Όταν η τραγωδία γίνεται μνήμη – η αλήθεια δεν επιτρέπει λυρισμούς: Με αφορμή όσα καταγράφει ο Τσίπρας για την τραγωδία στο Μάτι

Δεν είναι μικρό πράγμα –
να στέκεσαι μπροστά
σε μια εθνική πληγή.

Δεν είναι μικρό πράγμα –
να μιλάς για την πιο σκοτεινή νύχτα
ενός λαού.

Και δεν είναι μικρό πράγμα –
να επιχειρείς να ξαναγράψεις
εκείνο που κάηκε
όχι μόνο στα σπίτια –
αλλά και στις ψυχές.

Ο πρώην Πρωθυπουργός –
κύριος Αλέξης Τσίπρας –
επέλεξε σήμερα
να θυμηθεί τη νύχτα της τραγωδίας στο Μάτι –
με έναν τρόπο
που φωτίζει λιγότερο το γεγονός –
και περισσότερο τον ίδιο.

Μα η Ιστορία –
δεν δέχεται κοσμητικά επίθετα.
Δέχεται μόνο αλήθειες.

Και τότε –
εκείνη τη νύχτα –
η αλήθεια ήταν μία:

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΗΚΕ.
ΚΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΡΓΗΣΕ.

ΟΤΑΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΓΗ –

ΔΕΝ ΧΩΡΑ «ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ».

Την ώρα που άνθρωποι έτρεχαν στη θάλασσα –
την ώρα που μητέρες κρατούσαν παιδιά
μέσα στη μαύρη καπνίλα –
την ώρα που σώματα
έσερναν τον εαυτό τους στο χώμα –

λέχθηκε
ότι δεν υπήρχε ενημέρωση για νεκρούς!

Κι όμως –
τα μάτια των διασωστών
έβλεπαν.
Οι ασύρματοι μιλούσαν –
Οι σάκοι μεταφοράς –
είχαν ήδη ζητηθεί.

Κι αν σήμερα η αφήγηση
φοριέται σαν ένδυμα μετάνοιας –
τότε δεν μιλάμε για εξήγηση.
Μιλάμε για σκηνοθεσία.

ΟΤΑΝ Η ΜΝΗΜΗ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ –

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Το Μάτι δεν είναι λογοτεχνικό κεφάλαιο –
Δεν είναι «Ιθάκη» –
Δεν είναι τόπος επιστροφής –

ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ.

Είναι οι αυλές με τα απανθρακωμένα σώματα –
Είναι οι οικογένειες που χάθηκαν ολόκληρες –
Είναι η φωτιά που ανέβηκε
πιο γρήγορα απ’ την κραυγή –

Και μπροστά σε τέτοια μνήμη –
δεν ταιριάζουν
ούτε περιγραφές για «σπάνιους ανέμους» –
ούτε αυτοβιογραφικές παρηγοριές.

ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΕΥΘΥΝΗ.

Η ευθύνη που δεν γράφεται μετά –
Η ευθύνη που ασκείται τότε –

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

ΑΛΛΕΣ «ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ» –
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ –
για τις οικογένειες που έμειναν πίσω.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ –
για τους ανθρώπους που ακόμη δεν κοιμούνται.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ –
για όσους είπαν την αλήθεια
από την πρώτη στιγμή
και δεν ακούστηκαν.

Γιατί το «αναλαμβάνω την ευθύνη» –
χωρίς συγγνώμη –
χωρίς διαφάνεια –
χωρίς παραδοχή –
δεν είναι ανάληψη.

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΛΕΞΕΩΝ.

Κι ένα έθνος που έχει θαφτεί –
τόσες φορές κάτω από στάχτες –
δεν αντέχει –
άλλη μια τελετουργία.

Η ΗΘΙΚΗ ΡΑΒΔΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ –

Όταν η φωτιά –
γίνεται μνήμη λαού –
δεν τη σβήνει
καμία γλαφυρή φράση.

Όταν η Ιστορία –
ζητά λογαριασμό –
δεν δέχεται ψιθύρους συγκίνησης.

Και όταν ένας ηγέτης –
μιλά για τα πιο μαύρα λεπτά του τόπου –
οφείλει να στέκεται
όχι με τον λυρισμό του συγγραφέα –
αλλά με το βάρος
του υπεύθυνου.

Γιατί στο τέλος –

ΟΤΑΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ –
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΔΡΑΜΑ.
ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Και όποιος σηκώνει λέξεις
για να καλύψει την ευθύνη –
δεν κρατά πέτρα –
κρατά το ίδιο του το βάρος.

Και ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΑΥΤΟ –
όσο κι αν το σηκώνει –
πάντα γυρίζει πίσω
και ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΙ
τον φορέα του.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.