ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ - Η ΠΛΗΓΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ. Του Χρίστου Χαλικιά. Δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι αγώνας - που συνεχίζεται. Τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών. Τρία χρόνια από εκείνη τη νύχτα - που χώρισε τη χώρα σε «πριν» και «μετά».
Και κάπου – όχι σε μνημείο –
όχι σε σύνθημα –
όχι σε επετειακό πρωτοσέλιδο –
σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου –
ένας νέος άνθρωπος συνεχίζει να δίνει τη δική του άνιση μάχη.
Ο Γεράσιμος.
Ο μοναδικός επιζών – από το πρώτο βαγόνι.
Το παιδί που έμεινε – όταν οι άλλοι χάθηκαν.
Το παιδί που κουβαλά – στο σώμα του – εκείνη τη νύχτα.
Ο πατέρας του δεν ζητά οργή –
Δεν ζητά κραυγές –
Δεν ζητά εκδίκηση –
Ζητά – κάτι πιο βαθύ –
Πιο δύσκολο –
Πιο ουσιαστικό –
ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ – ΦΩΝΗ.
ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΣΚΕΨΗ – ΠΑΡΟΥΣΙΑ.
ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΜΝΗΜΗ – ΣΥΝΗΘΕΙΑ.
«Η ζωή κάθε ανθρώπου δεν έχει ανταλλακτική αξία», λέει.
Και μέσα σε αυτή τη φράση – χωρά ολόκληρη η ουσία της τραγωδίας.
Χωρά η απώλεια –
Χωρά η ευθύνη –
Χωρά η απαίτηση – για δικαιοσύνη.
Τρία χρόνια.
Τρία μαρτυρικά χρόνια – νοσοκομείων – θεραπειών –
ελπίδας και αγωνίας.
Τρία χρόνια – που η καρδιά χτυπά – αλλά η πληγή δεν κλείνει.
Τρία χρόνια – που η οικογένεια στέκεται όρθια – μέσα σε έναν ατελείωτο Γολγοθά.
Δεν είναι θέμα – δικαστικών αιθουσών μόνο.
Δεν είναι θέμα – πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δεν είναι ζήτημα – στιγμιαίας συγκίνησης.
Είναι θέμα – ανθρώπινης ευθύνης.
Είναι θέμα – συλλογικής συνείδησης.
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ – ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ – ΟΤΑΝ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ.
ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ – ΟΤΑΝ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΤΟΝΟΙ.
ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ – ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.
ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ –
ΟΤΑΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ.
ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ Η ΕΥΘΥΝΗ.
ΟΤΑΝ Η ΜΝΗΜΗ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ – ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ.
ΟΤΑΝ ΤΟ «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» – ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑ – ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΗ.
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ –
η χώρα καλείται να θυμηθεί – χωρίς να συνηθίσει.
Να σταθεί – χωρίς να διχαστεί.
Να απαιτήσει – χωρίς να λησμονήσει.
Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ.
Και μαζί του – δοκιμάζεται η συνείδηση όλων μας.
Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
Το συγκινητικό μήνυμα του πατέρα του Γεράσιμου από την τραγωδία των Τεμπών: Τρία ολόκληρα χρόνια αγωνίζεται για τη ζωή του
«Εύχομαι αυτό το Σάββατο η προσευχή και η σκέψη όλων να γίνει η φωνή του Γεράσιμου» αναφέρει σε μήνυμά του ενόψει των συλλαλητηρίων που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα για τα 3 χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών, ο κ. Διονύσης Γεωργιάδης, πατέρας του Γεράσιμου, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας.
Σε δήλωσή του, την οποία έστειλε στα ΜΜΕ ο συνήγορός του, Λουκάς Αποστολίδης, ο κ. Γεωργιάδης αναφέρει:
Ο Γεράσιμος βιώνει και αντέχει το δικό του Γολγοθά. Τρία χρόνια η καρδιά του χτυπά δυνατά. Καθημερινός Γολγοθάς τόσο για το υπέροχο ηρωικό αυτό παλικάρι, όσο και για όλη μας την οικογένεια, που προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο, να παραμείνει όρθια, δυνατή αλλά και αντάξια των δυσκολιών και του ανείπωτου, ατελείωτου, ανελέητου πόνου, (σωματικού και ψυχικού).
Ως συνήγορος του πατέρα του Γεράσιμου, σας κοινοποιώ τη δήλωσή του, ενόψει της 3ης θλιβερής επετείου.
Πέρασαν τρία χρόνια. Η πληγή παραμένει ανοιχτή κι αιμορραγούσα. Η τραγωδία στα Τέμπη μας νουθετεί. Η ζωή κάθε ανθρώπου δεν έχει ανταλλακτική αξία. Ο πόνος δεν έχει τέλος.
Τρία ολόκληρα χρόνια ο Γεράσιμος, σε άνιση μάχη, αγωνίζεται για τη ζωή του.
Τρία ολόκληρα μαρτυρικά χρόνια εξελίσσεται, ένα ατελείωτο ταξίδι σε νοσοκομεία Ελλάδας, Ευρώπης και Αμερικής… με μόνη συνοδεία την ελπίδα για ένα ακόμα θαύμα της Παναγίας.
Ένας λεβέντης που σε κάθε στιγμή της ζωής του αγωνιζόταν και αυτό συνεχίζει να κάνει και τώρα. Είναι τρομερά δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος τον αγώνα του και αδύνατο να τον περιγράψει.
Σύσσωμο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό βρίσκεται νυχθημερόν στο προσκεφάλι του.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΟΛΩΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ.
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ.
ΙΣΩΣ ΕΙΣΑΚΟΥΣΤΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙ. ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.
ΙΣΩΣ Ο ΗΧΟΣ, Η ΦΩΝΗ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ.
