Ὁ παναθρώπινος “Ἀδάμ”, ἀκόμη καί μετά ἀπό 20 αἰῶνες χρονική συμπόρευση μέ τόν ἐγχρονισμένο νέο Ἀδάμ-τό σαρκωμένο ἄχρονο Θεό μας, ζεῖ παγκοσμίως ἐκρήξεις ἐπιθανάτιας ἀγωνίας (αὐτός εἶναι ὁ τωρινός πολιτισμός) καί τίς μετακενώνει ἀκόμη καί στό φυσικό περιβάλλον ὡς ὁριακό οἰκολογικό πρόβλημα.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ 21ου αἰώνα συνεχίζει νά παράγει πολέμους καί νά εἰσπράττει καταστροφές, μέ ποικίλα προσχήματα· θρησκευτικά, οἰκονομικά, πολιτικά.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ 21ου αἰώνα ὑπερασπίζεται τά κάθε λογής ἰδεολογικά ἐπικαλύμματα τῶν ὁρμεμφύτων του καί ἀρνεῖται νά βαπτισθεῖ στό μυστήριο τῆς μοναδικῆς σωτηρίας [«Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἴνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἄλλ ἔχη ζωήν αἰώνιον» (Ἰω. 3, 16)· «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει, καί ὁ Θεός ἐν αὐτῶ» (Α´ Ἰω. 4, 16)].

Καί ὅμως· γιά 20 αἰῶνες καί πλέον ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καί θά συνεχίσουν νά ὑπάρχουν ἐξάγγελοι αὐτοῦ του ἀποκαλυμμένου μυστηρίου καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς βιώσεώς του.

Μάρτυρες τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στό πρόσωπο τοῦ σαρκωμένου Υἱοῦ Του, τοῦ σταυρωμένου καί ἀναστημένου, ἀκόμη καί μέσα στίς πιό ὀδυνηρές ἱστορικές συντεταγμένες.

«Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἄπειρος Θεός. Δέν σταυρώθηκε μόνο γιά τούς πιστούς, ἀλλά γιά ὅλους τους ἀνθρώπους, ἀπό τόν Ἀδάμ ὡς τόν τελευταῖο πού θά γεννηθεῖ ἀπό γυναίκα. Νά ἀκολουθεῖ κάποιος τόν Χριστό, σημαίνει νά πάσχει, γιά νά θεραπευθεῖ καί νά σωθεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα. Δέν μπορεῖ νά εἶναι διαφορετικά. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό ἀφομοιώνει καί φέρει μέσα του τά αἰσθήματα πού εἶχε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ζεῖ τήν ἀνθρωπότητα ὡς ἕνα Ἀδάμ, προσεύχεται γιά τόν “Ἀδάμ παγγενή”. Ἰδού ὁ ἀληθινός Χριστιανισμός» (Ἀρχιμ. Σωφρονίου, Περί Πνεύματος καί ζωῆς, Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας 1995, σσ. 26-28).

Ἡ ὀδύνη, μέ διαβαθμισμένα ἀδιέξοδα, διατρέχει τό πανανθρώπινο παγκόσμιο σκηνικό. Συνέχει τήν καρδιά μας, τήν ἐνώδυνη προσευχή μας πρός τό Θεό τῶν οἰκτιρμῶν καί πάσης παρακλήσεως.

Ἀναψυχή ἡ ἱστορική μνήμη πού ξαναζωντανεύει μέ τίς ἐπετειακές ἑορτές καί μερικά τοπικά σημαντικά γεγονότα. Μᾶς στρέφει στήν τολμῶσα ἐλπίδα τῶν ἐκτενέστερων δεήσεων, γιά τόν πανανθρώπινο πόνο.

Τήν ἀνέχεια, τήν προσφυγιά, τήν σκληρότητα καί ἀναλγησία τῶν ἐχόντων καί κατεχόντων, τά ὁριακά ἀδιέξοδα τῶν ἁπανταχοῦ ἀδελφῶν μας.

***

Ὁ φετινός ἑορτασμός τοῦ ΟΧΙ, μετά ἀπό 81 χρόνια, συνιστᾶ ἄλλη μιάν ἀνατροφοδοσία τῆς συλλογικῆς ζωντανῆς ὑποστατικῆς μνήμης, ὅπως καί τῆς πνευματικῆς ἀντίστασης σέ κάθε μεμψίμοιρο καί ἀπέλπιδα συμβιβασμό πρός τούς διεθνικούς σχεδιασμούς εἴτε βιαίων εἴτε ἠπίων ἀφομοιώσεων καί ἁπαλοτριώσεων.

Ἡ ἐόρτια ἀφορμή μᾶς θυμίζει τή λεβεντιά τῆς πίστεως τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ΄40 στό ζῶντα Θεό καί τή λεβεντιά τοῦ ἤθους μιᾶς ὁλόκληρης γενιᾶς πού ὑπέμεινε τά πάνδεινα γιά τή δική μας ἐλευθερία. Θεμελιώδης ἰδιοσυστασία τῆς ἀκάματης Ρωμηοσύνης. Ἄς φανοῦμε ἄξιοι αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας πού σέ ἐλευθερώνει ὄχι μόνο ἀπό τόν κατακτητή ἀλλά ἀπό τά πάθη καί κυρίως ἀπό τήν ἁμαρτία πού σέ κατακτᾶ.

***

Ἐόρτια ὁμιλία ἀπό τόν καθηγητή Φυσικῆς π. Δημήτριο Παπαγεωργίου

Πώς μετριέται μια νίκη;
(Συνομιλώντας μυστικά με τους ήρωες του 1940…)

Σεβασμιώτατε, κύριε υπουργέ, κύριε αντιπεριφερειάρχα, ενδοξότατοι αξιωματικοί του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, κύριε δήμαρχε, αξιότιμοι πολιτικοί και δημοτικοί άρχοντες.

Μέ τί μέτρο μετριέται μιά νίκη;

Μέ γῆ; μέ θάνατο; μέ λάφυρα; μέ αἰχμαλώτους; Στή δική μας Πατρίδα ἡ νίκη μετριέται, αν δανειστούμε και λίγα λόγια από τον Κωστή Παλαμά: «μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα καί τό αἷμα»!

Μά ἡ νίκη δέν εἶναι μιᾶς στιγμῆς ἔξαψη, μιά λάμψη. Εἶναι μιά πορεία ὀδύνης, ἀλλά καί ἀνάστασης.

Ὑφαίνεται λεπτό πρός λεπτό. Μέ μάχες, μέ δάκρυ, μέ πορεῖες μακρές, μέ ἀπόφαση θανάτου, μέ πίστη στήν Ἀνάσταση, στό δίκαιο πού εὐλογεῖται ἀπό τόν Θεό.

Ἡ δική μας νίκη στον πόλεμο τοῦ ᾿40 ἦταν ἕνας συντονισμός στά βήματα τῆς Ἱστορίας μας. Μιά συνέχεια κι ἕνας δρόμος γιά τό μέλλον μας.

Ξέραμε πολύ καλά νά βεβαιώνουμε τόν λόγο τοῦ Ψαλμωδοῦ ὅτι ἀκόμα κι ἄν οἱ ἐχθροί ἔρχονται ἐναντίον μας «ἐν ἅρμασι καί ἵπποις», ἐμεῖς «ἐν ὀνόματι Θεοῦ μεγαλυνθησόμεθα»!

Εἴχαμε σπουδάσει στα χρόνια τῆς εἰρήνης, τῆς δόξας, πιό πολύ στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς καί τῆς ἐθνικῆς μας ἀνάστασης, πώς φτάνει μιά σφεντόνα στά χέρια τοῦ Δαβίδ γιά νά φανεῖ ὅτι τοῦ Κυρίου είναι ὁ πόλεμος καί γι᾿ αὐτό ἡττᾶται ὁ Γολιάθ.

Κι ἐνῶ οἱ μαχητές μας μέ αὐτή τήν ἐπίγνωση στα βορειοηπειρωτικά βουνά συναγωνίζονταν να κρατήσουν τήν πατρογονική ἀρετή, στά μετόπισθεν ἕνας ἄλλος μυστικός πόλεμος ἅγιαζε τόν τόπο καί σάν φωτεινό σύννεφο σκέπαζε τούς μαχητές.

Τά λυγισμένα γόνατα καί τά ὑψωμένα χέρια τῶν λειτουργῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν μανάδων, τῶν συζύγων, τῶν ἄκακων παιδιῶν, ἦταν ἡ δική τους «σφεντόνα», τό εἰρηνικό όπλο στο δίκαιο ἀγώνα.

Δέ σταμάτησε οὔτε στιγμή ἡ Παναγιά νά γεμίζει τά ὑψωμένα δικά της ἅγια χέρια μέ τίς παρακλήσεις τῶν Ἑλλήνων καί νά τίς φέρνει μπροστά στο θεϊκό θρόνο. Νά σπογγίζει τόν ἱδρώτα καί τό αἷμα τῶν μαχητῶν, ἀλλά καί τά δάκρυα τῶν μανάδων πού θά μαυροφοροῦσαν. Ἡ μεσιτεία της βεβαίωνε τή νίκη.

Ἡ νίκη τῶν Ἑλλήνων μετρήθηκε μέ αἰώνιο μέτρο!

Ἡ νίκη τῶν Ἑλλήνων μετρήθηκε μέ τό πέρασμα στήν Ἀθανασία !

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1940 – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2021

Όλοι σήμερα εδώ στρέφουμε για λίγο τη σκέψη και τη ματιά μας σε σας αθάνατοι ήρωες, Έλληνες του ’40.

Πρίν ογδόντα περίπου χρόνια ή αλαζονεία κι ἡ παράνοια ἀποφάσισαν να μοιραστοῦν τόν πλανήτη μας. Ἄναψε τότε ἡ φωτιά τοῦ Β’ Παγκοσμίου πολέμου καί καθώς ἡ δειλία, ὁ σκεπτικισμός κι ὁ καιροσκοπισμός τῶν «ἰσχυρῶν» κρατῶν τῆς γῆς δέν προέβαλαν ἀποτελεσματική αντίσταση, η φωτιά αυτή ἐπεκτεινόταν ἀνεμπόδιστα.

Δέν ἄργησε νά φθάσει καί στή μικρή μας Ἑλλάδα καί ν’ ἀνταμώσει ἐσᾶς, τούς Ἕλληνες τοῦ 1940.

Ή φιλειρηνική καρδιά σας ἔσβηνε τίς ὕπουλες προκλήσεις τους. Στή θρασύτατη ὅμως ἀξίωση νά παραδώσετε τή γῆ μας μαζί καί τήν ψυχή μας, ὀρθώσατε τό ἀνάστημά σας προτιμώντας νά πεθάνετε ἔτσι ὀρθοί, ἀπό τό νά ζεῖτε προσκυνημένοι.

Πώs τολμήσατε;

Πῶς ἀγνοήσατε τίς προβλέψεις τῶν εἰδικῶν, πού ὑπολόγιζαν ὅτι ἀκαριαῖα θά ὑποκύπτατε; Πῶς ἀντέξατε νά ἀνταλλάξετε τήν ἀπέριττη μά ὄμορφη ζωή σας μέ τήν πείνα, τή δίψα, τό ψύχος, τά κρυοπαγήματα τοῦ μετώπου καί τόν φόβο, τήν ἀγωνία, τή θλίψη τῶν μετόπισθεν;

Πῶς καταφέρατε, ὅταν ἡ Γαλλία τῶν 50.000.000 ἀντιστάθηκε ἕνα μήνα κι ἡ Πολωνία τῶν 30.000.000 άντεξε 15 ἡμέρες, ἐσεῖς οἱ λίγοι καί φτωχοί, να πολεμήσετε 6,5 μῆνες μέ τόν πανίσχυρο Ἄξονα, προετοιμάζοντας τήν ἀπροσδόκητη κατάρρευσή του;

Πῶς τολμήσατε νά ἀψηφήσετε τήν ὑπεροχή τῶν ὑπέροπλων ἐχθρῶν μας; Πῶς;

Τήν ἀπάντηση στήν ἀπορία μας πρόλαβε ὁ ἔγκριτος συγγραφέας Ιωάννης Μ. Παναγιωτόπουλος:

«Ἡ ἀρχαία (ἑλληνική) ψυχή, ἡ ὄρθια ψυχή εἶχε ξυπνήσει. Ἦταν ἡ ψυχὴ ποὺ δὲν ἤξερε μαθηματικά, δέν λογάριαζε ἀριθμό, δέν τρόμαζε μπροστά στόν ὄγκο τῆς βίας. Τά ἔπη… τά γράφουν οἱ ἁπλοί καθημερινοί ἄνθρωποι, πού αἰσθάνονται σε μια μεγάλη στιγμή νά ἀστράφτει μέσα τους τό φῶς τῆς θείας εὐδοκίας».

Τολμήσατε κι ἀντέξατε σ’ αὐτόν τόν πόλεμο, γιατί νιώσατε ὅτι ὁ δίκαιος Θεός «εὖ δοκεῖ», βλέπει μέ βλέμμα εὐμενές τόν δίκαιο ἀγώνα σας, εἶναι ὁ ἀνίκητος σύμμαχος στήν κάθε άνιση μάχη σας, σπλαχνίζεται τήν ἑλληνική σας καρδιά, πού σπλαχνιζόταν ἀκόμα καί τούς ἐχθρούς, ἀφοῦ μοιραζόσασταν μέ τούς αἰχμαλώτους σας τα λιγοστά ἐφόδιά σας.

Καταφύγατε κάτω ἀπό τή σκέπη τῆς Παναγίας Μητέρας καί Ἐκείνη ἦταν Ὑπέρμαχος Στρατηγός καί σ’ αὐτόν τόν πόλεμο τῆς ἱστορίας μας.

Μεθύσατε μέ τ’ ἀθάνατο κρασί τοῦ ’21 καί τραγουδήσατε ἄλλη μια φορά τό ἀθάνατο τραγούδι τῆς φυλῆς μας. Σας ευχαριστούμε. Είναι τιμή μας να είστε οι πρόγονοί μας.

Τώρα, καθώς ἀπολαμβάνετε τήν αἰώνια εἰρήνη, δεηθεῖτε γιά ἐμᾶς νά τολμοῦμε καί νά ἀντέχουμε τήν ἀντίσταση ἐνάντια στούς ἐπίβουλους ἐχθρούς τῆς ἐλευθερίας, τῆς πατρίδας ἀλλά κυρίως τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας. Ας είναι αιώνια η μνήμη σας.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.