ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Τελικά το Μακεδονικό δεν λύθηκε! Του π. Ηλία Μάκου. Συμπληρώθηκαν πριν μερικές ημέρες πέντε χρόνια από την ψήφιση στη Βουλή των Ελλήνων, ύστερα από αντιδράσεις και ένταση, της Συμφωνίας των Πρεσπών, μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων (ή Βόρειας Μακεδονίας κατά τη Συμφωνία).

Και το ερώτημα είναι: Ποιο το όφελος από τη Συμφωνία των Πρεσπών με το συγκεκριμένο περιεχόμενο;

Πρόσφατη είδηση αναφέρει πως ο Σκοπιανός πρόεδρος και ο Σκοπιανός πρωθυπουργός ζητούν παράταση για τα διαβατήρια, τις ταυτότητες και τις πινακίδες των ΙΧ, με αίτημα να μην εφαρμοστεί «προσωρινά» η Συμφωνία των Πρεσπών, αν και πέρασαν τόσα έτη και όλα αυτά υπήρχε η χρονική άνεση να διευθετηθούν! Ζητούν, δηλαδή, να συνεχιστεί η αναγραφή του ονόματος της χώρας με το απλό «Μακεδονία». Είναι μια κωλυσιεργία για να διατηρηθεί η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» χωρίς καν τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Βόρεια».

Τα γεγονότα τα πέντε αυτά χρόνια δείχνουν, κατά τη δική μας εκτίμηση και κρίση τουλάχιστον, ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα μέχρι τώρα, στην ουσία εμείς υποχωρούμε από πάγιες θέσεις μας, ενώ οι Σκοπιανοί αυτή τη Συμφωνία ούτε καντη λαμβάνουν υπόψη τους, αφού στο ελάχιστο δεν διαφοροποιήθηκε η στάση τους ως προς τις “Μακεδονικές” πεποιθήσεις τους.

Μάλιστα ορισμένοι στη χώρα αυτή θεωρούν και το διατυμπανίζουν ότι τις πεποιθήσεις αυτές τις επιβεβαιώνει η συμφωνία αυτή, άρα, λένε ότι δεν έχουν κανένα λόγο να κάνουν πίσω… Και δεν κάνουν…

Δεν άλλαξε τίποτε επί της ουσίας. Το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού τους ως “Μακεδόνων” δεν το έλυσε η Συμφωνία των Πρεσπών ή καλύτερα δεν το άγγιξε καν.

Οι Σκοπιανοί, και μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, εξακολουθούν ευρέως να αποκαλούν το κράτος τους “Μακεδονία” και τους εαυτούς τους “Μακεδόνες”.

Σαφώς και δεν πρέπει να βλέπουμε εχθρικά τους Σκοπιανούς, και είναι προς το συμφέρον και των δύο λαών η ειρηνική γειτονική συνύπαρξη, μέσω διπλωματικών, εμπορικών και τουριστικών σχέσεων.

Και βεβαίως έπρεπε και πρέπει να βρεθεί τρόπος συνεννόησης και συνεργασίας,όχι, όμως, σε μονόπλευρη βάση, όπως θέλουν και μηχανεύονται, και δεν το κρύβουν άλλωστε, τα Σκόπια.

Η υπεράσπιση των απαράγραπτων εθνικών δικαίων μας είναι αυτονόητη υποχρέωση μας.

Τα Σκόπια επιθυμούν διακαώς να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι’ αυτό άλλωστε υπογράφτηκε υπό πίεση και η Συμφωνία των Πρεσπών. Και τα προσκόμματα, μέχρι στιγμής, προβάλλονται από τη Βουλγαρία, για τους δικούς της εθνικιστικούς λόγους και όχι φυσικά για το συμφέρον της Ελλάδας.

Η Βουλγαρία, σημειωτέον, ήταν η πρώτη χώρα, στις αρχές του 1992, που αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Δεν αποδέχθηκε, όμως, ποτέ και μακεδονική ταυτότητα στο κράτος αυτό, γιατί η βουλγαρική αντίληψη και προπαγάνδα στηρίζεται στο ότι ο όρος «Μακεδόνας» δεν συνδέεται φυσικά με τους Σκοπιανούς, αλλά με τους “υποδουλωμένους Βούλγαρους”, που δεν εντάχθηκαν στο ελεύθερο βουλγαρικό κράτος και διεκδικεί να συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα των Σκοπίων !

Επίσης υποστηρίζει ότι η «μακεδονική» διάλεκτος είναι τμήμα της βουλγαρικής γλώσσας!

Αν και ενθαρρύνεται από τον διεθνή παράγοντα, αρνείται να δώσει τη συγκατάθεσή της και τη συναίνεσή της για την πορεία προς την Ευρώπη των Σκοπίων, αν δεν προχωρήσουν σε τροποποίηση του Συντάγματός τους, με τη συμπερίληψη σε αυτό του βουλγαρικού λαού, που ζει στη χώρα.

Όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δεν καταπολεμήθηκε το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού” και του “μακεδονικού έθνους” (σύμφωνα με το οποίο ανυπόστατα και ανιστόρητα υποστηρίζεται ότι υπάρχει ένας μακεδονικός λαός σε τρία κράτη), που κατασκευάστηκε πολύ πριν την ίδρυση του κρατιδίου των Σκοπίων το 1991, αλλά, αντίθετα, ενισχύθηκε.

Τα Σκόπια συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον ήλιο της Βεργίνας και τη λέξη «μακεδονικό» στα προϊόντα τους και όχι μόνο.

Και άλλη μια σημαντική πτυχή, που μπορεί να διατηρήσει ζωντανές και στο μέλλον τις διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας, είναι ότι οι μαθητές των σχολείων των Σκοπίων, μέσω των αλυτρωτικών αναφορών στα σχολικά εγχειρίδια, εξακολουθούν να διδάσκονται για τη «χαµένη πατρίδα», που δεν έπαυσε να εµφανίζεται σε χάρτες των βιβλίων τους να εκτείνεται μέχρι και τη Δυτική Ελλάδα και φυσικά να βρέχεται από το Αιγαίο.

Έτσι εδραιώνεται η εσφαλμένη και επικίνδυνη άποψη στις νέες γενιές των Σκοπίων ότι η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική, παρότι η ίδια η ιστορία φωνάζει δυνατά για το αντίθετο.

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές και στη γειτονική χώρα, αλλά δυστυχώς δεν αρκούν για να αναχαιτίσουν τη διαστρέβλωση και την παραποίηση.

Μια από αυτές είναι και του πρώην πρωθυπουργού Λιούµπτσο Γκεοργκιέφσκι, που από το 2009 προειδοποιούσε ότι τα Σκόπια “δεν µπορούν να επικαλούνται ότι είναι κληρονόµος των αρχαίων Μακεδόνων. Το κράτος του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου ήταν στα όρια της Ελλάδας. Όταν ήρθαν οι Σλάβοι, στους χώρους µας ζούσαν οι σημερινοί Βλάχοι και Έλληνες’’.

Πάλι το τελευταίο διάστημα στη γειτονική χώρα γίνεται αναφορά από πολιτικούς, και από τον τύπο για “Μακεδόνες της Ελλάδας” και για διδασκαλία της “Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα”.

Αλλά και η πολιτειακή ηγεσία και κυβερνητικοί παράγοντες των Σκοπίων δεν έχουν πάψει να υποστηρίζουν ότι «τo βόρειο τμήμα της Ελλάδας είναι Ελλάδα, το δυτικό τμήμα της Βουλγαρίας είναι Βουλγαρία. Δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία πέρα από τη δική μας”.

Αυτά από μόνα τους σημαίνουν ότι δεν αποδίδουν καμία σημασία στη “Συμφωνίατων Πρεσπών”, παρά τις παραχωρήσεις, που προβλέπει γι’ αυτούς, αν και, βάσει των διακηρύξεων, έγινε για να σταματήσουν οι αλυτρωτισμοί της γειτονικής χώρας σε βάρος της Ελλάδας.

Όχι μόνο δεν έπαυσαν, αλλά ενισχύονται κιόλας οι ανθελληνικές τους κραυγές, σε μια προσπάθεια ακόμη μεγαλύτερης “Μακεδονοποίησής” τους.

Μας έκανε εντύπωση όταν διαβάσαμε ότι, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, ενώ οι ξένοι, διάφορων εθνοτήτων, επισκέπτονται κατά εκατοντάδες τα Μουσεία της Μακεδονίας, οι Σκοπιανοί, παρόλο, που παραθερίζουν στις παραλίες της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης, δεν πηγαίνουν σ’ αυτά.

Προφανώς δεν αντέχουν να δουν την ιστορική αλήθεια, που είναι αποτυπωμένη στις μαρμάρινες πλάκες και στα υπόλοιπα αρχαιολογικά ευρήματα.

Όποιες εξελίξεις και να υπάρξουν, όποιοι ισχυρισμοί και αν διαδοθούν, όποιες ιστορικές βεβηλώσεις και αν επιχειρηθούν η πραγματικότητα δεν αλλάζει.

Η Μακεδονία είναι ανέκαθεν τόπος ελληνικός. Τόπος μαρτύρων και ηρώων. Και αυτό δεν είναι διακήρυξη πατριωτικής έξαρσης, αλλά επιστέγασμα της ίδιας της ιστορίας, την οποία οφείλουμε να μην ξεχνάμε και να μην προσπερνάμε.

Κατά τη διαδρομή αιώνων και χιλιετιών η Μακεδονία δέχθηκε επιθέσεις από εχθρούς, πυρπολήθηκε, λεηλατήθηκε, αιχμαλωτίστηκαν και φονεύθηκαν μυριάδες Έλληνες Μακεδόνες, αλλά ο Ελληνισμός άντεξε τις φοβερές δυσκολίες και δεν ξεριζώθηκε.

Στη διάρκεια των χρόνων, ούτε η βία και η τρομοκρατία, ούτε η προπαγάνδα, κατόρθωσαν να αφελληνίσουν τη Μακεδονία και να αλλοιώσουν τον ελληνικό της χαρακτήρα.

Πριν 37 ολόκληρα χρόνια μια δικαστική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ιωαννίνων, με πρόεδρο τον τότε πρωτοδίκη Δημήτριο Ρίζο, μετά την εκδίκαση υπόθεσης ενός τροχαίου ατυχήματος με κατηγορούμενο έναν Έλληνα οδηγό και θύμα έναν Σκοπιανό, επεσήμανε τα εθνικά μας δίκαια.

Δεν έγιναν δεκτά έγγραφα, βάσει των οποίων ζητούνταν η ποινική δίωξη του οδηγού γιατί στέλνονταν από την τότε “Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας” και ήταν γραμμένα στη “μακεδονική γλώσσα”.

“Είναι ιστορικώς, εθνολογικώς και γλωσσολογικώς βεβαιωμένο ότι δεν υφίσταται μακεδονική γλώσσα, ούτε μακεδονικό έθνος, αλλά οι Μακεδόνες ήταν πάντοτε Έλληνες και ομιλούσαν την ελληνική γλώσσα…”, επισημαινόταν στην μνημειώδη απόφαση.

Στην αρχαία Έδεσσα, στην Πέλλα, στη Βεργίνα, στην Πιερία (Δίον και Πύδνα), στην Κοζάνη (Αιανή), στη Θεσσσαλονίκη (Σίνδο) κ.λπ., έχουν ανακαλυφθεί χιλιάδεςευρημάτων (πάνω από 70.000 υπολογίζονται), που μαρτυρούν εύγλωττα και αδιαμφισβήτητα την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Εκτός, όμως, από τα ευρήματα, που προέρχονται από το χώρο της σημερινής Μακεδονίας, υπάρχουν και άλλα με ελληνικές επιγραφές, που βρέθηκαν σε χώρες, όπου προέλασε ο Μέγας Αλέξανδρος.

Και πέρα αυτού, αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία ως προς την έντονη πολιτιστική ελληνική παρουσία σε περιοχές, που σήμερα ανήκουν στα Σκόπια και άνθισε επί αιώνες ο Ελληνισμός της Πελαγονίας.

Επί πλέον στο Μοναστήρι και στην Αχρίδα, που σήμερα ονομάζονται Bitola και Οhrid αντίστοιχα (οι μετονομασίες δεν αλλάζουν την ιστορική πραγματικότητα), οι ελληνικές επιγραφές στις βυζαντινές εκκλησίες με τις υπέροχες φορητές εικόνες και τις εξαίρετες τοιχογραφίες είναι αδιάψευστοι μάρτυρες.

Τα Σκόπια δεν ανήκαν ποτέ, γεωγραφικά και ανθρωπολογικά, στην ιστορική περιοχή της Μακεδονίας, αλλά της Δαρδανίας.

Η ηθελημένη σύγχυση, που προκαλείται κατά καιρούς γύρω από το Σκοπιανό, αποδίδει στο εξωτερικό καρπούς σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας.

Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, ώστε σε ορισμένες χώρες, αλλά και σε ξένα Πανεπιστήμια και στη βιβλιογραφία, μερικές φορές ακόμη και στη διπλωματία, οι όροι “Μακεδονία” και “Μακεδόνες” να ταυτίζονται με τα Σκόπια και οι Έλληνες Μακεδόνες με τους Σλάβους!!!

Όσοι και να το επιθυμούν οι Σκοπιανοί, όσο και να το επιδιώκουν, όσο και να το μεθοδεύουν, όσο και αν προπαγανδίζουν, δεν σβήνεται με μια μονοκονδυλιά η ιστορία αιώνων.

π ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΟΣ

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.