Αφιέρωμα στην μνήμη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ικονίου κυρού Θεολήπτου.
— Ένας λόγος αγάπης, μνήμης και προσμονής —
«Και εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον εκ των οφθαλμών αυτών…»
Σήμερα το Φανάρι σιωπά.
Οι καμπάνες του Πανσέπτου Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Ένδοξου Μεγαλομάρτυρος Γεώργιου του Τροπαιοφόρου ηχούν πένθιμα, και οι καρδιές όλων μας είναι κομματιασμένες από την ξαφνική, την αναπάντεχη είδηση. Ο Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος, ο δικός μας άνθρωπος, ο ευγενικός, ο μειλίχιος, ο αρχοντικός Ιεράρχης, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε αθόρυβα, όπως ακριβώς έζησε. Με εκείνη την εσωτερική ηρεμία που τον χαρακτήριζε πάντα.
Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος φεύγει, το βλέμμα μας στρέφεται αυθόρμητα στις ρίζες του. Στο χώμα που τον γέννησε και στους ανθρώπους που τον έπλασαν. Ο Μακαριστός Ιεράρχης, υπήρξε γέννημα των αγιασμένων Θεραπειών του Βοσπόρου. Εκεί, στην αγκαλιά μιας παραδοσιακής, ευσεβούς φαναριώτικης οικογένειας, έμαθε τι σημαίνει πίστη, τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τι σημαίνει Ρωμιοσύνη.
Σήμερα, η σκέψη μας στρέφεται με βαθύ σεβασμό στους αειμνήστους γονείς του, τον Γεώργιο και την Όλγα Φενερλή. Εκείνους τους ευλογημένους ανθρώπους που φύτεψαν στην παιδική ψυχή του μικρού Ιακώβου την αγάπη για τον Χριστό και την αφοσίωση στο μαρτυρικό Φανάρι. Αυτοί οι γονείς, με τις προσευχές και τα δάκρυά τους, τον μεγάλωσαν με την ελπίδα να τον δουν να διακονεί το Ιερό Θυσιαστήριο. Και εκείνος, τους δικαίωσε με το παραπάνω.
Όμως, η ζωή του σημαδεύτηκε και από έναν μεγάλο, βουβό πόνο. Τον πόνο του πρόωρου αποχωρισμού από την πολυαγαπημένη του αδελφή, την πολύκλαυστη Σμαρούλα. Η Σμαρούλα έφυγε νωρίς από τη ζωή, αφήνοντας μια ανοιχτή πληγή στην καρδιά του αδελφού της. Αυτή την πληγή ο Μακαριστός Ιεράρχης την μετέτρεψε σε προσευχή. Κάθε φορά που λειτουργούσε, κάθε φορά που σήκωνε τα χέρια του στο θυσιαστήριο, η Σμαρούλα ήταν εκεί, ζωντανή στη μνήμη του, μαζί με τους γονείς τους.
Για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια, ως Μητροπολίτης Ικονίου, σήκωσε στις πλάτες του την ιστορία και τα δάκρυα της Μικράς Ασίας. Υπηρέτησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας κ.κ. Βαρθολομαίο με σπάνια αυταπάρνηση και πιστότητα. Ήταν ο άνθρωπος του καθήκοντος, ο παρηγορητικός λόγος για κάθε πονεμένο, το ζεστό χαμόγελο που ξεκούραζε τις ψυχές των ανθρώπων.
Σήμερα, ο πόνος μας είναι μεγάλος γιατί χάνουμε έναν πνευματικό πατέρα, έναν σπάνιο άνθρωπο. Όμως, μέσα στη θλίψη μας, υπάρχει μια χαραμάδα ουρανίου φωτός. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αυτή την ώρα, η ψυχή του δεν είναι μόνη.
Καθώς περνά την πύλη του Παραδείσου, η μακαριστή αδελφή του, η Σμαρούλα, τρέχει πρώτη να τον υποδεχτεί με μια αγκαλιά που δεν θα τελειώσει ποτέ. Και οι ευλογημένοι του γονείς, ο Γεώργιος και η Όλγα, τον αντικρίζουν ξανά, όχι πια ως το μικρό τους παιδί στα Θεραπειά, αλλά ως άξιο Ιεράρχη της Αγιας του Χριστου Μεγάλης Εκκλησιας. Η οικογένεια Φενερλή είναι πλέον ξανά ενωμένη, στον τόπο όπου «ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός».
Σεβασμιώτατε και αγαπημένε μας Γέροντα, καλό σου ταξίδι στο ανέσπερο Φως. Σε αποχαιρετούμε με δάκρυα στα μάτια, αλλά με την ελπίδα της Ανάστασης στις καρδιές μας.
Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης, του Οικουμενικού Θρόνου Θεωνᾶς Καμπέρης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου.
