9η μέρα «Εορτίων 2025» Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου οδ. Αχαρνών

Στὶς 4:00 τὸ ἀπόγευμα ἡ κ. Βιολέτα-Μαρία Κολώνια ἔδειξε στὶς ἐνδιαφερόμενες κυρίες πῶς παρασκευάζεται τὸ πρόσφορο. Στὶς 6:00μ.μ. ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ὅσιο Παρθένιο τὸν ἐν Χίῳ.

Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἱερομόναχος π. Γεννάδιος Βατοπαιδινός, ἐκπρόσωπος ἐν Ἀθήναις τῆς Ἱ.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ ἀνάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ποιμνίου».

Τὴν ὁμιλία προλόγησε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Πρωτ. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, εὐχαριστώντας τοὺς ἀκροατὲς γιὰ τὴν παρουσία τους.

Μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, πρόσθεσε ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ὁ ὁποῖος ἐπευλογεῖ αὐτὴν τὴν ἐνοριακὴ δράση, καὶ ἐν ὄψει τῶν πανηγυρικῶν ἐκδηλώσεων πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀγ. Ἐλευθερίου γίνονται πολλὲς ὁμιλίες καὶ μάλιστα ἀφιερώματα.

Ἐφέτος τὸ ἀφιέρωμα γίνεται στὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ἔχοντας ξεκινήσει πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια πρῶτα μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, τοῦ ὁποίου εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ φιλοξενήσουμε τὴν Τιμία Κάρα, καὶ πέρυσι μὲ τὸν Μέγα Βασίλειο, τοῦ ὁποίου εὐλογηθήκαμε νὰ προσκυνήσουμε τὴν δεξιὰ χεῖρα.

Ἐφέτος γιὰ ἕνα δεκαήμερο τιμοῦμε τὴν μορφὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Στὸ ἑόρτιο πρόγραμμά μας δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ μὴ συμπεριλάβουμε καὶ ἕναν ἐκπρόσωπο τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ εἶναι ἀπόψε κοντά μας μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ ὁ π. Γεννάδιος ὁ Βατοπαιδινός.

Τελειώνοντας τὸν πρόλογό του ὁ π. Θεμιστοκλῆς μετέφερε στὸν π. Γεννάδιο τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, καὶ παρακάλεσε τὸν π. Γεννάδιο νὰ τὶς διαβιβάσει καὶ στὸν Γέροντα Ἐφραίμ.

Παίρνοντας τὸν λόγο ὁ π. Γεννάδιος εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τὴν εὐκαιρία νὰ εἶναι πάλι στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο γιὰ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο. Εὐχαρίστησε καὶ τὸν Μακαριώτατο γιὰ τὴν ἄδεια καὶ τὴν εὐλογία γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις αὐτές.

Εἰσερχόμενος στὸ θέμα του τόνισε ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου βλέπει κανεὶς τὸν αὐθεντικὸ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν διασφάλιση τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος σὲ σημεῖο ποὺ γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Κων/πόλεως, πρᾶγμα ποὺ δείχνει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνδρὸς ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου ποὺ κατέβηκε στὸ λιμάνι γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὴν ἀναχώρησή του.

Τὸ πρότυπο τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου, συνεχίζει ὁ π. Γεννάδιος, εἶναι διαχρονικὸ καὶ δίνει ἀπαντήσεις καὶ σὲ σημερινοὺς προβληματισμούς, σὲ αἱρέσεις καὶ ἔριδες ποὺ πάντοτε ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν ἀκόμη μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ δὲν μᾶς ὁδήγησαν στὴν ἀπογοήτευση καὶ στὴν ἀποθάρρυνση οὔτε στὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἀλήθειας ποὺ ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μας.

Στὴν συνέχεια ὑπογραμμίζει τὴν σημασία τῶν ἀφιερωμάτων στοὺς μεγάλους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, διότι δίνεται ἡ εὐκαιρία στοὺς χριστιανοὺς νὰ ἐντρυφοῦν στοὺς βίους τῶν ἁγίων τῆς πίστεως, νὰ μελετοῦν τὴν διδασκαλία τους, νὰ προστρέχουν νὰ προσκυνήσουν τὰ ἱερὰ λείψανά τους, νὰ ἐπικαλοῦνται τὶς πρεσβεῖες τους, νὰ τιμοῦν τὴν μνήμη τους, νὰ σέβονται τὰ εἰκονίσματά τους καὶ νὰ μιμοῦνται τὴν θεοφιλῆ βιοτή τους.

Εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐκδηλώνουμε τιμὴ πρὸς τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ μὲ τὴν ζωή τους τὸ ἔργο τους, τοὺς ποικίλους ἀγῶνες τους γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀναδείχτηκαν ἄξιοι τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς τους.

Σ’ αὐτοὺς τοὺς Πατέρες ἀνήκει καὶ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος, τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία ὀνόμασε Θεολόγο γιὰ νὰ δείξει τὴν σημασία τῆς συμβολῆς του στὴν ἐποχή του.

Εἰδικότερα ὁ τίτλος τοῦ Θεολόγου στὸν Ἅγιο Γρηγόριο ὀφείλεται στοὺς πέντε θεολογικοὺς λόγους του, στοὺς ὁποίους ὁμιλεῖ γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ συνετέλεσαν στὸ νὰ κατατροπωθοῦν οἱ αἱρετικοί.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν μεγάλων Πατέρων ὅτι τὶς περισσότερες φορὲς ἐκλέχτηκαν διὰ τῆς βίας , ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν ἤθελαν τὰ ἀξιώματα, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία εἶδε στὸ πρόσωπό τους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ φέρουν εἰς πέρας τὸ βαρὺ ἔργο τῆς διαποίμανσης τοπικῶν Ἐκκλησιῶν.

Τὶς μεγάλες θέσεις ἀνέλαβαν ὡς στρατιῶτες τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ὅταν τὸ ἔκρινε σκόπιμο, δὲν δίστασε νὰ παραιτηθεῖ γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀνήκει στοὺς Καππαδόκες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τὴν σφραγίδα τους στὴν ἀνάπτυξη τῆς θεολογίας τὸν 4ο αἰ. Εἶναι θεμελιωτὲς τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος καὶ τῆς ἀποκρυστάλλωσης τῆς αὐθεντικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Ἔθεσαν τὰ θεμέλια καὶ τὴν βάση τῆς πίστεώς μας.

Γι’ αθυτὸ εἶναι πλάνη καὶ αἰσχρὴ κατηγορία ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι οἱ Πᾳτέρες ἔφτιαξαν τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν διδασκαλία ἐνῶ ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἀπόστολοι εἶπαν ἄλλα ἐνῶ οἱ Πατέρες ἄλλα ἑρμήνευσαν. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θέλουν νὰ ἀποκαθηλώσουν τὴν Ἐκκλησία ὡς ἑρμηνευτὴ τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου.

Τὸ Εὐαγγέλιο ὅμως ἑρμηνεύεται μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Διότι οἱ Πατέρες ἦταν θεοφόροι, ὄχι μόνο γιατὶ ἐμελέτησαν, ὄχι μόνο γιατὶ εἶχαν γνώσεις κλασικές, φιλολογικὲς ἢ ἄλλες ἀλλὰ κυρίως γιατὶ εἶχαν βίωμα καὶ ἐμπειρία.

Βιώνοντας τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή τους ἀπέκτησαν καὶ τὰ μέσα νὰ τὰ διδάξουν καὶ νὰ διαφυλάξουν τὸ ποίμνιό τους ἀπὸ τὶς αἱρέσεις. Καὶ σήμερα ὑπάρχουν στὴν Ἐκκλησία θεολόγοι, ἴσως καὶ κληρικοί, ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀλλοιώνουν τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα γιὰ νὰ εἶναι ἀρεστοὶ στὸν κόσμο.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἔθεσε τὶς ἀμετακίνητες βάσεις τῆς θεολογίας καὶ ἐκκλησιολογίας μέχρι σήμερα καὶ ἀνέστησε τὴν ὀρθοδοξία στὴν ἐποχή του. Ἐπεξηγώντας τὴν φράση «ἀνάσταση τῆς Ἐκκλησίας» δηλώνει ὅτι θέλει νὰ δείξει πὼς μερικὲς φορὲς φαίνεται παροδικά, στὴν ἐποχὴ τῶν αἱρέσεων, σὰν νὰ χάνεται ἡ ὀρθόδοξη πίστη.

Δὲν ἐννοεῖ ὅτι πέθανε ἡ Ἐκκλησία καὶ τὴν ἀνέστησε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ φαίνεται ὅτι ὅλα χάνονται, ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, σκορποῦν τὸ σκοτάδι καὶ φέρνουν τὸ φῶς. Ἡ Ἐκκλησία, τόνισε, δὲν χάνεται, γιατὶ εἶναι τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὁ Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνες.

Τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐμφανίζεται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος στὴν Ἐκκλησία ἐπικρατεῖ βαθιὰ σύγχυση καὶ ταραχή. Ὁ ἀρειανισμὸς ἔχει δώσει μεγάλο πλῆγμα στὸν πυρῆνα τῆς πίστεως, καθὼς ἀμφισβητοῦσε τὴν ὁμοουσιότητα τοῦ Υἱοῦ μὲ τὸν Πατέρα.

Ἡ Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, στὴν ὁποία ἔλαβε μέρος ὁ Ἅγιος, ἔμελλε νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀλήθεια ποὺ εἶχε ὁρίσει ἡ Α΄ Σύνοδος τῆς Νικαίας, ἀλλὰ οἱ ἀντιτριαδικοὶ καὶ οἱ πνευματομάχοι προσπαθοῦσαν νὰ ἀνατρέψουν.

Ἡ Κων/πολη ἦταν σχεδὸν ἀνύπαρκτη ὀρθοδόξως, ὅλες οἱ ἐκκλησίες εἶχαν παραδοθεῖ στοὺς Ἀρειανούς. Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ λάτρευαν τὸν Θεὸ στὴν παρανομία μὲ φόβο καὶ στερήσεις.

Τότε ὁ Ἅγιος ἀποδεχόμενος τὴν πρόσκληση ἄφησε τὴν ἡσυχία καὶ ἔφτασε στὴν Κων/πολη γιὰ νὰ ἀναστήσει τὴν Ὀρθοδοξία. Σ’ ἕνα ταπεινὸ σπιτάκι φτιάχνει μιὰ μικρὴ ἐκκλησία, ποὺ τὴν ὀνόμασε Ἀναστασία, στὴν ὁποία ἀναστήθηκε ἡ ὀρθοδοξία τῆς Κων/πόλεως. Ὅταν ἀποχώρησε εἶχε ἐπαναφέρει ὅλη τὴν πόλη στὴν Ὀρθοδοξία.

Πολέμησε τὴν αἵρεση ὄχι μὲ ὅπλα, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγάπη του. Ὁ λόγος του, ἡ προσευχή του, ἡ ἁγιωσύνη τοῦ προσώπου του ἔγιναν ἡ φωνὴ τῆς ἀλήθειας μέσα στὸ σκοτάδι.

Ἡ θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἀποτελεῖ κορυφὴ τῆς πατερικῆς παραδόσεως. Ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἀπέδωσε τὸ ὄνομα θεολόγος, διότι ἔζησε ὅ,τι δίδαξε, ἐθεολόγησε ἐκ πείρας Θεοῦ. Στοὺς πέντε θεολογικοὺς λόγους του διατυπώνει ὅλη τὴν διδασκαλία τῆς Τριαδολογίας τῆς Ἐκλησίας.

Μὲ τὴν διδασκαλία του περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔθεσε τὸ τέλος στὴν σύγχυση πνευματομάχων καὶ ἀρειανῶν ἐπαναφέροντας τὴν θεολογικὴ ἀκρίβεια στὴν Ἐκκλησία.

Ὅμως πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του ἔθεσε τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας. Στὴ μεγάλη δοκιμασία τῆς σύγκρουσης στὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο προτίμησε νὰ παραιτηθεῖ καὶ ἀπὸ τὴν προεδρία τῆς Συνόδου καὶ ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Κων/πόλεως προκειμένου νὰ διατηρηθεῖ ἡ εἰρήνη καὶ νὰ ἐπιλυθοῦν τὰ προβλήματα.

Προτίμησε νὰ θυσιάσει τὸν ἑαυτό του ὑπὲρ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ στάση αὐτὴ καὶ τὸ ἦθος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου γίνεται καὶ γιὰ ἐμᾶς πρότυπο στὴν ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων.

Ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο ὁ κόσμος ἔμαθε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογία, ἀλλὰ ἐμπειρία Θεοῦ, ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν ἐπιβάλλεται μὲ κραυγές, ἀλλὰ μὲ ἅγια ζωή, ὅτι θεολόγος δὲν εἶναι ὁ πολυμαθής, ἀλλὰ ὁ καθαρὸς στὴν καρδιά. Δὲν ἀρκοῦν τὰ πτυχία, ἂν δὲν ἔχεις μετοχὴ στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Ἡ θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἐπηρέασε βαθιὰ τὴν πατερικὴ παράδοση. Ὁ λόγος του ἦταν ὡς «πῦρ ἐκ Θεοῦ κατερχόμενον». Πῦρ ποὺ φωτίζει ἀλλὰ καὶ καθαρίζει.

Ἡ τελευταία του φροντίδα φεύγοντας ἀπὸ τὴν Κων/πολη ἦταν νὰ πείσει φίλους καὶ λαὸ νὰ δεχθοῦν εἰρηνικὰ τὴν ἀπόφασή του, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἦταν τόσο εὔκολο. Ὁ Ἅγιος ἐργάστηκε γιὰ τὸν κατευνασμὸ τῶν πνευμάτων ὥστε ἡ ἀναχώρησή του νὰ μὴν ἀφήσει πληγὲς καὶ σχίσματα.

Μὲ τὸν συντακτήριο λόγο του ἀποχαιρετᾶ τοὺς ναούς, τοὺς ἀκροατὲς τῶν λόγων του καὶ τὸν ἴδιο τὸν Αὐτοκράτορα. Κάνει ἕναν ἀπολογισμὸ τῆς 3ετοῦς παραμονῆς του στὴν Κων/πολη καὶ ἐκφράζει πικρία γιὰ ὅσους μὲ εὐκολία ἄλλαζαν ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις.

Προβαίνει σὲ χαιρετισμὸ πρὸς ὅλους, στὸν ναὸ τῆς Ἀναστασίας καὶ στὴν Ἁγία Τριάδα. Μετὰ τοὺς χαιρετισμοὺς ἀναχωρεῖ ἀπὸ τὴν πόλη χωρὶς νὰ τὸν ἀντιληφθοῦν οἱ πολλοί. Οἱ συγκινήσεις τῶν τελευταίων ἡμερῶν καὶ ἡ ἀσθένειά του τὸν ἔκαναν νὰ αἰσθάνεται σωματικὰ ἐξαντλημένος ἀλλὰ πνευματικὰ ἀκμαῖος.

Οἱ ἀντίπαλοι τὸν «νίκησαν» μόνο μὲ τὴν θέλησή του. Ὁ λαὸς ὅμως στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ὁ λαὸς βρῆκε τὸν αὐθεντικὸ ποιμένα, ἐκεῖνον ποὺ ὁμολόγησε τὴν ἀλήθεια, ἐκήρυξε τὴν πίστη, προστάτευσε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ποίμνιο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεὸς καὶ μὲ ὅλη του τὴν μέριμνα ἔδειξε πὼς ἦταν ποιμένας καὶ πατέρας.

Κι αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει τὸ ποίμνιο καὶ ἀκολουθεῖ τὸν ποιμένα. Οἱ ποιμένες μέσα στὴν Ἐκκλησία μᾶς καθοδηγοῦν καὶ μᾶς ὁδηγοῦν στὸν προορισμό μας. Ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ χωρὶς τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ δὲν ὑπάρχει σωτηρία.

Ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ βιώνεται μόνο μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Χωρὶς τὴν μετοχή μας στὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς τὴν ἐξάρτηση καὶ τὴν σύνδεσή μας μὲ τὸ πετραχήλι τοῦ ἱερέα, δὲν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ βίωμα. Καὶ γιὰ νὰ βιώσουμε ταὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε ἀγαπητικὴ σχέση μὲ τοὺς ἀδελφούς μας.

Αὐτὸ δίδαξε καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μὲ τὴν βιοτὴ του καὶ μὲ τὸν λόγο του. Μὲ ἀγάπη προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει τοὺς αἱρετικοὺς στὴν Ἐκκλησία.

Δὲν ἄφησε οἱ ἔριδες νὰ δημιουργήσουν μέσα του κακίες. Θυσιάστηκε γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἐκκλησίας.

Τελικά, ὁ πιὸ δυνατὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐπιτίθεται, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἀγκαλιάζει τὸν ἐπιτιθέμενο. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε σὲ μιὰ ἐποχὴ σύγχυσης, ὅπως καὶ ἡ σημερινή.

Ἡ Ὀρθοδοξία χρειάζεται καὶ σήμερα μία πνευματικὴ ἀνάσταση, γιατὶ προσπαθοῦμε νὰ ἀρέσουμε στὸν κόσμο καὶ ὄχι στὸν Θεό. Πέφτουμε ἔτσι στὴ μεγαλύτερη αἰρεση, στὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος

Τελειώνοντας τὴν ὁμιλία του εὐχήθηκε νὰ μιμηθοῦμε τὴν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν πίστη μας μὲ ἔλεος, ταπείνωση καὶ ἀγάπη.

Ἀκολούθησε τὸ ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ὁ π. Γεννάδιος δέχθηκε ἐρωτήσεις ἀπὸ τοὺς ἀκροατὲς καὶ ἔδωσε ἀπαντήσεις.

Τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ἔκλεισε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.