Πλειστηριασμός σε μάνα με ανήλικο – η πιο σκληρή αποτυχία του κράτους

Δεν είναι απλώς σπίτι –
Είναι καταφύγιο –
Είναι ασφάλεια –
Είναι μνήμη –
Είναι μάνα και παιδί
να χωράνε στον ίδιο φόβο –
και να προσπαθούν
να χωρέσουν στο ίδιο αύριο –

Κι όταν αυτό το αύριο
το πατάει ένα χαρτί –
δεν μιλάμε για οικονομία –
Μιλάμε για εθνική απώλεια ψυχής –

ΟΤΑΝ ΔΙΩΧΝΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ –
ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ –
ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΗΓΗ –

Τίποτα δεν είναι πιο άδικο –
από το να χτυπάει το σύστημα
εκεί όπου η άμυνα είναι η πιο μικρή –
και το φως είναι το πιο μεγάλο –

Μια μάνα με επιμέλεια –
δεν είναι «οφειλέτης» –
Είναι βάση της κοινωνίας –
Είναι η ρίζα –
Είναι το χώμα –
Είναι το σπίτι πριν το σπίτι –

Κι όταν τη χτυπάς –
χτυπάς το παιδί –
Κι όταν χτυπάς το παιδί –
χτυπάς το μέλλον –
Κι όταν χτυπάς το μέλλον –
χτυπάς τη χώρα –

Αυτή δεν είναι οικονομική πράξη –
Είναι η μεγαλύτερη ήττα μιας πολιτείας –

ΟΤΑΝ ΡΙΧΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ –
Ο ΘΕΟΣ ΡΩΤΑΕΙ: «ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;» –

Γιατί το παιδί
δεν χρειάζεται πολυτέλεια –
Χρειάζεται σταθερότητα –
Χρειάζεται φως –
Χρειάζεται στέγη
για να αναπνέει χωρίς φόβο –
Χρειάζεται μια πόρτα να ξέρει
ότι κλείνει πίσω του –
και τον προστατεύει –

Και τώρα;
Θα την πάρει ο συμβολαιογράφος; –
Θα την διαλύσει η τιμή εκκίνησης; –
Θα την κλέψει η αδιαφορία; –

Μην κοροϊδευόμαστε –
Τα παιδιά ξέρουν –
Τα παιδιά βλέπουν –
Τα παιδιά νιώθουν
ποιος τα προδίδει –

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΜΑΝΕΣ ΣΤΟ ΚΕΝΟ –
ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ –

Μας λένε «νόμος» –
Μας λένε «διαδικασία» –
Μας λένε «σύστημα» –
Μα τι νόμος
είναι εκείνος
που καταπατά τον άνθρωπο; –
Τι διαδικασία
είναι εκείνη
που σπάει πλάτη παιδιού; –
Τι σύστημα
είναι αυτό
που δεν ξέρει τη λέξη «ΕΛΕΟΣ»; –

Δεν είναι τράπεζα αυτό –
Είναι έλλειμμα ανθρωπιάς –
Είναι συλλογική ντροπή –
Είναι κραυγή που δεν ειπώθηκε –
αλλά πνίγει –

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ –
ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ –

Όταν χάνεται το σπίτι –
χάνεται η ασφάλεια –
Όταν χάνεται η ασφάλεια –
χάνεται το παιδί –
Όταν χάνεται το παιδί –
χάνεται το έθνος –

Ένα παιδί χωρίς σπίτι –
είναι παιδί χωρίς έδαφος μέσα του –
Και παιδί χωρίς έδαφος –
κουβαλάει σεισμό για πάντα –

Και τότε –
κανείς δεν θα μπορεί να πει
«δεν ήξερα» –

Το ξέραμε –
Το βλέπαμε –
Το αφήσαμε –

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ –
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΤΑΦΟΣ –

Μια μάνα με επιμέλεια
δεν πρέπει να βρεθεί στον δρόμο –
Ποτέ –
Ούτε για μια ώρα –
Ούτε για μια μέρα –
Ούτε για μια υπογραφή –

Γιατί όταν πέφτει η μάνα –
πέφτει και το παιδί –
Κι όταν πέφτει το παιδί –
πέφτει και το μέλλον –
Κι όταν πέφτει το μέλλον –
πέφτουμε όλοι –

ΤΟ ΦΩΣ –
ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΑΔΕΙΑ –
ΔΕΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΖΕΤΑΙ –
ΔΕΝ ΕΚΠΟΙΕΙΤΑΙ –

Το φως –
στέκεται –
σηκώνεται –
απλώνεται –
και γίνεται η ασπίδα
όσων δεν έχουν άλλη –

Και ή θα σταθούμε
δίπλα σε αυτή τη μάνα –
δίπλα σε κάθε μάνα –
δίπλα σε κάθε παιδί –
ή θα χαθούμε
στην αθόρυβη ντροπή
μιας κοινωνίας
που ξέχασε να υπερασπιστεί
αυτό που ήταν κάποτε ιερό –

ΤΟ ΦΩΣ – ΜΕΝΕΙ ΟΡΘΙΟ –
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ –

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.