Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΥΡΤΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ: Νέα στοιχεία μετατοπίζουν το βάρος της έρευνας – χωρίς ακόμη να οδηγούν σε απάντηση

Δεν είναι μια εξέλιξη που προχωρά γραμμικά.

Είναι μια διαδικασία που ανοίγει.

Και όσο ανοίγει –

αντί να φωτίζεται –

πυκνώνει.

Ο θάνατος της Μυρτώς
δεν έχει καταλήξει σε απάντηση.

Έχει καταλήξει σε ερωτήματα.

Ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο το τι συνέβη.

Αλλά και το πώς εξελίχθηκε –
ποιοι ενεπλάκησαν –
τι ειπώθηκε –
και τι έμεινε εκτός.

Γιατί σε τέτοιες υποθέσεις –
το κενό δεν είναι απουσία.

Είναι ένδειξη.

Ένδειξη ότι κάτι δεν έχει ακόμη διατυπωθεί πλήρως.

Και όσο δεν διατυπώνεται –
παραμένει ενεργό.

Τα νέα στοιχεία δεν λειτουργούν ως απάντηση.

Λειτουργούν ως αναδιάταξη.

Από το δεδομένο –

στο ενδεχόμενο.

Από τη βεβαιότητα –
στη διερεύνηση.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δυσκολία.

Γιατί η έρευνα δεν κρίνεται από την ταχύτητα.

Κρίνεται από την πληρότητα.

Κρίνεται από το αν αντέχει
να εξετάσει κάθε εκδοχή –
χωρίς να επιλέξει πρόωρα.

Γιατί κάθε πρόωρη κατάληξη
δημιουργεί ένα νέο κενό.

Και κάθε νέο κενό
επιστρέφει.

Ως αμφιβολία –

ως επιφύλαξη –

ως αίσθηση ότι κάτι δεν έχει κλείσει.

Και μια υπόθεση που δεν κλείνει –
δεν ησυχάζει.

Παραμένει ανοιχτή.

Όχι μόνο ως διαδικασία.

Αλλά ως βάρος.

Ένα βάρος που δεν μεταφέρεται μόνο στους εμπλεκόμενους.

Μεταφέρεται και στη δημόσια σφαίρα.

Γιατί η εμπιστοσύνη –
δεν οικοδομείται με ανακοινώσεις.

Οικοδομείται με σαφήνεια.

Και η σαφήνεια –
δεν επιβάλλεται.

Κατακτάται.

Μέσα από στοιχεία που αντέχουν.

Και απαντήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια.

Μέχρι τότε –
τα ερωτήματα δεν μειώνονται.

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.