ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΕΘΑΝΕ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ»: Ο ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΛΥΓΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΦΡΑΓΙΖΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ! Στη Μητρόπολη Αθηνών ο Γιώργος Νταλάρας δεν εκφωνεί απλώς έναν επικήδειο – καταθέτει σχέση ζωής για τη Μαρινέλλα

Δεν ήταν ένας ακόμη επικήδειος –
Ήταν ΡΗΓΜΑ.

Ρήγμα στη φωνή –
στη μνήμη –
στη σκηνή που για δεκαετίες τους κράτησε μαζί.

Ο Γιώργος Νταλάρας δεν μίλησε ως τραγουδιστής –
μίλησε ως ΠΑΙΔΙ.

«Για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου» –
μια φράση που δεν ειπώθηκε –

ΚΑΤΕΒΗΚΕ.

Και μέσα σε αυτήν –
χώρεσε μια ολόκληρη διαδρομή.

Η Μαρινέλλα –
δεν ήταν απλώς μια φωνή.
Ήταν ΣΤΗΡΙΓΜΑ.

Ήταν το χέρι –
που τον πήρε όταν ήταν παιδί –
και τον έστησε απέναντι στο μικρόφωνο.

Και τότε –
ο αποχαιρετισμός
έπαψε να είναι δημόσιος.

Έγινε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ.

«Εσύ δεν πέθανες –
πέταξες» –
είπε.

Και η σκηνή του Ηρωδείου
δεν ήταν πια χώρος –
ήταν ΜΝΗΜΗ.

Σαν αρχαία τραγωδός –
σαν Εκάβη.

Όχι ως εικόνα –
ως ΑΛΗΘΕΙΑ.

Δεν την αποχαιρέτησε απλώς –
ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ.

Ως εκείνη που άνοιξε δρόμους –
που έσπασε όρια –
που μετέτρεψε τις «δεύτερες φωνές»
σε ΠΡΩΤΕΣ.

Και τότε –
ο λόγος του
δεν έγινε μεγαλύτερος.

Έγινε ΑΚΡΙΒΗΣ.

«Η ανάγκη» –
η δική της απάντηση –
η δική της στάση.

Και μέσα σε αυτήν –
ολόκληρη η ζωή της.

Στη Μητρόπολη Αθηνών
δεν συγκεντρώθηκε απλώς κόσμος –
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΕ ΜΝΗΜΗ.

Και μέσα σε αυτή τη μνήμη –
ο Γιώργος Νταλάρας
δεν στάθηκε ως καλλιτέχνης.

Στάθηκε ως ΜΑΡΤΥΡΑΣ.

Γιατί κάποιοι αποχαιρετισμοί –
δεν λέγονται.
ΣΦΡΑΓΙΖΟΝΤΑΙ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.