Η ισχύς εν τη ενώσει

Για αυτόν τον λόγο αρχίζει να μας απαριθμεί κάποια από αυτά, όπως το χάρισμα της προφητείας, που δε σημαίνει το να μπορεί κανείς να προβλέπει το μέλλον, αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος να μπορεί να μεταφέρει και να περνά στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού.

Έπειτα, μας αναφέρει το χάρισμα της διακονίας, δηλαδή της προσφοράς προς τους αδελφούς χωρίς διακρίσεις, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού.

Παράλληλα, αναφέρεται στα χαρίσματα της διδασκαλίας και της παρηγορίας, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι όλα πρέπει να προσφέρονται προς χάριν των αδελφών μας.

Για όλα τα παραπάνω, μας προτρέπει να έχουμε ζήλο και ενδιαφέρον, και να τα προσφέρουμε πάντα άδολα, πρόθυμα και μετά χαράς μεγάλης.

Επίσης, μας διδάσκει την υπομονή στις δυσκολίες, καθώς και έναν ακόμα βασικό κανόνα για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε σωστά όλα τα χαρίσματα και τα δωρήματα που μας δόθηκαν άνωθεν: την ακακία και την ευλογία ακόμη και προς εκείνους που μας έχουν πικράνει πολλές φορές, ώστε να παραμένουν πάντα ενεργά τα χαρίσματα του καθενός μας.

Όλα όσα μας διδάσκει ο Παύλος μοιάζουν με μία αριθμητική ακολουθία που θα μας αποφέρει το σωστό αποτέλεσμα στη ζωή μας, αν θέλουμε βέβαια να είμαστε χριστιανοί ουσίας.

Όλα αυτά είδαμε τον Χριστό μας να τα ζει και να τα αποδεικνύει στην πράξη, για τον δικό μας παραδειγματισμό. Η πίστη μας δεν είναι θεωρητική αλλά πρακτική, ώστε να μπορεί ο καθένας, αν θέλει, να τη ζήσει όπως πρέπει.

Ο Ίδιος άλλωστε το αναφέρει χαρακτηριστικά, «εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχοσαν· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν» (Ιω. ιε’ 22).

Δηλαδή μας εξηγεί πως αν δεν ενσαρκωνόταν ο ίδιος ο Θεός και δεν είχαμε το παράδειγμά Του, τότε θα μπορούσαμε να δικαιολογηθούμε κάπως για τα ατοπήματά μας. Από τη στιγμή όμως που όλα μας τα δίδαξε βιωματικά, δεν έχουμε πλέον καμία δικαιολογία.

Αδελφοί μου, γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πώς πρέπει να ζούμε κατά το θέλημά Του.

Τα χαρίσματα που διαθέτουμε μπορεί να είναι διαφορετικά στον καθέναν μας, όμως, αν τα ανακαλύψουμε και τα καλλιεργήσουμε σωστά, θα λειτουργήσουν σαν τα κομμάτια ενός μεγάλου παζλ.

Με τη σωστή συναρμολόγησή τους, το αποτέλεσμα θα είναι η ζωντανή και ενεργή παρουσία του Χριστού στη ζωή μας.

Πολλές φορές, οι ρυθμοί της σημερινής κοινωνίας μας αποσυντονίζουν, διασαλεύοντας την κρίση μας σε όλα τα επίπεδα.

Δεν κοιτάμε το δικό μας δώρο και επιθυμούμε του άλλου.

Αυτή είναι η βασική αδυναμία που πρέπει να πολεμήσουμε, ώστε να μπορέσουμε να αφοσιωθούμε σωστά και χωρίς παρεμβολές στο θέλημα του Θεού.

Αν αφοσιωθούμε αποκλειστικά στην καλλιέργεια της σχέσης μας με τον Χριστό, τότε θα ενεργούμε αυτόματα και προς το όφελος των αδελφών μας.

Παράδειγμα όλων αυτών αποτελούν οι Άγιοι της Πίστεώς μας.

Ήταν ξεχωριστές προσωπικότητες, με διαφορετικά χαρίσματα και βιοτή, αλλά πάντα με κοινό αποτέλεσμα: τον φωτισμό της Θείας Χάριτος και τον αγιασμό.

Έτσι και εμείς, ας αποδεχτούμε τα σημεία στα οποία πάσχουμε και ας αναδείξουμε εκείνα στα οποία μας ελέησε ο Θεός, δίνοντάς μας τα διάφορα τάλαντα, ώστε όλοι μαζί —η ισχύς εν τη ενώσει— να οδηγούμαστε και να οδηγούμε πάντα στη σωτήριο Θεοπτία, διά του κοινού ποτηριού της ζωής.

Πρέπει να «εργαζόμαστε» πάντα έχοντας ως αφετηρία και τελικό προορισμό την κοινή μας ένωση με τον Χριστό.

Με μεσοβέζικες λύσεις, ό,τι χάρισμα και να έχουμε λάβει θα παραμένει ελλιπές.

Μόνο μέσω των Μυστηρίων της Αγίας μας Εκκλησίας θα μπορέσουμε, παρά τις αδυναμίες μας, και να ωφεληθούμε και, το σημαντικότερο, να ωφελήσουμε τους αδελφούς μας, αφού όπως μας βεβαιώνουν και τα λόγια στο Μυστήριο της Χειροτονίας: «Ἡ Θεία Χάρις, ἡ πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα».

Αμήν