Έρχονται Χριστούγεννα! Γεννιέται η Αγάπη, η Χαρά και η Ελπίδα… ο Χριστός μας. Ας τρέξουμε κι εμείς. Μας καλεί. Ήδη οι ποιμένες ετοιμάστηκαν· η φάτνη είναι έτοιμη και ζεσταίνεται από τα ζώα. Ο Αστέρας άρχισε να αχνοφέγγει από το βάθος της Ανατολής και πλησιάζει.
Κάτι μεγάλο συμβαίνει, και δεν μπορώ εύκολα να το κατανοήσω. Έχω, όμως, πρόσκληση να βρεθώ κι εγώ σ’ αυτό το γεγονός. Άραγε μπορώ να πάω; Έχω τόσες άλλες υποχρεώσεις. Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος.
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Πρέπει να ξεφύγω από την καθημερινότητά μου και να προσαρμοστώ κι εγώ στο εορταστικό κλίμα. Οι υποχρεώσεις μου, άραγε, θα μ’ αφήσουν να χαρώ; Θα μ’ αφήσουν να γιορτάσω; Το μυαλό μου πιέζεται. Αποφασίζω για λίγο να ξεφύγω από όσα με βαραίνουν και ύστερα να επιστρέψω πάλι στον αγώνα της επιβίωσης.
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και το άγχος μου δεν μ’ αφήνει να ελευθερωθώ, να χαρώ, να γιορτάσω.
Μου έρχεται στο μυαλό η ευαγγελική περικοπή του Μεγάλου Δείπνου.
Οι προσκεκλημένοι προβάλλουν δικαιολογίες για να μην έρθουν: άλλος παντρεύτηκε, άλλος έχει δουλειές στα χωράφια του, άλλος φροντίζει τα ζώα του. Δεν έχουν χρόνο να αποδεχθούν την πρόσκληση.
Τότε ο οικοδεσπότης οργίζεται και λέει στον δούλο του: «Έξελθε γρήγορα στις πλατείες και στα δρομάκια της πόλης και εισάγαγε εδώ τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους τυφλούς και τους χωλούς». Και ο δούλος απαντά: «Κύριε, έγινε αυτό που διέταξες, αλλά ακόμα υπάρχει τόπος αδειανός». Και ο Κύριος λέει προς τον δούλο: «Έξελθε στις οδούς και στους φράχτες και ανάγκασέ τους να εισέλθουν, για να γεμίσει ο οίκος μου. Κανείς από εκείνους τους άνδρες που ήταν καλεσμένοι δεν θα γευτεί το δείπνο μου».
Το «ανάγκασον» που προστάζει ο Κύριος δεν συνιστά βία εξουσίας, αλλά την αγάπη που επιμένει, που δεν αντέχει το άδειο τραπέζι.
Μ’ αυτές τις σκέψεις βαδίζω προς τα Χριστούγεννα. Έλαβα την πρόσκληση και παλεύω με τον εαυτό μου: «Βαδίζω για τα Χριστούγεννα επειδή πρέπει να γιορτάσω από υποχρέωση και καθήκον ή βαδίζω επειδή αποδέχθηκα την πρόσκλησή Του;»
Τα Χριστούγεννα είναι η απόδειξη της αγάπης του Θεού. Ταπεινώθηκε ο Θεός και έγινε άνθρωπος για μένα. Με καλεί κοντά Του. Τι κάλεσμα είναι αυτό; Ο Θεός καλεί το δημιούργημά Του. Δεν έχει καμία σχέση με πρόσκληση σε ανθρώπινες εκδηλώσεις. Είναι πνευματική πρόσκληση· είναι εσωτερικό κάλεσμα να ετοιμάσω τον εσωτερικό μου κόσμο, να τον ενισχύσω πνευματικά, ώστε να μπορώ να αντέχω και να διαχειρίζομαι τα εξωτερικά ερεθίσματα.
Αυτή η πρόσκληση δεν με απομακρύνει από τις κοινωνικές μου σχέσεις και υποχρεώσεις. Αντίθετα, με ελευθερώνει και μου δίνει την άνεση να ζω και να χαίρομαι, γιατί εγώ το θέλω. Θέλω να διώξω το άγχος και η ζωή μου να μην είναι μόνο καθήκον και υποχρέωση, αλλά αληθινή και γεμάτη φως.
Ιδού, λοιπόν, ο δρόμος που περνά από το ταπεινό Σπήλαιο της Βηθλεέμ μού ανοίγει ένα παράθυρο στη ζωή μου και στον κόσμο μου, γεμάτο φως, χαρά, ελπίδα και αγάπη.
Καλά Χριστούγεννα!
αρχ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου
