«ΟΣΟ ΑΝΕΠΝΕΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ – ΘΑ ΑΝΕΠΝΕΑ ΚΙ ΕΓΩ»: ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ

Μια μητέρα.
Ένα μωρό.

Μόλις δεκαοκτώ ημερών.

Και γύρω τους –
συντρίμμια.

Σκόνη.
Σκοτάδι.

Η γη –
είχε καταρρεύσει.

Εκείνη –
όχι.

Κάθε τόσο –
άγγιζε τη μύτη του.

Για να βεβαιωθεί –
ότι ανέπνεε.

Και όσο εκείνο –
ανέπνεε –
έβρισκε τη δύναμη –
να συνεχίσει.

Γιατί υπάρχουν στιγμές –
που μια μάνα –
δεν κρατά απλώς –
το παιδί της.

Κρατά –
τη ζωή της.

Την ελπίδα της.

Ολόκληρο τον κόσμο της.

Κάτω από τα συντρίμμια –
δεν λύγισε –
η αγάπη.

Δεν λύγισε –
η ελπίδα.

Δεν λύγισε –
μια μάνα.

«ΟΣΟ ΑΝΕΠΝΕΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ – ΘΑ ΑΝΕΠΝΕΑ ΚΙ ΕΓΩ.»

ΚΑΙ ΙΣΩΣ –

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ –

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ –

ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ –

ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ –

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.