Με θλίψη μεγάλη ένας πατέρας ήρθε κάποτε μαζί με τη σύζυγo του στον όσιο Λουκά τον Στυλίτη και του διηγήθηκε τη συμφορά που τους βρήκε.

– Κοιμόμασταν στο κρεββάτι μας και είχαμε ανάμεσα μας το μικρό μας βρέφος. Μα όταν ξαφνικά ξυπνήσαμε και το είδαμε ξαπλωμένο χωρίς να παίρνει αναπνοή, μας ήρθε σαν τρέλλα και σπεύσαμε στην οσιότητα σου, για να ζητήσουμε τη βοήθεια σου σε τούτο το απροσδόκητο δράμα.

Κι ο συμπαθέστατος αυτός άγιος και μιμητής του Χριστού θέλοντας, όπως ήταν φυσικό, να τους δείξει όλη του τη συμπάθεια, πρόσταξε να τους κρατήσουν στο τραπέζι. Και όση ώρα αυτοί έτρωγαν, εκείνος παραδόθηκε σε θερμή προσευχή προς τον Κύριο της ζωής και του θανάτου.

Όταν πληροφορήθηκε από τον Θεό ότι η ικεσία του εισακούσθηκε, τους προσκαλεί και τους λέει:

– Πηγαίνετε με χαρά και αγαλλίαση στο σπίτι σας. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία για τη σωτηρία του παιδιού και μη βασανίζεσθε πλέον από καμιά θλιβερή σκέψη.

Πίστεψαν στα λόγια του οσίου και έτρεξαν όσο γινόταν πιο γρήγορα στο σπίτι τους, όπου βρήκαν το παιδί τους ζωντανό να παίζει χαρούμενο!

Ξαναγύρισαν λοιπόν πίσω στον άγιο για να τον ευχαριστήσουν και να δοξολογήσουν μαζί τον Θεό.

(Βίοι των οσίων Αλυπίου και Λουκά των Στυλιτών. εκδ. Ιεράς Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων, Αθήνα 1972).

Από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι. Ανθολογία χαρισματικών εκδηλώσεων. Τόμος δεύτερος.
Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, εκδ. 1989.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.