Ἀγαπητοί μου, στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ἀκούσαμε ἕνα ἐντυπωσιακὸ θαῦμα τοῦ Ἰησοῦ, τὸν χορτασμὸ τῶν πέντε χιλιάδων ἀνδρῶν.
Σύμφωνα μὲ τὸν εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο, ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἀποσυρθεῖ σὲ ἕναν ἔρημο τόπο, καὶ μόλις τὸ πληροφορήθηκαν οἱ κάτοικοι τῶν γύρω περιοχῶν, ἔτρεξαν γιὰ νὰ τὸν συναντήσουν. Ὁ Ἰησοῦς, βλέποντας τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος, τοὺς σπλαχνίσθηκε καὶ γιάτρεψε τοὺς ἀρρώστους ποὺ τοῦ ἔφεραν, καὶ τοὺς δίδασκε. Ὅμως ἡ ὥρα περνοῦσε καὶ ἔφτασε τὸ δειλινό· «τότε τὸν πλησίασαν οἱ μαθητές του καὶ τοῦ εἶπαν: “Ὁ τόπος εἶναι ἐρημικός, καὶ ἡ ὥρα πιὰ περασμένη. Διῶξε τὸν κόσμο νὰ πᾶνε στὰ χωριὰ γιὰ ν᾿ ἀγοράσουν φαγητὰ νὰ φᾶνε”. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε: “Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ φύγουν, δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε”. “Δὲν ἔχουμε ἐδῶ παρὰ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια”, τοῦ ἀπαντοῦν. “Φέρτε μοῦ τα ἐδῶ”, τοὺς λέει. Κι ἀφοῦ πρόσταξε τὸν κόσμο νὰ καθίσει γιὰ φαγητὸ πάνω στὸ χορτάρι, πῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ἔστρεψε τὸ βλέμμα του στὸν οὐρανό, τὰ εὐλόγησε, ἔκοψε τὰ ψωμιὰ σὲ κομμάτια καὶ τὰ ἔδωσε στοὺς μαθητές, καὶ οἱ μαθητὲς στὸ πλῆθος. Ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν. Καὶ μάζεψαν τὰ περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα. Αὐτοὶ ποὺ ἔφαγαν ἦταν περίπου πέντε χιλιάδες ἄντρες, χωρὶς τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά».
Ἀπὸ τὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, θὰ ἐπισημάνουμε τρία βασικὰ σημεῖα:
Τὸ πρῶτο, ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς φρόντισε, μὲ ἰδιαίτερη ἀγάπη, γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Δὲν περιορίστηκε μόνο στὸ κήρυγμα καὶ τὴ θεραπεία τῶν ἀσθενῶν, ἀλλὰ ἐνδιαφέρθηκε καὶ γιὰ τὸν χορτασμὸ τῶν ἀκροατῶν του, ὅπως ἀκριβῶς πράττουν καὶ οἱ γονεῖς γιὰ τὰ παιδιά τους. Ὁ λόγος μάλιστα τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητές του, «δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε», ἀπευθύνεται καὶ σ᾿ ἐμᾶς σήμερα, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε εὐθύνη καὶ ἐντολὴ νὰ φροντίζουμε γιὰ τοὺς πεινασμένους συνανθρώπους μας.
Τὸ δεύτερο σημεῖο τῆς περικοπῆς ποὺ θὰ ἐπισημάνουμε, εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας. Ὁ Κύριος, ζήτησε ἀπὸ τοὺς μαθητές του τὴ συλλογὴ τῶν περισσευμάτων, καὶ «μάζεψαν τὰ περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα». Τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου, μᾶς διδάσκει τὴν οἰκονομία. Διότι ἡ ἀλόγιστη χρήση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ κατασπατάλησή τους, εἶναι νοοτροπία ἄκρως ἐγωιστικὴ καὶ φανερώνει ἔλλειψη ἀγάπης πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας.
Καὶ τὸ τρίτο σημεῖο ποὺ θὰ ἐπισημάνουμε ἀπὸ τὴν Εὐαγγελικὴ διήγηση, εἶναι ἡ εὐλογία. Ὁ Κύριος, εὐλογεῖ τοὺς ἄρτους καὶ τὰ ψάρια, εὐλογεῖ τὰ ἀγαθὰ ποὺ προορίζονται γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἀνθρωπίνων ἀναγκῶν. Τὸ ἴδιο πράττει καὶ ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὸ νὰ εὐλογεῖ τὴν τροφή, καὶ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἑρμηνεύοντας τὸ σημερινὸ θαῦμα, λένε ὅτι ἀποτελεῖ τύπο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Διότι, στὴν θεία Λειτουργία, κάνουμε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο: Παίρνουμε τοὺς ἄρτους, τὴν καθημερινή μας τροφή, καὶ τὴν ἀναφέρουμε στὸν Θεό, λέγοντας, «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν, σοὶ προσφέρομεν, κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα», δηλαδὴ ὅτι σοῦ προσφέρουμε ἀπὸ τὰ δικά σου, καὶ σὲ εὐχαριστοῦμε καὶ γι᾿ αὐτὰ καὶ γιὰ ὅλα.
Ἀδελφοί μου, ἂς ὑμνοῦμε, ἂς εὐλογοῦμε καὶ ἂς εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο γιὰ τὴν καθημερινή μας τροφή, ἀλλὰ καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὸν «Ἄρτο τῆς ζωῆς» ποὺ μᾶς προσφέρει στὴ θεία Εὐχαριστία. Ἀμήν.
