Ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία τελέστηκαν σήμερα ἱερουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Στρατονικείας κ. Στεφάνου, συμπαραστατουμένου ἀπὸ τὸν Πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Καλύτα, ἐφημέριο τοῦ Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Νέας Ἰωνίας καὶ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ Πρωτ. π. Θεμιστκλῆ Χριστοδούλου, Προϊστάμενο τοῦ Ἱ.Ναοῦ, Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, τὸν Πρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ Πρεσβύτερο π. Θωμᾶ Μάντζιο.
Τὸν θεῖο Λόγο ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος, ὁ ὁποῖος ἐπικέντρωσε τὴν ὁμιλία του στὴν Ὁσία Γαβριηλία, γιὰ τὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε ὅτι πολλὲς φορὲς δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ἔδρασαν οἱ Ἅγιοι.
Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπισαν τὴν σχέση τους μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀφιερώνει τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, ἀκολουθεῖ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «ὅστις θέλει ὀπίσωμου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω αὐτὸν ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι».
Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, ὅταν νέο παιδὶ ἀκόμη ἔγινε Ἐπίσκοπος καὶ τάχτηκε να ποιμάνει τὴν περιοχὴ τοῦ Ἰλλυρικοῦ, αὐτὸ ἔκανε καὶ ἡ Ἁγία Γαβριηλία.
Ἐγκατέλειψε τὰ πάντα, ἄφησε ζωὴ καὶ καριέρα καὶ ὅ,τι θὰ μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει μέσω αὐτῆς.
Ἀγάπησε τὸν Θεό, διότι ἀγάπησε πολὺ τὸν συνάνθρωπο καὶ χάριν αὐτῆς τῆς ἀγάπης ἀπαρνήθηκε τὸν ἑαυτό της καὶ τὰ θέλω της, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν ἄνθρωπο.
Στὴν Ἰνδία πῆγε, κατὰ μαρτυρία της, γιὰ νὰ διακονήσει τοὺς λεπροὺς ἀδελφούς.
Ἐκεῖνοι ἔβλεπαν τὴν ζωἠ της, τὴν συμπεριφορὰ καὶ τὴν ἀγάπη της καὶ ρωτοῦσαν γιὰ τὸν Θεό της.
Τότε ἐκείνη τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὸν Χριστό. Κάποιοι τὴν κατηγόρησαν γιατὶ δὲν τοὺς ἀνάγκασε νὰ ἀκούσουν γιὰ τὸν Χριστό.
Ὅμως, σχολιάζει ὁ Ἅγιος Στρατονικείας κ. Στέφανος, ὁ Χριστὸς δὲν σπάει πόρτες. Χτυπᾶ τὴν θύρα τῆς καρδιᾶς μας, καί, ὅταν τοῦ ἀνοίγουμε, εἰσέρχεται.
Τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Ἅγιοι, αὐτὸ ἔκανε καὶ ἡ Ὁσία Γαβριηλία.
Πῆγε στὴν Ἰνδία καὶ ἀφιερώθηκε στὴν διακονία τῶν λεπρῶν ἀδελφῶν καὶ ἐνῶ ἔτρωγε μαζί τους, κοιμόταν μαζί τους, ἄγγιζε μὲ γυμνὰ χέρια τὶς πληγές τους, ἔπλενε τὰ ροῦχα τους, ποτὲ ὁ Θεὸς δὲν ἐπέτρεψε νὰ νοσήσει.
Κι ἐκείνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι συναναστρεφόταν μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἦταν ἰνδουιστές, δὲν ἐπέτρεψε στιγμὴ νὰ παρεκκλίνει ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖο ἀγάπησε καὶ τὸν ὁποῖο ἀκολούθησε στὴν Ἰνδία.
Ἡ Ἁγία ἐμπιστεύθηκε τὴν ζωή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἄφησε νὰ τὴν ὁδηγήσει ὅπου Ἐκεῖνος ἤθελε, ἔστω κι ἂν ἐκείνη ξεκίνησε χωρὶς χρήματα καὶ χωρὶς σαφῆ προορισμό.
Σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς της καὶ σὲ ὅποιο μέρος τῆς γῆς πῆγε, μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά της ἔδειχνε τί σημαίνει ὀρθόδοξος μοναχισμός, τί σημαίνει ὀρθόδοξος στὴν πράξη καὶ στὴν πίστη.
Τότε ἔβλεπε τὸν Θεὸ νὰ τῆς ἀνοίγει τὸν δρόμο ποὺ Ἐκεῖνος τῆς ἔδειξε. Ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ ἔκανε, ἦταν νὰ ἐγκαταλείψει πραγματικὰ τὴν ζωή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε πραγματικὰ τὴν σχέση μας μὲ τὸν Θεό, νὰ τὸ κάνουμε, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ὠφέλιμο, διαφορετικὰ ὑποβιβάζουμε τὴν πίστη μας σὲ θρησκεία.
Ἀλλὰ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι θρησκεία, εἶναι ἡ ἀποκεκαλυμένη ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἦλθε καὶ μᾶς ἔδειξε πῶς θέλει νὰ ζοῦμε.
Καὶ κατἐληξε λέγοντας ὅτι ἄν θέλουμε νὰ ζοῦμε ὀρθόδοξοι, πρέπει νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας, νὰ ἀφεθοῦμε στὰ χέρια Του καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸν δρόμο, τὸν ὁποῖο Ἐκεῖνος μᾶς δείχνει.
Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία ἀκολούθησε Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ὁ Ἅγιος Στρατονικείας μίλησε γιὰ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Λέρου.
Μιλώντας γιὰ τὸ Ψυχιατρεῖο τῆς Λέρου τόνισε ὅτι ἡ Λέρος δέχτηκε τὸν πόνο τῆς Ἑλλάδος.
Στὴν ἀρχὴ εἶχε περὶ τοὺς 2.500 ἀνθρώπους, κυριολεκτικὰ στοιβαγμένους, ἀπ’ ὅλα τὰ Ψυχιατρεῖα τῆς Ἑλλάδας. Σήμεραἔχει 250 τρόφιμους σὲ πολὺ διαφορετικὲς συνθῆκες.
Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν δημιουργήσει ποτὲ πρόβλημα στὴν κοινωνία τῆς Λέρου.
Τὸ μόνο ποὺ ζητᾶνε εἶναι ἕναν λόγο ἀγάπης κι ἕνα χάδι.
Τελικά, τὸ μόνο ποὺ θέλουμε ὅλοι μας εἶναι λίγη ἀγάπη κι ἕνα χάδι.
Ἔχοντας αὐτὰ εἴμαστε πλήρεις. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἀνάγκες ποὺ ἐμεῖς δημιουργήσαμε καὶ κατόπιν τρέχουμε νὰ τὶς καλύψουμε.
Μιὰ ἄλλη δομὴ εἶναι τὸ Ἰσιδώρειο Γηροκομεῖο τῆς Λέρου, ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν πρῶτο μεταπολεμικὸ Μητροπολίτη τῆς Λέρου κυρὸ Ἰσίδωρο Ἀηδονόπουλο στὸν Πλάτανο τῆς Λέρου καὶ κατόπιν μεταφέρθηκε σὲ καινούργιο κτήριο στὸ Λακκί.
Τὸ ἵδρυμα λειτουργεῖ ἐδῶ καὶ 65 χρόνια ἀδιάλειπτα χωρὶς καμμία ἀπολύτως κρατικὴ βοήθεια. Καλύπτει κυρίως τὸ βόρειο συγκρότημα τῆς Δωδεκανήσου. Τὸ ἵδρυμα πορεύεται μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Μητροπολίτη.
Στὴν συνέχεια τοῦ ζητήθηκε νὰ μιλήσει γιὰ τὸν πνευματικό του, π. Διονύσιο Χουρμουζιάδη. Ὁ π. Διονύσιος ἦταν γλυκύτατος, δὲν γελοῦσε, μόνο χαμογελοῦσε.
Εἶχε μιὰ ἐσωτερικὴ εὐγένεια καὶ μὲ τὸν τρόπο του σὲ ἔκανε νὰ θέλεις νὰ τὸν ἀκούσεις. Δὲν ἔλεγε πολλά. Αὐτὸ ποὺ δίδασκε τὸ ἔκανε πράξη.
Ἦταν πολὺ λιτὸς στὴν ζωή του, ἁπλὸς στὴν ἐπικοινωνία του καὶ δὲν ἄφηνε περιθώρια παρεξηγήσεων, διότι ἦταν ἀπόλυτος σ’ αὐτὸ ποὺ ἔλεγε, γιατὶ ἦταν ἀπόλυτος καὶ σ’ αὐτὸ ποὺ ἔκανε στὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς πολὺ εὔκολα δίνουμε συμβουλὲς στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζουμε τὴν ἴδια αὐστηρότητα στὸν ἑαυτό μας.
Πρέπει νὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ στὴν ἐπικοινωνία μας μὲ τοὺς ἄλλους καὶ ἰδιαίτερα ὅταν ἀναφερόμαστε στὰ λάθη τους.
Δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ θὰ τὰ ὁρίσουμε, οὔτε ὁ κανόνας τῆς δικῆς μας συμπεριφορᾶς. Ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε ἕναν κανόνα, τότε ὁ κανόνας μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ μετρηθοῦμε ὅλοι μας εἶναι ὁ Χριστός.
Μετὰ τὸ Ἀρχονταρίκι ἐγιναν βαπτίσεις ἐνηλίκων. Στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο γίνονται τέτοιες βαπτίσεις δύο φορὲς τὸ χρόνο, μία παραμονὲς Χριστουγέννων καὶ ἄλλη πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα. Ὅλες γίνονται ἀφοῦ προηγηθεῖ ἐπισταμένη ἔρευνα, δοκιμὴ καὶ κατήχηση ἑξάμηνης διάρκειας.
Στὶς 6:00 τὸ ἀπόγευμα ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ὁσία Γαβριηλία.
Στὶς 8:00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε στρογγυλὴ τράπεζα ἀφιερωμένη στὴν μορφὴ τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας. Πῆραν μέρος ὡς ὁμιλητὲς ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Μάρκελλος Καμπάνης, μὲ θέμα «Ἡ Ὁσία Γαβριηλία μέσα ἀπὸ προσωπικὲς ἐπιστολές», ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντίπας Νικηταρᾶς μὲ θέμα «Ἡ γνωριμία μου μὲ τὴν Ἁγία Γαβριηλία», ἡ Γερόντισσα Φιλοθέη μὲ θέμα «Ἡ σχέση μου μὲ τὴν Ἁγία Γαβριηλία» καὶ ὁ π. Εὐάγγελος Παπανικολάου μὲ θέμα «Ἡ ἐλεημοσύνη τῆς καρδιᾶς».
Τὴν συζήτηση συντόνιζε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος.
Ὅλοι ἀναφέρθηκαν στὴν Ὁσία μὲ συγκίνηση καὶ μὲ λόγους καρδιακούς, μιᾶς καὶ ὅλοι εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ τὴν γνωρίσουν καὶ νὰ ἀναπτύξουν σχέση ἀγάπης μαζί της.
Προλογίζοντας ὁ Θεοφιλέστατος μεταξὺ ἄλλων εἶπε ὅτι ἡ Ὁσία Γαβριηλία εἶχε τὸ χάρισμα ὁ καθένας ποὺ τὴν γνώριζε νὰ παίρνει αὐτὸ ποὺ εἶχε ἀνάγκη.
Στὴν συνέχεια μέσα ἀπὸ τὶς ὁμιλίες γνωρίσαμε ἁδρομερῶς τὸν βίο της, ἱεραποστολικὸ κατὰ βάσιν, ἀλλὰ καὶ καταρρίφθηκαν παρεξηγήσεις ἢ κατηγορίες ποὺ διατυπώθηκαν γιὰ τὴν Ὁσία.
Τονίσθηκε ἡ διακονία της, ποὺ κάλυπτε ὅλο σχεδὸν τὸ εἰκοσιτετράωρο, ἡ ἀπόλυτη καὶ ἀδιάκριτη πίστη της στὸν Θεό, ἡ ἀγάπη της σὲ ὅλη τὴν κτίση καὶ ἰδιαίτερα στὸν ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο διακόνησε μὲ αὐταπάρνηση καὶ αὐτοθυσία. Ἧταν ἄνθρωπος προσευχῆς καὶ καλλιέργησε τὴν εὐχή.
Εἶχε ταπείνωση, χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ὑπέγραφε τὶς ἐπιστολές της ὡς μοναχὴ Ἀνυπαρξία. Ἐπίσης δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἀποκαλοῦν Γερόντισσα.
Δὲν ἔχω στόφα Γερόντισσας, ἔλεγε, εἶμαι ἡ ἀδελφὴ τοῦ ἀνώνυμου πλησίον. Ἡ Ὁσία εἶχε κατηχήσει ἑκατοντάδες ἀνθρώπους.
Εἶχε πόνο γιὰ τὸν ἀδελφὸ ποὺ ὑπέφερε καὶ αὐτὸς ὁ πόνος γινόταν προσευχή. Ἦταν ἀκατάκριτη καὶ εἶχε ἀποκτήσει τὴν διάκριση.
Οἱ ὁμιλητὲς μᾶς ἔδωσαν καὶ κάποια στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας της.
• Σχετικὰ μὲ τὴν εὐχὴ ἔλεγε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὅτι ἔχεις τὸν Χριστὸ δίπλα σου.
• Ἂν δὲν γκρινιάζεις γιὰ ὅ,τι παθαίνεις, ἀλλὰ τὰ ρίχνεις στὸν ἑαυτό σου, θὰ πᾶς καλά.
• Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι ὀρθόδοξος, ἂν δὲν ἀγαπᾶς τοὺς ἀλλόδοξους.
• Ἀγαπᾶμε στὸ ποσοστὸ ποὺ ἀρνούμαστε τὸν ἑαυτό μας.
• Στὰ κτιστὰ πρῶτα γνωρίζουμε καὶ μετὰ ἀγαπᾶμε, στὸν θεὸ πρῶτα ἀγαπᾶμε καὶ μετὰ γνωρίζουμε.
Τὸ τέλος τῆς παρουσίασης τῆς μορφῆς τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας ἔθεσε ὁ Θεοφιλέστατος Στρατονικείας μὲ τοὺς λόγους της: Ὅταν θέλεις νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό, πίστη, πίστη, πίστη. Ὅταν θέλεις νὰ πλησιάσεις τὸν ἄνθρωπο, νὰ ἀγαπᾶς, νὰ ἀγαπᾶς, νὰ ἀγαπᾶς. Τότε γίνεσαι ὁ ἄλλος.
