμματισμένη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στην ενορία της Λιβαδειάς, χάριν των παιδιών του Γυμνασίου της περιοχής. Τα παιδιά πάντα σε προσγειώνουν παρά την λύπη και την στεναχώρια σου, για το τί είναι η ζωή και η συνέχεια της.
Το απόγευμα τελέσαμε τους χαιρετισμούς της Παναγίας, στις ενορίες της Τριάδος πρώτον και του Χειμάρρου δεύτερον.
Το μυαλό μου όμως ήταν συνεχώς στην Θεσσαλονίκη και στα διαδραματιζόμενα εκεί, κοιτάζοντας διαρκώς κάθε κείμενο και κάθε φωτογραφία που δημοσιευόταν, σχετικά με την εκδημία του μακαριστού πλέον Γέροντά μας και που δεν ήταν λίγα και που θα τα περνούσε κανείς απαρατήρητα.
Αποκορύφωμα όλων, η τελευταία λειτουργία που τέλεσα για την ανάπαυση της ψυχής του, με την ευλογία του επιχωρίου Επισκόπου, στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας και η βαθύτατη συγκίνηση όλων των παρισταμένων σ’ αυτήν. Τα όποια λόγια μας, είναι πολύ φτωχά να σκιαγραφήσουν το μέγεθος της προσωπικότητάς του και των έργων του.
Ομίλησα μπροστά στο σκήνωμα του, ανθρώπινα αλλά καρδιακά, έτσι όπως έζησα εγώ έναν μεγάλο άνδρα και έναν σπουδαίο Ιεράρχη, με πολλή συστολή και συγκίνηση.
Εμείς οι μικροί και αδύναμοι, να ευχόμαστε για τον σπουδαίο, τον μεγάλο και δυνατόν. Ιδού οι αντιθέσεις και οι αντινομίες της ζωής. Το παιδί, ο πατέρας.
Ο Επίσκοπος και το πνευματικό του τέκνο. Η ακολουθία της εξοδίου τελετής δεν περιγράφεται για το μέγεθος και το ύψος των νοημάτων της.
Οι επαινετικοί λόγοι από όλους, πολλοί και εύστοχοι. Και η ταφή παραπλεύρως του Ιερού Ναού για τους κληρικούς, μοναδικό γεγονός.
Αιωνία η μνήμη σου Γέροντα.
Εύχου και υπέρ ημών των περιλειπομένων.
Σε ευχαριστώ μέσα εξ’ όλης της ψυχής και της καρδίας, για τις ευλογίες που μου επιδαψίλευσες και μάλιστα πλουσιοπάροχα. Για όλα σε ευχαριστώ και κυρίως για την συγχωρητική σου αγάπη.
Φαίνεται ότι με αγαπούσες, περισσότερο απ’ όσο εγώ.
Θα σε μνημονεύω όπως και πριν, πάσας τας ημέρας της ζωής μου και μάλιστα στη θέση που σε μνημόνευα μέχρι τώρα. Πάντα μεταξύ των ζώντων.
