ΓΑΡΔΙΚΙ ΗΠΕΙΡΟΥ: Ρίγη συγκίνησης στα αποκαλυπτήρια μνημείου για αγνοούμενους στρατιώτες στην Κύπρο... Του π. Ηλία Μάκου. Μπορεί τα κόκκαλά τους να μη βρέθηκαν στην Κύπρο, μπορεί να θεωρούνται αγνοούμενοι, όμως οι στρατιώτες, που πολέμησαν τον Αττίλα στο χρυσαφένιο νησί, δεν σβήνουν από τις καρδιές των συγγενών τους, όσων τους γνώριζαν και όσων αναγνωρίζουν τη θυσία τους.
Έτσι μέσα σε κλίμα δικαιολογημένης και πηγαίας συγκινησιακής φόρτισης έγιναν στο Γαρδίκι Παραμυθιάς τα αποκαλυπτήρια του μνημείου των δύο αγνοουμένων αγωνιστών στην Κύπρο, Κελέση Παύλου και Κωνσταντίνου Ευάγγελου, που κατάγονταν από την περιοχή.
Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου, που στήθηκε με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του δήμου Σουλίου, έκανε η υφυπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Μαρία-Αλεξάνδρα Κεφαλά, η οποία τόνισε τη σημασία των διαχρονικών αγώνων για μια ελεύθερη Ελλάδα και για μια ελεύθερη Κύπρο και επεσήμανε ότι στη Μεγαλόνησο καταπατάται το δίκαιο.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρ. αντιδήμαρχος και νυν δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Σουλίου Κωνσταντίνος Στεφάνου, που εξήρε την ανδρεία και το ψυχικό μεγαλείο των ηρώων, υπενθύμισε την πάγια απαίτηση για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος και υπερτόνισε την ανάγκη για διαρκή αγώνα όλων μας ενάντια στη λήθη.
Απηύθυναν χαιρετισμούς ο αντιπεριφερειάρχης Θεσπρωτίας Θωμάς Πιτούλης, ο βουλευτής Θεσπρωτίας Βασίλειος Γιόγιακας, καθώς και ο Δήμαρχος Σουλίου κ. Ιωάννης Σπ. Καραγιάννης, ενώ παρέστησαν και οι τοπικές αστυνομικές, στρατιωτικές και λιμενικές αρχές, καθώς και πλήθος κόσμου.
Σαράντα εννέα ολόκληρα χρόνια συμπληρώθηκαν από την Τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, για την οποία οι ευθύνες βαρύνουν πολλές πλευρές, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που χωράει μεγάλη συζήτηση.
Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια από τότε, που οι ορδές του «Αττίλα» πατούσαν τα χώματα της Κύπρου με το πρόσχημα της εγγυήτριας δύναμης και η κατάσταση παραμένει στάσιμη.
Τα περί προστασίας των Τουρκοκυπρίων από τους Έλληνες, που επικαλέστηκε η Τουρκική πλευρά, για να δικαιολογηθεί η βάρβαρη απόβαση, αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις και τίποτα άλλο.
Ποτέ δεν διέτρεξαν κίνδυνο οι Τουρκοκύπριοι από τους Έλληνες και ζούσαν αρμονικά.
Έτσι, τα περί διασφάλισης της «ειρήνης», που υποστήριξε ο τότε «ειρηνευτής» Πρωθυπουργός Ετζεβίτ, πρωτοκλασάτος σοσιαλιστής της «δημοκρατικής» Τουρκίας, και τα αποδέχτηκαν ξένες δυνάμεις και διεθνείς οργανισμοί, ήταν αστειότητα.
Και το δείχνουν, μεταξύ πολλών άλλων, τρία τραγικά και συνάμα συγκλονιστικά περιστατικά.
Τούρκοι στρατιώτες συνάντησαν έξω από ένα χωριό δύο βοσκούς και τρεις εργάτες. Τους συνέλαβαν, τους βασάνισαν, τους ποδοπάτησαν στο κεφάλι και τελικά τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ.
Ενός άλλου του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια μ’ έναν μπαλτά και κατόπιν τον δολοφόνησαν με ριπή αυτομάτου.
Ούτε οι νοσοκομειακοί Σταυροί, ούτε οι σημαίες του Ερυθρού Σταυρού τους εμπόδισαν να βομβαρδίσουν το νοσοκομείο της Αθαλάσσας, έξω από τη Λευκωσία.
Ο «Αττίλας» εισέβαλε αναίτια στην Κύπρο, για να εξυπηρετήσει, όπως η πορεία των πραγμάτων έδειξε, τα Τουρκικά συμφέροντα.
Και όμως, μπορεί να ατίμασε, μπορεί να έσφαξε, μπορεί να λήστεψε, μπορεί να κατέστρεψε περιουσίες και πολιτιστικούς θησαυρούς της Β. Κύπρου, μπορεί να ξερίζωσε από τις προγονικές τους εστίες και να έστειλε 200.000 Έλληνες στην Προσφυγιά, μπορεί σήμερα να υπάρχει μαύρο σκοτάδι για την τύχη αγνοούμενων, μπορεί να κρατάει παράνομα και δια της βίας το 38% του Κυπριακού εδάφους, δεν κατάφερε να υποδουλώσει την Ελληνική ψυχή. Αυτή μένει πάντα λεύτερη και διεκδικεί το δίκαιό της.
Μπροστά στον πάνω από σαράντα χιλιάδες στρατό, μπροστά στα δεκάδες αεροπλάνα, μπροστά στα περισσότερα από τριακόσια άρματα παρατεταμένα, μπροστά στη μεγάλη ναυτική δύναμη του εχθρού, οι Έλληνες της Κύπρου δεν δείλιασαν. Αγωνίστηκαν με θάρρος, αντιστάθηκαν γενναία, έστω και μόνοι, έστω και προδομένοι…
Πάντως το παράδοξο είναι ότι οι ισχυροί της γης επιμένουν ακόμη, εθελοτυφλώντας, ότι το Κυπριακό είναι θέμα διαφορών Ελλήνων και Τούρκων.
