Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις ο Θαυματουργός

Ο Άγιος καταγόταν από τα μέρη της Ανατολής και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου (685–741).

Γεννήθηκε σε ευσεβή οικογένεια και ανατράφηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως, της ευσέβειας και της ηθικής καθαρότητας.

Όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία.

Κατατάχθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό, όπου σύντομα διακρίθηκαν τα πνευματικά και σωματικά του χαρίσματα.

Έλαβε το αξίωμα του Δούκα και του ανατέθηκε η εκπαίδευση των στρατιωτών, ώστε να γίνουν γενναίοι και ατρόμητοι πολεμιστές.

Παράλληλα, τους προέτρεπε να έχουν βαθιά πίστη στον Θεό, να τηρούν τις εντολές Του, να προσεύχονται, να είναι δίκαιοι και να αντλούν τη δύναμή τους από τον Δεσπότη Χριστό, ο Οποίος δίδαξε τη δικαιοσύνη και την ειρήνη.

Τους εκπαίδευε ακόμη να μη δειλιάζουν ενώπιον των εχθρών, διότι θα έχουν τη σκέπη του Θεού και της Παναγίας, όταν αγωνίζονται για το δίκαιο.

Η ιστορία του βυζαντινού κράτους είναι συνδεδεμένη με τις πολυάριθμες επιδρομές βαρβάρων εχθρών, οι οποίοι εισέβαλλαν βίαια στις περιοχές της αυτοκρατορίας, προκαλώντας θανάτους αθώων ανθρώπων, λεηλασίες και καταστροφές.

Ωστόσο, δεν υπήρχαν μόνο εξωτερικοί εχθροί· συχνά εμφανίζονταν και εσωτερικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, που δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στον λαό.

Την καταστολή αυτών των εξεγέρσεων αναλάμβανε ο αυτοκρατορικός στρατός.

Μία τέτοια επανάσταση είχε ξεσπάσει και στον ελληνικό χώρο.

Ο αυτοκράτορας ανέθεσε στον Νικόλαο να την καταστείλει και να αποκαταστήσει την ειρήνη και την τάξη με τους γενναίους στρατιώτες του.

Όμως ο ευσεβής και δίκαιος Νικόλαος, βλέποντας να χύνεται αδελφικό αίμα, λυπήθηκε βαθύτατα.

Δεν μπορούσε να πολεμήσει χριστιανούς, να τους καταδιώκει, να τους συλλαμβάνει και να τους φονεύει, θεωρώντας το αυτό μεγάλη αμαρτία και φοβούμενος μήπως χάσει την ψυχή του.

Γι’ αυτό αποφάσισε να εγκαταλείψει το στράτευμα.

Τον ακολούθησαν δώδεκα από τους πλέον αφοσιωμένους στρατιώτες του και όλοι μαζί ανέβηκαν στο όρος Βούνενα της Θεσσαλίας, όπου ζούσαν πολλοί ασκητές.

Εκεί έζησαν ασκητικά, με νηστείες, αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή.

Την εποχή εκείνη η αυτοκρατορία δοκιμαζόταν σκληρά από τις επιδρομές των Αβάρων, ενός βαρβάρου και αλλόθρησκου λαού μογγολικής προελεύσεως, οι οποίοι λεηλατούσαν και κατέστρεφαν τις περιοχές από όπου περνούσαν. Έφθασαν μάλιστα έως τη Θεσσαλία.

Κατά τη διάρκεια μίας επιδρομής στον ορεινό όγκο της περιοχής, εντόπισαν τον Νικόλαο και τους συντρόφους του, τους οποίους συνέλαβαν.

Τους στρατιώτες τούς κατέσφαξαν επί τόπου, ενώ τον Νικόλαο, θαυμάζοντας το παράστημά του, προσπάθησαν με υποσχέσεις και κολακείες να τον πείσουν να αρνηθεί την πίστη του. Εκείνος όμως παρέμεινε αμετακίνητος.

Τότε άρχισαν να τον βασανίζουν, αλλά ο αθλητής του Χριστού υπέμεινε τα μαρτύρια με καρτερία και γενναιότητα.

Βλέποντας οι βάρβαροι ότι παρέμενε αμετάπειστος, αποφάσισαν να τον θανατώσουν.

Με ένα κοντάρι διαπέρασαν το σώμα του και στη συνέχεια τον αποκεφάλισαν.

Η θεσσαλική γη ποτίστηκε από το τίμιο αίμα ενός ακόμη Μάρτυρος του Εσταυρωμένου.

Ήταν 9 Μαΐου του έτους 720 μ.Χ. Οι Άβαροι εγκατέλειψαν το τίμιο σώμα του Μάρτυρος και αποχώρησαν.

Πολλά χρόνια αργότερα, κάποιος ευσεβής άρχοντας της περιοχής, ονομαζόμενος Ευφημιανός, βρήκε το λείψανό του άφθορο και ευωδιάζον.

Την ίδια στιγμή ο Άγιος φανέρωσε τη θαυματουργική του χάρη, θεραπεύοντας τον άρχοντα από σοβαρή δερματική ασθένεια, πιθανότατα λέπρα.

Ο Ευφημιανός ενταφίασε με ευλάβεια το τίμιο σκήνωμα και, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία του, ανήγειρε περικαλλή ναό προς τιμήν του Οσιομάρτυρος.

Σύντομα άρχισαν να επιτελούνται θαύματα στον αγιασμένο εκείνο τόπο. Κατά τρόπο θαυμαστό και ανεξήγητο, τα δένδρα στα οποία είχε δεθεί και βασανισθεί ο Άγιος ανέβλυζαν κόκκινο υγρό, όμοιο με αίμα, το οποίο οι προσκυνητές χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία πολλών ασθενειών, κυρίως δερματικών παθήσεων και πονοκεφάλων.

Πλήθος πιστών συνέρρεε από τις γύρω περιοχές για να προσκυνήσει τον Οσιομάρτυρα και να ζητήσει τη βοήθεια και τη χάρη του.

Αργότερα, το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε στη Θήβα, στη συνοικία Ταχί, όπου φυλάσσεται έως σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου του Νέου, μέσα σε αργυρή λειψανοθήκη, μαζί με την εικόνα του, κάτω από περίτεχνο ξυλόγλυπτο κιβώριο.

Εκεί συρρέουν πλήθη πιστών για να τιμήσουν τον Άγιο και να ζητήσουν τη βοήθειά του.

Ο Άγιος Οσιομάρτυς Νικόλαος φημίζεται για τα πολλά θαύματά του.

Ένα από τα σημαντικότερα συνδέεται με τη θαυματουργική διάσωση της Θήβας και της γύρω περιοχής κατά τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής.

Οι Γερμανοί κατακτητές πραγματοποιούσαν δημόσιες και μαζικές εκτελέσεις Ελλήνων, επιδιώκοντας να κάμψουν το φρόνημα του λαού και να αποτρέψουν αντιστασιακές ενέργειες.

Τον Οκτώβριο του 1943 έφθασαν και στη Θήβα. Έχοντας ήδη διαπράξει τις σφαγές του Διστόμου και του Προδρόμου, κατευθύνθηκαν προς τη συνοικία Ταχί, έχοντας πληροφορίες ότι εκεί οι αντάρτες έκρυβαν όπλα.

Πράγματι, δίπλα στο καμπαναριό του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου του Νέου υπήρχαν κρυμμένα όπλα και πυρομαχικά.

Οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους άνδρες άνω των δεκαέξι ετών έξω από τον ναό και απείλησαν πως όποιος δεν παρουσιαζόταν θα εκτελείτο επί τόπου.

Αφού ερεύνησαν τα σπίτια χωρίς να βρουν τίποτε, άρχισαν να ελέγχουν τους χώρους του ναού.

Όταν έφθασαν στη μικρή αποθήκη όπου ήταν κρυμμένα τα πυρομαχικά, ο επικεφαλής αξιωματικός προσπάθησε να ανοίξει τη σαθρή ξύλινη πόρτα.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές του, η πόρτα δεν άνοιγε, σαν κάποια αόρατη δύναμη να τον εμπόδιζε.

Τρεις φορές επιχείρησε να εισέλθει, ακόμη και κλωτσώντας τη σάπια πόρτα, αλλά μάταια.

Ο ίδιος και οι στρατιώτες του έμειναν εμβρόντητοι, αντιλαμβανόμενοι ότι συνέβαινε κάτι παράδοξο.

Τελικά αποχώρησαν άπρακτοι και έτσι η περιοχή σώθηκε από μία ακόμη φρικτή σφαγή.

Οι κάτοικοι, συγκλονισμένοι και γεμάτοι ευγνωμοσύνη, απέδωσαν τη σωτηρία τους στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Νικολάου.

Με δάκρυα χαράς συμμετείχαν σε δοξολογία στον ναό του, ευχαριστώντας τον Θεό, ο Οποίος, διά των πρεσβειών του Αγίου, τούς έσωσε από βέβαιο θάνατο.

Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 9 Μαΐου, ημέρα του μαρτυρίου του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι έως και σήμερα συνεχίζεται το θαυμαστό φαινόμενο στον τόπο του μαρτυρίου του, στα Βούνενα της Θεσσαλίας, περίπου 25 χιλιόμετρα από τη Λάρισα.

Πλήθος πιστών από την Ελλάδα και το εξωτερικό προσέρχεται για να προσκυνήσει και να δει το κόκκινο υγρό που αναβλύζει από τις φτελιές.

Οι προσκυνητές συλλέγουν το υγρό σε φιαλίδια ή με βαμβάκι, θεωρώντας το ευλογία και πηγή ιάσεως.

Το ανεξήγητο αυτό φαινόμενο οδήγησε ορισμένους να αποστείλουν δείγμα του υγρού στο Γενικό Χημείο του Κράτους προς εξέταση.

Σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, εντοπίστηκαν στοιχεία ανθρώπινου αίματος.

Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να δοξάζουμε τον Άγιο Θεό, ο Οποίος ανέδειξε τους Αγίους Του ως πρότυπα πνευματικής ζωής και αρωγούς στον επίγειο αγώνα μας, αναφωνώντας μαζί με τον ψαλμωδό: «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ» (Ψαλμ.67,36).