Άγιος Σπυρίδωνας: Ο Άγιος πέθανε το 348 μ.Χ. στην Τρεμιθούντα και το λείψανό του τοποθετήθηκε σε μαρμάρινη λάρνακα μέσα στο ναό της επισκοπής του. Όταν όμως άρχισαν οι επιδρομές των Σαρακηνών, το 648 μ.Χ. το λείψανό του μετακομίστηκε, για ασφάλεια, στη Κωνσταντινούπολη.
Εκεί φυλαγόταν μέχρι το 1453 μ.Χ., οπότε η Πόλη αλώθηκε από τους Τούρκους. Η θηριωδία και ιεροσυλία που επέδειξαν τότε οι τούρκικες ορδές και ο όχλος είναι σε όλους γνωστές. Το λείψανο του Αγίου κινδύνευε άμεσα.
Ένας ευσεβής ιερέας ο Γεώργιος Καλοχαιρέτης σύμφωνα με μερικούς, σύμφωνα δε με άλλους ο Γρηγόριος Πολεύκιος, φεύγει κρυφά από την Πόλη μαζί με τα λείψανα των αγίων που βρίσκονταν στο ναό που ήταν εφημέριος, του Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Θεοδώρας.
Διασχίζοντας τη Θράκη και τη Μακεδονία, φτάνει μετά από τρίχρονη περιπλάνηση, το 1456, στην Παραμυθία της Ηπείρου, αναζητώντας ασφαλή διαμονή, για να μπορέσει να προφυλάξει τα άγια λείψανα από το μαινόμενο τουρκικό όχλο. Κατά την τρίχρονη αυτή περιπλάνηση, ο ευσεβής ιερέας κατάφερε να μην προκαλέσει υποψίες σε κανένα σχετικά με τις αποσκευές του. Είχε κρύψει το δυο λείψανα σε δυο σακκιά άχυρο που κουβαλούσε στο γάιδαρό του, λέγοντας στον κάθε περίεργο ότι τα άχυρα εκείνα δεν ήταν παρά τροφή του υποζυγίου του.
Δεν έμεινε όμως πολύ καιρό στην Παραμυθία, γιατί κι αυτή σαν τουρκική πολιτεία περιέκλειε κινδύνους για την ασφάλεια του ιερέα μα προπάντων του ιερού φορτίου που προστάτευε. Έτσι την ίδια χρονιά φεύγει για την Ενετοκρατούμενη Κέρκυρα, βρίσκοντας εκεί ασφαλές καταφύγιο.
Από τότε και μέχρι σήμερα το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα βρίσκεται στην Κέρκυρα, τοποθετημένο σε ειδική λειψανοθήκη μέσα στον ομώνυμο ναό, ο δε άγιος θεωρείται πολιούχος της πόλης. Το σώμα του διατηρείται ακέραιο, εκτός από το δεξιό βραχίονα που βρίσκεται, άγνωστο πως, στη Ρώμη μεταφερμένο εκεί από την Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη ή την Κέρκυρα.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν· διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τῷ πόθῳ Χριστοῦ τρωθεὶς, Ἱερώτατε, τὸν νοῦν πτερωθείς, τῇ αἴγλῃ τοῦ Πνεύματος, πρακτικὴ θεωρία, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, θυσιαστήριον θεῖον γενόμενος, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἕλλαμψιν.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις των θαυμάτων ο ποταμός· Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός· Χαίροις των λογίων του Πνεύματος ο σπόρος, Σπυρίδων Τριμυθούντος, ποιμήν τρισόλβιε.
Έτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις Τριμυθούντος η καλλονή, Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός, Χαίροις των Πατέρων, ωράϊσμα και κλέος, Τρισόλβιε Σπυρίδων, σε μεγαλύνομεν.
Ὁ Οἶκος
Τὸν ἐκ κοιλίας ἡγιασμένον Ἱεράρχην Κυρίου, ἀνευφημήσωμεν νῦν Σπυρίδωνα, τὸν τῆς χάριτος πλάκας δεξάμενον θείας δόξης, καὶ ἐν θαύμασι περιβόητον πᾶσι, καὶ ὡς θερμὸν καὶ αὐτόπτην τῆς θείας ἐλλάμψεως, ὡς τῶν πενήτων προστάτην, καὶ τῶν ἁμαρτανόντων ψυχαγωγόν· οὗτος γὰρ θύων τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, Ἱεράρχης πιστός ἀναδέδεικται, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.
