Η Αγία Μάρτυς Τατιανή έζησε στη Ρώμη κατά την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου του Σεβήρου, στα έτη 222–235 μ.Χ., και καταγόταν από επιφανή και αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας της κατείχε το υψηλό αξίωμα του υπάτου, γεγονός που εξασφάλιζε στην Αγία κοινωνική καταξίωση και κοσμική ευμάρεια. Παρ’ όλα αυτά, η Τατιανή επέλεξε συνειδητά να αφιερώσει τη ζωή της στον Χριστό, απορρίπτοντας τη δόξα και τις απολαύσεις του κόσμου.
Η Αγία διακονούσε την Εκκλησία με το αξίωμα της διακόνισσας και διακρινόταν για την ταπείνωση, την καθαρότητα και τον ένθεο ζήλο της. Η υμνολογική παράδοση την παρουσιάζει ως μαθήτρια των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ενώ η φήμη της εξαπλώθηκε γρήγορα ανάμεσα στους Χριστιανούς, οι οποίοι έβλεπαν στο πρόσωπό της πρότυπο πίστης και αυταπάρνησης. Την ίδια στιγμή, η στάση της προκαλούσε τη δυσαρέσκεια των ειδωλολατρών, οι οποίοι αδυνατούσαν να δεχθούν ότι μια γυναίκα τέτοιας καταγωγής περιφρονούσε τα είδωλα και υπηρετούσε με αφοσίωση το Ευαγγέλιο.
Κατά τη διάρκεια των διωγμών εναντίον των Χριστιανών, η Αγία Τατιανή συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον των αρχών. Μεταφέρθηκε σε ειδωλολατρικό ναό, όπου, με θερμή προσευχή προς τον Χριστό, προκάλεσε την κατάρρευση των ειδώλων. Το γεγονός αυτό εξαγρίωσε τους διώκτες της, οι οποίοι την υπέβαλαν σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια. Την κακοποίησαν, την έριξαν στη φωτιά και την παρέδωσαν σε άγρια θηρία, όμως με τη χάρη του Θεού παρέμεινε αβλαβής.
Τελικά, βλέποντας ότι η πίστη της δεν μπορούσε να καμφθεί, οι ειδωλολάτρες προχώρησαν στον αποκεφαλισμό της. Με αυτόν τον τρόπο, η Αγία Τατιανή σφράγισε την ομολογία της με το αίμα της και εισήλθε στεφανωμένη στη χαρά και τη δόξα του Κυρίου.
