Ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ι. Μονής Οσίου Αββακούμ στο Φτερικούδι (Κύπρου) Αρχιμ. Νεκτάριος Γεωργίου και η Συνοδεία του δέχθηκαν με πολλήν αγάπη τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορωνείας κ. Παντελεήμονα.
Ο Σεβασμιώτατος ,που προ μηνών είχε επισκεφθεί ένα απόγευμα την Μονή εθαύμασε την πρόοδο των έργων,που πραγματοποιήθηκαν στο λίγο χρονικό διάστημα,που μεσολάβησε από την προηγούμενη επίσκεψή του.
Κυριολεκτικώς «εξήνθησεν η έρημος» και έγινε πόλος έλξεως αναρίθμητων πιστών,που προστρέχουν στην Χάρη του Οσίου Αββακούμ και στο επιτραχήλιο του Καθηγουμένου.
Κατά την μεσολαβήσασα των ημερών της παραμονής του στην Μονή Κυριακήν ( 20ην Αυγούστου) έχοντας και την άδεια του οικείου Μητροπολίτου Πανιερωτάτου Ταμασού κ. Ησαΐα, ο Μητροπολίτης Κορωνείας χοροστάτησε στον Όρθρο και κατά την Θ. Λειτουργία και εκήρυξε τον θ. λόγον
Στο κήρυγμα του, εξ αφορμής της ευαγγελικής περικοπής της ημέρας, ομίλησε για την συγχωρητικότητα.
1. Όλοι γνωρίζουμε, είπε, την σημασία της σημερινής παραβολής.
Ο άρχοντας χαρίζει στον δούλο του ένα τεράστιο χρέος. Ο ίδιος δούλος «πνίγει» τον σύνδουλό του για κάτι ελάχιστο,που του χρωστούσε!
Προφανώς η παραβολή μας θυμίζει την άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός και την συγνώμη που εμείς αρνούμεθα στους συνανθρώπους μας.
Και όμως ο Χριστός μας τονίζει να συγχωρούμε. Πόσες φορές; «εβδομηκοντάκις επτά». Δηλ. αμέτρητες.
Και πώς να συγχωρούμε; «από των καρδιών υμών», από τα βάθη της υπάρξεώς σας, μας λέγει.
Γιατί πολλές φορές λέμε με τα χείλη: «τον συγχωρώ» για κάποιον ,που μας έβλαψε, αλλά μέσα μας παραμένει το δηλητήριο της πικρίας.
2. Χωρίς την δύναμη της συγνώμης καμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να σταθεί.
Ούτε συνεργασία, ούτε φιλία, ούτε γάμος, ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνία. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι θα ωραιοποιούμε τα πράγματα.
Ό,τι είναι κακό,είναι κακό. Ό,τι είναι άδικο είναι άδικο. Η συγνώμη πηγάζει από την αλήθεια, αλλά είναι δυνατότερη από την αλήθεια.
Όπως η άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός,είναι δυνατότερη από την αμαρτωλότητά μας.
Λέει χαρακτηριστικά ο Ιερός Χρυσόστομος: «εν τω νόμω ο αμάρτημα έχων κολάζεται, ενταύθα ο αμάρτημα έχων προσελθών γίνεται δίκαιος».
3. Όμως εμείς δεν έχουμε πάντα την δύναμη να συγχωρούμε. Γιατί χρειάζεται πράγματι μεγάλη δύναμη ψυχής.
Αν όμως μας συγκλονίζει εσωτερικά η συγνώμη του Θεού,τότε θα μπορούμε κι’ εμείς να την προσφέρουμε στους αδελφούς μας.
Δηλ.ο άνθρωπος,που αισθάνεται ότι ο Θεός τον απάλλαξε από την ενοχή του,αυθόρμητα ανοίγει προς τους άλλους ανθρώπους την καρδιά του και συγχωρεί. Ο αδύνατος μισεί και εκδικείται.
Ο δυνατός συγχωρεί. Δεν κρατάει το στιλέτο της εκδικήσεως,αλλά το σφουγγάρι της συγνώμης.
Ακούει τον Ι. Χρυσόστομο να του λέει ακόμη πρέπει να συγχωρείς «συ υπεύθυνος ων μυρίοις κακοίς» αφού σε συγχωρεί ο Θεός «αναμάρτητος ων».
Αλλωστε μόνο αν «ποιούμεν έλεος», αν συγχωρούμε δηλ. δεν θα είναι για μας «η κρίσις ανέλεος»! (Ιακ. β, 13).
