ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ: Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.
Βαδίζουμε σιγά σιγά προς το στάδιο της Σαρακοστής και, για άλλη μια χρονιά, η παραβολή του Ασώτου επιστρέφει για να μας θυμίσει όσα εύκολα ξεχνάμε.
Έρχεται ως κάλεσμα μετάνοιας. Όχι ως συναίσθημα, αλλά ως αλλαγή νου, αλλαγή τρόπου σκέψης, κατανόηση της αμαρτίας.
Ο υιός απαιτεί από τον πατέρα το μερίδιο της περιουσίας του. Το απαιτεί με αναίδεια και προκλητικότητα. Και ο πατέρας, από την πολλή του αγάπη, το δίνει. Η αγάπη δεν κρατά, δεν δεσμεύει. Η αγάπη είναι ελευθερία επιλογής.
Ο υιός φεύγει από την πατρική εστία, σκορπίζει ό,τι του δόθηκε και κατεβαίνει αργά, μέχρι το έσχατο σημείο: να βόσκει χοίρους, να ποθεί τα ξυλοκέρατα.
Και εκεί, μέσα στο χάλι του, έρχεται “εις εαυτόν”. Στα λογικά του. Θυμάται πού ήταν και πού έφτασε.
Ο εγωισμός και ο δικαιωματισμός τον έκαναν να ξεχάσει την αγάπη του πατέρα και την ασφάλεια της πατρικής εστίας. Πίστεψε στις δυνάμεις του και στο μερίδιο της περιουσίας του. Αλλά διαψεύστηκε.
Ο εγωισμός τον οδήγησε στην απόγνωση. Αυτή όμως η απόγνωση γίνεται το μέσο της επιστροφής. Νιώθει το βάρος της αμαρτίας. Την κατανοεί πλέον ως βάρος ασήκωτο, ως φορτίο που δεν αντέχεται, ως δέσμευση που πνίγει. Δεν είναι ελευθερία γιατί οδηγεί στον θάνατο.
Η ανάγκη για επιβίωση ξεσηκώνει όλο του το είναι. Δεν αντέχει άλλο. Θέλει να απαλλαγεί, όσο γίνεται πιο γρήγορα. Ποθεί να ζήσει. Ποθεί την ανάσταση. Και η επιστροφή γίνεται νίκη της μετάνοιας.
Ο πατέρας περιμένει καρτερικά. Μα όταν τον βλέπει από μακριά, δεν μετρά απόσταση, δεν λογαριάζει παρελθόν. Τρέχει. Τον αγκαλιάζει. Μια αγκαλιά που δεν ρωτά και δεν ζυγίζει, που δεν κρατά λογαριασμό. Μια αγκαλιά που σηκώνει το βάρος και το εξαφανίζει, που σβήνει το σκοτάδι και τον αποκαθιστά στην πρώτη του κατάσταση.
Εμείς, στη θέση του πατέρα, θα στεκόμασταν από πάνω του. Θα θυμόμασταν, θα επιπλήτταμε, θα κρίναμε. Θα προκαλούσαμε κι άλλο πόνο.
Όμως εδώ η μετάνοια δεν συναντά φόβο, αλλά έλεος. Δεν συναντά λόγο, αλλά σιωπή. Η αγκαλιά σβήνει την αμαρτία και ανοίγει ξανά τον δρόμο της ζωής.
Και μέσα στην πατρική αγκαλιά, ο θάνατος σωπαίνει.
Και εκεί όπου τελείωσε η απόγνωση, αρχίζει η ζωή.
Καλό Τριώδιο.
Αρχ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου
