ΤΕΜΠΗ: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ – 57 νεκροί και από σήμερα η αφήγηση τελειώνει

Μιας αλήθειας –
που για τρία χρόνια
επιχειρήθηκε να περιοριστεί –
να εξηγηθεί –
να διαχυθεί.

Αλλά δεν εξαφανίστηκε.

57 άνθρωποι.
Όχι αριθμός –
ΟΡΙΟ.

Όριο μιας χώρας –
που αποδείχθηκε ανίκανη
να προστατεύσει το αυτονόητο.

Να κρατήσει ζωντανούς
τους πολίτες της.

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ –
κάθε συνεδρίαση
θα θυμίζει κάτι
που η εξουσία
προσπάθησε να ξεχαστεί:

Ότι πίσω από την «ανάπτυξη» –
τη «σταθερότητα» –
την «κανονικότητα» –
υπήρχε ένα κράτος
ΧΩΡΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ.

Ένα σύστημα –
ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΗ.

Και αυτό –
είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Όχι μόνο ποιος φταίει.

Αλλά –
ποιοι γνώριζαν.

Ποιοι επέτρεψαν –
Ποιοι συνέχισαν.

Γιατί τα Τέμπη –
δεν ήταν ατύχημα.
Ήταν – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

Αποκάλυψη μιας διακυβέρνησης
που επένδυσε στην εικόνα –
και εγκατέλειψε την ουσία.

Που μίλησε για «επιτελικό κράτος» –
και παρέδωσε διοικητική κατάρρευση.

Και τώρα –
η εικόνα δεν αρκεί.

Γιατί το δικαστήριο –
δεν είναι στούντιο.

Δεν είναι δελτίο –
Δεν είναι αφήγηση –
Είναι – ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Κάθε κατάθεση –
κάθε έγγραφο –
κάθε λεπτομέρεια –
θα επαναφέρει
την αλληλουχία των παραλείψεων.

Θα σπάει –
την επιμελημένη εκδοχή.

Θα απογυμνώνει –
το αφήγημα.

ΚΑΙ ΕΔΩ –
ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΡΩΓΜΗ:

Οι κυβερνήσεις –
δεν κρίνονται μόνο στις εκλογές.

Κρίνονται –
όταν εκτίθενται.

Όταν η πραγματικότητα
επιστρέφει –
και δεν ελέγχεται.

Γιατί απέναντι
σε 57 νεκρούς –
καμία επικοινωνία
δεν αρκεί.

Καμία διαχείριση –
δεν αντέχει.
Καμία αφήγηση –
δεν καλύπτει.

ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ –
αυτό που ξεκινά
δεν είναι απλώς μια δίκη.

Είναι –
Η ΑΡΧΗ
ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ.

Γιατί η αλήθεια – όταν επιστρέφει – δεν διαπραγματεύεται.

Και το ερώτημα δεν είναι αν θα ειπωθεί η αλήθεια.

Είναι –
ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ –
ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.