Ο υπέργηρος Αρχιμανδρίτης Ιλαρίων Καραγιάννης είναι ο μοναδικός μοναχός και Ηγούμενος της Μονής Ιλαρίωνος ή Λαριούς στο Χρώμιο της Κοζάνης, από το 1960, για περισσότερα δηλαδή από 65 χρόνια.

Ένας άνθρωπος με αρκετά μικρό ανάστημα αλλά με απίστευτη δύναμη Πίστης και τέτοια ταπεινότητα που δύσκολα του παίρνεις λέξη καθώς δεν του αρέσει να μιλά για τον εαυτό του, όμως εκείνο το πρωινό ανέβηκε στον άμβωνα του Ναού και με τρεμάμενη φωνή μας μίλησε.

Μας μίλησε εντυπωσιακά αυθόρμητα, ταπεινά και μας συγκλόνισε όλους!

Τα πρώτα λόγια του ήτανε ότι εμείς θα έπρεπε να του μιλήσουμε και ότι δεν είναι άξιος αυτός να μας πει οτιδήποτε λόγο των πολλών αμαρτιών του.

Μας εκμυστηρεύτηκε, με δυσκολία βέβαια αφού δεν του αρέσει να μιλά για τον εαυτό του, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και το πώς μια πολύ κακή συνήθειά του, το να πετά πέτρες, στάθηκε η αφορμή να περάσει απίστευτες δυσκολίες αλλά και να γνωρίσει μέσα από αυτές τον Θεό.

Μοναχός Ιλαρίων

Η ιστορία

Μικρός λοιπόν, είχε την κακή συνήθεια και πετούσε πέτρες παντού, στα δέντρα, στους τοίχους των σπιτιών, σε ζώα του χωριού ακόμη και στους φίλους στο χωριό.

Μία μητέρα όμως από αυτά τα παιδάκια μέσα στην σύγχυση της και την οργή της του πέταξε μία μεγάλη πέτρα που τον βρήκε στην πλάτη και τον καθήλωσε για πολλά χρόνια στο κρεβάτι μη μπορώντας να περπατήσει, μάλιστα νοσηλεύτηκε για πολύ καιρό σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Ο πατέρας του Ιλαρίωνα ήτανε ένας αγράμματος άνθρωπος και εργαζότανε ως τσομπάνος στα κοπάδια που διέθετε τότε η Μονή του Οσίου Νικάνορα στη Ζάβορδα Γρεβενών.

Όπως ήτανε φυσικό ο πατέρας του ανησυχούσε ιδιαίτερα για το μέλλον του γιου του Ιλαρίωνα καθώς ούτε τέχνη ήξερε, ούτε γράμματα είχε μάθει αλλά και η υγεία του ήτανε αρκετά επιβαρυμένη.

Κατέβαλλε σημαντικές προσπάθειες και πήρε τελικά τον Ιλαρίωνα μαζί του να εργαστεί και αυτός ως τσομπάνος στο κοπάδι στην Μονή της Ζάβορδας αλλά τελικά ο μικρός και ασθενικός Ιλαρίωνας με έναν θαυματουργό πραγματικά τρόπο έγινε μοναχός στην Ζάβορδα και αργότερα πήγε στη Μονή Ιλαρίωνα – Λαριούς στο Χρώμιο κοντά στην Αιανή της Κοζάνης όπου εδώ και περισσότερο από 65 χρόνια διακονεί με ταπεινότητα την Αγία Τριάδα.

Είναι μία ιστορία απόλυτα ανθρώπινη, εξαιρετικά συγκλονιστική που έχει βέβαια διαφορετική βαρύτητα να την αφηγείται κάποιος από το να την ακούς από τα χείλη του ίδιου του Μοναχού Ιλαρίωνα, του βουρκωμένου Ιλαρίωνα.

Ιλαρίων Καραγιάννης

Η φιλοξενία της Μονής και όσων διακονούν την χάρη της Αγίας Τριάδας και βοηθούν στο δύσκολο έργο του τον μοναχό Ιλαρίωνα ήτανε αξιοθαύμαστη και συγκινητική.

Ο μικρόσωμος και αδύναμος μοναχός Ιλαρίωνας δεν μιλά περίτεχνα ούτε δογματικά αλλά ούτε και με έννοιες δύσκολες στην κατανόησή τους.

Μιλάει με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο για την καθημερινότητα και τον Θεό που έχεις την αίσθηση, καθώς τον ακούς και τον βλέπεις, ότι γνωρίζει το μέσα σου, την ψυχή σου και τις σκέψεις σου.

Δεν είναι διορατικός, δεν είναι απροσπέλαστος.

Είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε τον πόνο περισσότερο από πολλούς απο εμάς, ένας άνθρωπος καθημερινός απλός και εξαιρετικά προσιτός.

Ένας άνθρωπος πολύ κοντά στο Θεό.

Το Μοναστήρι της Λαριούς έχει ταυτιστεί απόλυτα με τον Ηγούμενό του, Αρχιμανδρίτη, Ιλαρίων Καραγιάννη.

Η ταύτιση είναι τόσο βαθιά και απόλυτη, που δεν μπορείς να σκεφτείς τη Λαριού χωρίς τον παπα – Ιλαρίωνα ή τον παπα – Ιλαρίωνα έξω από αυτήν.

Ας έχουμε όλοι την Ευχή του.

γέροντας Ιλαρίων

Τσαντίρης Νίκος

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.