Κυριακή 18 Ιουλίου 1999… Μια ημέρα που θα μένει χαραγμένη στις καρδιές μας για πάντα. Στον λόφο Σκουζέ, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χειροτόνησε σε πρεσβύτερο τον πατέρα μας. Το παιδικό τάμα ενός ανθρώπου που γεννήθηκε για το Άγιο Θυσιαστήριο, πήρε σάρκα και οστά. Πάντα θα υπάρχουν ανεξίτηλες αναμνήσεις. Τα δάκρυα, η χαρά, η συγκίνηση, οι ευχαριστίες, αλλά κυρίως η ημέρα ορόσημο που έγινε αφορμή για την αρχή ενός μεγάλου έργου αγάπης.
Και μετά ήρθαν χρόνια… Χρόνια γεμάτα αγάπη, χρόνια θυσίας και αυτοθυσίας, χρόνια γεμάτα αγάπη κι ευλογία. Χρόνια ονειρικά, χρόνια που θύμιζαν τα πρωτοχριστιανικά, αυτά των Αγίων Αποστόλων και των πρώτων Μαρτύρων. Χρόνια που ένας έρημος τόπος εξορίας μετατράπηκε σε τόπο τεράστιας ευλογίας και Χάρης, όπου συντελούνταν με τη Χάρη του Θεού απίστευτα θαύματα και θαυμαστά ενώπιον των ανθρώπων. Χρόνια στα οποία ένας παπάς γεμάτος πάθος και αγάπη οδηγούσε τόσους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Θεό. Αναρίθμητοι άνθρωποι θεραπεύτηκαν, οικογένειες ενώθηκαν, νέα παιδιά αφιέρωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία. Μας οδήγησε σε δρόμους μαγικούς, δρόμους που η ψυχή μας δεν τους είχε φανταστεί. Μας έδειξε την αγάπη του Θεού μέσα από τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού, μας έμαθε πως η πίστη δεν είναι λόγια – είναι αγάπη, είναι αγκαλιά, είναι αυταπάρνηση.
Κάθε χαμόγελό του ήταν ένα μικρό θαύμα. Κάθε λόγος του έπεφτε σαν βάλσαμο στις πληγωμένες καρδιές. Ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια του κορονοϊού, όταν ο κόσμος έκλεισε τις πόρτες του, η αγάπη του και το χαμόγελό του έφτανε παντού. Μας κρατούσε αγκαλιά από μακριά, μας ψιθύριζε παρηγοριά μέσα από το χαμόγελό του και την τεράστια αγάπη του.
Κι όταν είδαμε τα θαύματα, γιατί θαύματα ήταν όσα ζούσαμε κοντά του, καταλάβαμε πως ο Θεός μιλούσε μέσα από τα χέρια του. Πως κάθε αγκαλιά του ήταν αγκαλιά από τον ουρανό. Πως η αγάπη που μας έδινε δεν ήταν μόνο δική του – ήταν δώρο από ψηλά. Η φωνή του ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου, χιλιάδες πιστών προσέτρεχαν να γνωρίσουν και να λάβουν την ευλογία από τον Σταυρό που κρατά και να εισπράξουν από κοντά την αγάπη και το τεράστιο χαμόγελο του.
Κι όταν ήρθαν δύσκολες στιγμές, και το άγνωστο «σούσουρο» τον τύλιξε σαν μαύρο πέπλο με άγνωστο προσανατολισμό, τότε εκείνος; Αυτή η ψυχή που μάθαμε να αγαπάμε; Δεν παραπονέθηκε, δεν κατηγόρησε κανέναν. Δεν έβγαλε ούτε μια κακή κουβέντα από τα χείλη του. Απλά πήρε την υπέργηρη μητέρα του, την αγαπημένη μας γιαγιά, και κατέβηκε στη γη που τον γέννησε.
Εκεί, στο μικρό σπιτάκι που μοιάζει με ταπεινό ερημητήριο, κοντά στον Άγιο που σημάδεψε τη ζωή του, τον Μυροβλήτη Άγιο Δημήτριο, Ζεί μέχρι σήμερα με απλότητα, αγάπη και ταπείνωση. Καθημερινά στα ξεχασμένα εκκλησάκια που κανείς δεν τα προσέχει, ανάβει τα καντήλια με την ίδια αγάπη. Θυμιάζει και προσεύχεται με την ίδια καθαρή καρδιά, κλαίει και ευχαριστεί τον Θεό για κάθε ανάσα που του χαρίζει. Η ταπείνωση έγινε ο σύντροφός του, κι εκεί, σε εκείνη τη σιωπή, βρίσκει τον πραγματικό του θησαυρό και λέει: «Σε ευχαριστώ Κύριέ μου για αυτή τη δοκιμασία που για μένα είναι τεράστια ευλογία…»
Κι όταν άνθρωποι τον αναζητούν, γιατί η αγάπη δεν ξεχνιέται, τους ανοίγει την πόρτα με το ίδιο χαμόγελο που μας ξετρέλαινε. Μια αγκαλιά που σε κάνει να νιώσεις πως γύρισες σπίτι, μια ευλογία που σε γεμίζει από μέσα, κι αυτοί φεύγουν κλαίγοντας από την αγάπη αυτού του ανθρώπου που δεν έμαθε ποτέ να μισεί.
Μπορεί να λείπει τώρα από κοντά μας, μα πώς να τον ξεχάσουμε; Πώς να ξεχάσεις κάποιον που σου έδωσε τόσα; Κάθε πρωί που ξυπνάμε, νιώθουμε την παρουσία του. Κάθε προσευχή μας είναι γεμάτη με το όνομά του. Κάθε δάκρυ που χύνουμε είναι δάκρυ ευγνωμοσύνης για όσα μας έδωσε. Όπως λέει κι ο ίδιος με αυτή τη φωνή που μας λείπει τόσο πολύ: «Ο άνθρωπος δεν δένεται με τον χώρο… είναι η ψυχή… τίποτα άλλο.»
Κι έχει δίκιο. Γιατί η ψυχή του είναι παντού όπου υπάρχει αγάπη, όπου χτυπάει μια καρδιά με πίστη, όπου ανάβει ένα καντήλι με ελπίδα. Μας έμαθε πως ο Θεός δεν κρίνει όπως κρίνουν οι άνθρωποι. Μας έμαθε πως η αγάπη είναι το μόνο που μένει στο τέλος, το μόνο που αξίζει, το μόνο που μας σώζει.
Τα πνευματικά του παιδιά, του ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας «Χρόνια πολλά, πατέρα μας κι ευλογημένα». Όπως ο Κύριος τον αξίωσε λειτουργό των Θείων Του μυστηρίων σε αυτή τη ζωή, να τον αξιώσει να λειτουργεί και στο Άνω Θυσιαστήριο ενώπιον των Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων. Το μόνο που θέλει είναι να βρίσκεται κοντά Του και να μην χάσει το φως του παραδείσου. Κι εμείς, με τα μάτια μας βουρκωμένα και την καρδιά μας γεμάτη, του λέμε:
Σε αγαπάμε, πατέρα μας. Σε αγαπάμε και δεν σε ξεχνούμε. Δεν σταματάμε όσο και να ενοχλούμε την ησυχία σου να ερχόμαστε εκεί στη γενέτειρα σου, κοντά στον Άγιο Δημήτριο και την Αγια μας Θεία… εκεί που αυτό το μέρος έχει σημαδέψει όλους τους πατέρες και τα πνευματικά σου παιδιά ανεξίτηλα. Χρόνια πολλά πολλά πολλά κι ευλογημένα!!!
«Η υπακοή φέρνει αγάπη και η αγάπη ταπείνωση…!»
ΑΞΙΟΣ ΑΞΙΟΣ ΑΞΙΟΣ
