Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελεί ένα πέρασμα. Ένα παράθυρο μυστικό που το ξεκλειδώνει η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος και αυτή αναλαμβάνει να σε φέρει εις εαυτόν, να σου δείξει τον τρόπο, αποκαλύπτοντάς σου τον κόσμο. Αυτό που είναι ο κόσμος, ο τόπος και ο τρόπος ο δικός της. Και έτσι ανεπαίσθητα και σχεδόν παράδοξα σε συμφιλιώνει με τον εαυτό σου.
Ακάθιστος Ύμνος-Β’ χαιρετισμοί της Παναγίας 6 Μαρτίου
Άλλωστε δεν πρόκειται για δύο κόσμους αλλά για έναν: “Βρες την πόρτα που οδηγεί στην καρδιά σου, η ίδια πόρτα οδηγεί στον Θεό”, γράφει ο βαθύς ψυχογνώστης και καρδιογνώστης Αββάς Ισαάκ ο Σύρος.
Μόνο που στον Ακάθιστο Ύμνο, η Μεσίτρια του σύμπαντος κόσμου και Καθοδηγήτρια Υπεραγία Θεοτόκος, διακριτικά ανοίγει προς ώρας όλα τα παραπετάσματα και όλες τις πόρτες και μας αφήνει χωρίς καταναγκασμό και επ’ ελευθερία να πλησιάσουμε και να νιώσουμε.
Στη λειτουργική ζωή οι ακολουθίες του Ακαθίστου και των Χαιρετισμών αποτελούν μία ακόμη νησίδα ευφροσύνης μέσα στην άνοιξη και την προετοιμασία για το Πάσχα που κάνει όλα τα ωραία και όμορφα να φαίνονται κατορθωτά, ευκολοπλησίαστα, στο χέρι μας θα ‘λεγες… (Ποικίλες όμως ιστορίες γνωρίζουμε και για την ευαρέσκεια της Παναγίας από την καθημερινή ανάγνωση των Χαιρετισμών).
Ο Ακάθιστος Ύμνος, αυτή η ανύσταχτη και εν εγρηγόρσει, με μέλος εξαίσιο ακολουθία αποτελεί το Θεομητορικό μονοπάτι που μας οδηγεί στη Μεγάλη Εβδομάδα στο “Ιδού ο Νυμφίος έρχεται”, στο “Τον Νυμφώνα σου βλέπω”, στο “Ω γλυκύ μου έαρ”… Ποιος μπορεί να σε προετοιμάσει, να σε οδηγήσει, και να σε εμψυχώσει μπρος στο θεϊκό μακελειό και την προδοσία του Μεγάλου Αθώου της εβδομάδας των Παθών που θα ακολουθήσει;
Μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα αφού τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες της Σαρακοστής και κάθε Παρασκευή θα ψαλεί η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου και θα διαβαστούν εμμελώς και κατά σειράν έξι οίκοι. Την Ε’ εβδομάδα θα διαβαστούν και οι 24. Πέντε δορυφορικές λατρευτικές ακολουθίες οι οποίες όμως στην ουσία συνοδεύουν μέσα τη Μεγάλη Σαρακοστή τη μεγάλη Θεομητορική γιορτή του Ευαγγελισμού.
Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι ένα ακόμη δώρο της Υπεραγίας Θεοτόκου στην ανθρωπότητα αλλά και στον καθένα μας προσωπικά, μέσα σ’ αυτήν την εγκάρδια κοινότητα και ατμόσφαιρα της λατρευτικής ακολουθίας της.
Ακάθιστος Ύμνος – Β’ Στάσις
Ἤκουσαν oἱ ποιμένες,
τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων,
τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν·
καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα,
θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον,
ἐν γαστρὶ τῆς Μαρίας βοσκηθέντα,
ἥν ὑμνοῦντες εἶπον·
Χαῖρε, Ἀμνοῦ καὶ Ποιμένος Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.
Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα,
χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Χάριτος γνώρισμα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι’ ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Θεοδρόμον ἀστέρα,
θεωρήσαντες Μάγοι,
τῇ τούτου ἠκολούθησαν αἴγλῃ·
καὶ ὡς λύχνον κρατοῦντες αὐτόν,
δι’ αὐτοῦ ἠρεύνων κραταιὸν Ἄνακτα,
καὶ φθάσαντες τὸν ἄφθαστον,
ἐχάρησαν αὐτῷ βοῶντες·
Ἀλληλούια.
Ἴδον παῖδες Χαλδαίων,
ἐν χερσὶ τῆς Παρθένου,
τὸν πλάσαντα χειρὶ τοὺς ἀνθρώπους·
καὶ Δεσπότην νοοῦντες αὐτόν,
εἰ καὶ δούλου μορφὴν ἔλαβεν,
ἔσπευσαν τοῖς δώροις θεραπεῦσαι,
καὶ βοῆσαι τῇ Εὐλογημένῃ·
Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ,
χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.
Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα,
χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα.
Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς,
χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.
Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαῖρε, ἢ τοῦ βορβόρου ρυομένη τῶν ἔργων.
Χαῖρε πυρὸς προσκύνησιν παύσασα,
χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.
Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης,
χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Κήρυκες θεοφόροι,
γεγονότες οἱ Μάγοι,
ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα,
ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμόν,
καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν,
ἀφέντες τὸν Ἡρώδην ὡς ληρώδη,
μὴ εἰδότα ψάλλειν·
Ἀλληλούια.
Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ,
φωτισμὸν ἀληθείας ἐδίωξας,
τοῦ ψεύδους τὸ σκότος·
τὰ γὰρ εἴδωλα ταύτης Σωτήρ,
μὴ ἐνέγκαντά σου τὴν ἰσχὺν πέπτωκεν,
οἱ τούτων δὲ ρυσθέντες,
ἐβόων πρὸς τὴν Θεοτόκον·
Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων,
χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.
Χαῖρε, τὴν ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα,
χαῖρε, τῶν εἰδώλων τὴν δόξαν ἐλεγξασα.
Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν,
χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψῶντας τὴν ζωὴν.
Χαῖρε, πύρινε στῦλε ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει,
χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου πλατυτέρα νεφέλης.
Χαῖρε, τροφὴ τοῦ μάνα διάδοχε,
χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας διάκονε.
Χαῖρε, ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας,
χαῖρε, ἐξ ἧς ρέει μέλι καὶ γάλα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Μέλλοντος Συμεῶνος,
τοῦ παρόντος αἰῶνος,
μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος,
ἐπεδόθης ὡς βρέφος αὐτῷ,
ἀλλ’ ἐγνώσθης τούτω καὶ Θεὸς τέλειος·
διόπερ ἐξεπλάγη σου τὴν ἄρρητον σοφίαν,
κράζων·
Ἀλληλούια.
