Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας, το ”ταλαίπωρον και δύστυχον πτηνόν” της Ανατολής. Εγώ, Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Όσιος Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας, ο Καππαδόκης

Κοιμηθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1966

Ο Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους αγιώτερους ανθρώπους, που έζησαν τον περασμένο αιώνα. Πατρίδα του ήταν η Ανατολή. Το Γκέλβερι της Καπαδοκίας! Γεννήθηκε το 1883 και κοιμήθηκε το 1966! Όταν έβλεπε κανείς τον Γέροντα Ιερώνυμο, νόμιζε ότι βλέπει έναν από τους μακαρίους ασκητάδες της ερήμου της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας! Μετέφερε μέχρι σε μας το πνεύμα και την ζωή της μυροβόλου ερήμου της Ανατολής! Και είναι να απορεί κανείς, πως έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας τέτοιοι άνθρωποι αγάπης Θεού και προσευχής!

Είναι χαρακτηριστική η διαρκής, σε όλη του την ζωή, ολοκάρδια προσευχή του προς τον Θεόν, «μη με πάρεις Κύριε, αν δεν γίνω όλος Σος! Σος! “ Ο Χριστός μας είχε γίνει η αναπνοή του, το φως του, η ζωή του. Είχε γίνει, όταν έφυγε για την αιώνια και αληθινή ζωή, όλος του Κυρίου Ιησού, τον Οποίον ποθούσε και λάτρευε νυχθημερόν. Ο Ιησούς είχε γίνει ένα με το πνεύμα του! Ζούσε «ουκέτι αυτός αλλά ο Χριστός εν αυτώ».

Η ψυχή του έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Τα ωραιότερα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, η αγάπη, η ειρήνη, η πραότητα, η αγαθοσύνη και η εγκράτεια φανερώνονταν στο πρόσωπό του! Με τα καλά του έργα δοξαζόταν το όνομα του Πατρός ημών του εν τοις ουρανοίς, αφού καθημερινά πρόσφερε στους φτωχούς της Αίγινας από το υστέρημά του και από εκείνα που του έδιναν οι ψαράδες και οι πλουσιότεροι, που τον ευλαβούντο απεριόριστα, γνωρίζοντας το απέραντο έλεός του και την αγάπη του για τους αδυνάτους και τους κατατρεγμένους. Στο πρόσωπό του έβρισκαν οι χήρες και τα ορφανά την στοργή και την παρηγοριά, που έλειπε από τον κόσμο! Ήταν άγγελος παρηγοριάς για όλους. Όλη μέρα ανακούφιζε τον ανθρώπινο πόνο, και την νύχτα την περνούσε προσευχόμενος μετά δακρύων και βαθυτάτων αναστεναγμών και οδύνη ψυχής για τους ανθρώπους. Μόνος, μόνω Θεώ, ησυχάζοντας και εντρυφώντας στο γλυκύ μέλι της κοινωνίας με τον Ουράνιο Πατέρα μας! Έλεγε:” Όταν προσεύχομαι για τους αδελφούς μου, δίνω κάτι από τον εαυτό μου, η καρδιά μου ματώνει! Προσευχή που δεν έχει πόνο και δάκρυ δεν είναι προσευχή!” Ο λόγος του είχε σοφίαν! Ομιλούσε πάντα με σοβαρότητα. Λόγος αργός δεν έβγαινε από τα χείλη του.

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_gerondas_ieronimos_aiginis_010Ως ανατολίτης όπου ήταν, ομιλούσε πολλάκις αποφθεγματικώς:
“-Θεολόγος είσαι, γράμματα ηξεύρεις, φόβον Θεού δεν έχεις, τότε τέχνην κατέχεις.” Δηλαδή, αν είσαι απόφοιτος της Θεολογίας, θα έχεις διαβάσει πολλά βιβλία, θα ξέρεις πολλά γράμματα, αλλά αν δεν έχεις και φόβον Θεού, τότε μόνον επάγγελμα έχεις και όχι την υψηλήν τέχνην της Θεολογίας.

Από την παιδική του ηλικία, αγάπησε την ησυχίαν και την προσευχήν. Δάσκαλός του ήταν ο αγιασμένος Μισαήλ, που ανέβαινε την Πέμπτη στα βουνά και επέστρεφε την Κυριακή για την Λειτουργία! Εκεί, αυτή η ευλογημένη ψυχή, ο αγάς-Μισαήλ, ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή, από φυλακής πρωϊας μέχρι νυκτός και με δάκρυα και αναστεναγμούς προσευχόταν προς τον Κύριο. Τόση δε κατάνυξη είχε και δάκρυα εις την προσευχήν, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία. Πολλές φορές από την μεγάλη οδύνη και την ένταση της προσευχής μαζί με τα δάκρυα έβγαινε και αίμα από τα μάτια του στην προσευχή! Την κατανυκτική προσευχή την διδάχθηκε από άγγελον! Ο Μισαήλ ήταν έγγαμος και με οικογένειαν!.. Αυτός ο πνευματοφόρος πατήρ δίδαξε και τον Άγιον Ιερώνυμο την προσευχή με δάκρυα, όπως την έλεγαν στην πατρίδα του, την Ανατολή, γιατί δεν γνώριζαν τον όρο καρδιακή προσευχή.

Δίδασκε ο Όσιος Γέροντας αργότερα, ότι: Εάν δεν έλθουν δάκρυα στην προσευχή, η προσευχή δεν εισακούεται.

-Να μην σηκωθείς από την προσευχή, εάν δεν χύσεις έστω και έναν κόμπο δάκρυ!

-Πρέπει να βρέξει στην προσευχή, δηλ. πρέπει να χύσεις δάκρυα, για να εισακουστείς από τον Θεόν.

Η αγία ζωή του ενέπνευσε πολλούς νέους και νέες, που τον ακολουθούσαν και του ήταν απόλυτα αφοσιωμένοι. Μαζί πήγαιναν σε διάφορα ξωκκλήσια για να κάνουν εσπερινό και προσευχή.

Ενεθυμείτο ο Γέροντας την πατρίδα του στην Καπαδοκία, γιατί αγαπούσε πολύ την ησυχία και έλεγε, πως εκεί υπήρχαν πολλοί ήσυχοι τόποι για προσευχή! Εν συγκρίσει με εδώ, τα σπίτια μας στην Ανατολή ήσαν ωσάν μοναστήρια! Όλοι ενήστευον, προηύχοντο με δάκρυα, αγρυπνούσαν, τραγούδια κοσμικά δεν ηκούοντο! Αν κανείς τραγουδούσε άσματα κοσμικά, αμέσως ήκουες οι μεγαλύτεροι να του λέγουν:
-Αμαρτία, αμαρτία, σεϊτάν λαρί. Και ήρχιζαν, να λέγουν διάφορους ύμνους εκκλησιαστικούς.

–Όταν ήλθαμε στην Ελλάδα, μετά την ανταλλαγή, πολλά εσκανδαλίσθημεν, είπαμε:

-Αμάν, πού ήλθαμε, αν ήταν δυνατόν με το πρώτον να επιστρέφαμε πίσω εις την πατρίδα μας την Ανατολήν. Αλλά που η Ανατολή!

–Έσβησε αυτή η λυχνία της Αποκαλύψεως και γιαυτό ο παρών χειμών, που έχει κατακλύσει τα πάντα! Οι άνθρωποι εδώ δεν προσηύχοντο, δεν νήστευαν, δεν αγρυπνούσαν, δεν ενεδύσκοντο σεμνά, τραγουδούσαν άσματα κοσμικά. Δεν γνώριζαν ποιά είναι η δεξιά οδός και ποιά η αριστερά.

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_о_Иероним-Ι. Μ. Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι!agios ieronymosΚοντά εις τον Γέροντα Ιερώνυμο έβρισκαν οι άνθρωποι το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον. Ο Γέροντας ήταν διορατικός! Πολλούς, τους αποκαλούσε με το όνομά τους, που τους έβλεπε για πρώτη φορά. Σε άλλους απαντούσε στις σκέψεις τους, χωρίς εκείνοι να τις φανερώσουν. Προέλεγε συχνά πράγματα,που συνέβαιναν μετά από αρκετό καιρό. Γιαυτό έτρεχαν οι άνθρωποι κοντά του, ως αι διψασμένοι έλαφοι για να ξεδιψάσουν από τον λόγο του και να του εναποθέσουν τις μέριμνές τους και τον πόνο τους! Για όλους είχε έναν καλό λόγο. Ήταν για όλους πατέρας και αδελφός! Εκείνο, όμως που στήριζε περισσότερο τους πονεμένους ήταν η αδιάλειπτη και με δάκρυα και πόνο διαρκής προσευχή του γι’ αυτούς.

–Καλογραία, εμείς λεπτά δεν έχουμε δια να δώσουμε ελεημοσύνην, Δι’ αυτό και αυτά τα ολίγα λόγια που λέγομεν, ελεημοσύνη είναι. Ο Γέροντας Ιερώνυμος είχε μοναχική συνείδηση. Πίστευε,πως η προσευχή, η ένωση του νου με τον Θεό, ήταν το κύριο έργο του. Κι η προσευχή γι’ αυτόν,ακόμα κι οι καθημερινές ακολουθίες δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά ολοκληρωτικό δόσιμο.

Συνήθιζε να μας λέει… Όταν πεθάνει η μάννα σου ή κάποιος συγγενής σου θα πάρεις βιβλίον δια να τον κλάψεις; Όχι βέβαια,Τα λόγια θα έλθουν μόνα τους εις τον νουν σου από την λύπη. Έτσι και στην προσευχή. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτόν μας να εξομολογείται εις τον Θεόν, ό,τι μας απασχολεί. Αυτή η αμεσότητα και η παρρησία ήταν το κύριο χαραχτηριστικό της προσευχής του. Είχε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Θεού πολύ έντονη και γι’ αυτό πάντα όταν προσευχόταν, δάκρυζε, σημείο κι αυτό της Χάριτος του Θεού.

Ο π.Ιερώνυμος είχε δεχθεί πολλές φορές στην ζωή του την επίσκεψη της Θείας Πρόνοιας μέσα από πειρασμούς και θλίψεις. Και τι δεν είχε υποφέρει αυτό το ”ταλαίπωρον και δύστυχον πτηνόν” της Ανατολής, όπως πολλές φορές αποκαλούσε ο ίδιος τον εαυτόν του… διωγμούς, συκοφαντίες, κινδύνους, απελάσεις κ.α. Κι όλα τα υπόμενε με μεγάλη και υποδειγματική καρτερία, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια και αδιάλλειπτη δοξολογία στον Θεό. Και στις πιο μεγάλες του δοκιμασίες όχι μόνο δεν λύγιζε αλλά αντίθετα τότε δινόταν περισσότερο στην προσευχή, με ευχαριστία και δοξολογία.

Πρέπει να έχουμε κάτι. Όλοι οι Άγιοι μας είχον θλίψεις, πειρασμούς, ασθενείας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πού τον έστειλαν και εξορία!…

Όσοι τον έζησαν ως λειτουργό του Υψίστου, έζησαν ουράνιες εμπειρίες. Μετέδιδε στους πιστούς την κατάνυξη, που ένιωθε ο ίδιος και τους έκανε να ζουν μέσα σε μια ουράνια ατμόσφαιρα, γεμάτη θεία έξαρση, πλήρη παρουσίας αγγέλων.

Έλεγε προς τους ιερείς τα εξής θαυμαστά:
-Αν δεν ιδείς τον άγγελόν σου, δίπλα σου, στο άγιο θυσιαστήριο, μη λειτουργήσεις, αποκαλύπτοντας προφανώς τις δικές του θεοπτικές εμπειρίες, που είχε όταν λειτουργούσε.
-Αγγέλους έχεις συλλειτουργούς;
–Κάθε ημέρα να λέγεις το απολυτίκιον του Αγίου Σπυρίδωνος. Κάθε ημέρα υπάρχει Άγγελος δίπλα από τον ιερέα, όταν είναι στο Θυσιαστήριον.

-Ο μακαρίτης ο Γέροντάς μου δεν ημπορούσε να πει “τα Σα εκ των Σων”, απ’ αυτά που έβλεπε. Εικοσιέξι ημέρες νήστεψε. Ούτε ψωμί δεν έτρωγε. Μόνον αντίδωρο!

Την ιερωσύνη την θεωρούσε πολύ σπουδαίο πράγμα ο Γέροντας και υπούργημα βαρύ!
-Ο τάδε που μου έστειλες προ καιρού χειροτονήθηκε η ου;

Ερώτησε κάποτε έναν αδελφό.
-Χειροτονήθηκε, απάντησε, και ήδη υπηρετεί ως ιερεύς.
-Εάν δύναται να σηκώσει την Αίγιναν εις την ράχην του, τότε καλώς έπραξε, εάν όχι, τότε κακώς!

Λέει του η Γερόντισσα Ευπραξία:
-Τι όλο λέεις τέτοια πράγματα και τρομάζεις τους ανθρώπους;
-Δεν πρέπει να χειροτονούνται οι άνθρωποι και να γίνονται ιερείς; Πως θα λειτουργούν οι εκκλησίες; Και πως θα κοινωνούν οι Χριστιανοί;
-Καλογραία, είπα και ούτως εστίν, καθώς είπα.
–Βαριά η ιερωσύνη! Όποιος έχει νουν και κατανοεί!…
Ακούοντας τέτοια εξαίσια οι ιερείς ακροατές του, οι ίδιοι συγκλονίζονταν και εταλάνιζαν εαυτούς, γιατί κλήθηκαν να σηκώσουν τέτοιο βάρος!
Το βάρος της ιερωσύνης!

Ιερώνυμος της Αιγίνης_Elder Jerome (Hieronymos) of Aegina_Старец Иероним эгинский_678Άλλη φορά, διηγείτο ο Γέροντας, δια ένα ιερέα, όπου είχαν εις το Γκέλβερι, Ιωάννης το όνομα, έγγαμος και με οικογένεια. Ήτο πολλά κατανυκτικός, και όταν λειτουργούσε, δάκρυζε, αναστέναζε, και έκλαιγε ωσάν μικρό παιδί…

Τόσον ευλαβής ήτο αυτός ο πάτερ Ιωάννης και κατανυκτικός εις την Θείαν Λειτουργίαν, όπου και από τα άλλα γειτονικά χωριά του Γκέλβερι ήρχοντο πολλοί Χριστιανοί, ώρες μακρυά πολλές φορές, δια να είναι παρόντες, εις την Θείαν Λειτουργίαν. Υπήρχε περίπτωσις, όπου χίλιοι και περισσότεροι άνθρωποι -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- παρευρίσκοντο εις την Θείαν Λειτουργίαν, όταν λειτουργούσε ο π. Ιωάννης.

Όλοι κατενύγοντο και έκλαιγον, όπως ο λειτουργός.
Όταν τελείωνε η Λειτουργία και έφευγαν οι πιστοί, το δάπεδο της εκκλησίας ήτο, χωρίς άλλο, νωπό, ωσάν να είχε ρίξει κανείς νερό -τόσο έκλαιγε ο κόσμος κι έβρεχε το πάτωμα με τα δάκρυα!

«Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» Αν δεν μάθεις αυτήν την αρχήν, δεν έμαθες γράμματα, άλλα τέχνη… Αυτά πού σου λέω, θα τα γνωρίζεις και θα τα ζεις και συ αν διαβάζεις κάθε μέρα τον Ισαάκ τον Σύρον. Το ακούς; Πρόσεχε, έγινες παπάς, ανήκεις εις τον Θεόν. Να έχεις αρετή. Καλόν η αρετή εις την νεότητα. Όταν προσεύχεσαι, δεν θα έχεις σώμα, δεν θα έχεις γειτόνους, δεν θα βλέπεις τίποτε άλλο έκτος από τον Θεόν.
Είσαι παπάς. Τα λεπτά όπως τα παίρνεις, μη τα μετράς. Πολλά παίρνεις, πολλά να δίδης. Λίγα παίρνεις, λίγα να δίδης. Πτωχός να ζήσης και πτωχός να πεθάνεις. Αγάπησε την πτωχεία. Και να μη λησμονείτε, ότι έρχεται καιρός, όπου πρέπει να ζείτε, όπως λέγει και ο Παύλος «και οι έχοντες, ως μη έχοντες».

Το έργον το όποιον κάμνεις, ούτε οι άγγελοι δεν το κάμνουν. Να είσαι καθαρός. Το πνεύμα σου να λούζεται στις άγιες Γραφές και τον άγιο Ισαάκ τον Σύρον.
Είναι ωραίο να λησμονείς τον εαυτό σου και να προσεύχεσαι διά την σωτηρία των άλλων. Τούτο είναι μεγάλο πράγμα. Τούτο είναι για τον κάθε έναν, αλλά περισσότερο διά τον παπά.
Όταν πρόκειται να λειτουργήσεις, να σηκώνεσαι νωρίτερα και να κάμης μισή ώρα προσευχή.
Ποτέ να μη λειτουργήσεις, αν δεν χύσης έστω και ένα δάκρυ. Να σκέπτεσαι πάντα, τί μεγάλο έργο κάνεις. Μέσα εις το ιερό κατά την ώρα της Θείας λειτουργίας, ποτέ μη όμιλήσης με τούς άλλους ιερείς. Μπορεί να σε παρεξηγήσουν όσοι δεν καταλαβαίνουν. Κατσίκι θα σε πουν και άλλα. Για τον Κύριον να τα δεχτείς.
Είναι πολύ υψηλόν η Ιεροσύνη, και ο παπάς πρέπει να ξεχωρίζει εις όλα, διά την αρετή του. Να έχεις ζήλο πολύ, ταπείνωση, καθαρό βίο. Ένας παπάς έβλεπε μέσα εις το άγιο Ποτήριο τον Κύριον και γύρω του αγγέλους. Ένας Γέρων, έβλεπε τρεις ημέρες να βρίσκεται εις το όρος Θαβώρ και ν’ ακούει τον Κύριον συνομιλούντα με τους προφήτας και τούς μαθητάς του.
Ένας άλλος είχε επί τρεις ημέρας τα χέρια του εις στάσιν εκτάσεως και προσηύχετο. Πώς άντεχε τον ρώτησα. Ένα πουλί δεμένο, μου απήντησε, ποτέ δεν φεύγει. Νους δεμένος εις τα ουράνια, λησμονεί τα επίγεια, ακόμα και τον κόπον του σώματος.
Ένας ιερεύς κατά την Λειτουργία, είδε μέσα εις το άγιο Ποτήρια αντί Θείας Κοινωνίας, ανθρώπινες σάρκες. Τόσον τον συνεκλόνισε, ώστε μόνον ύστερα από 18 ημέρες μπόρεσε να το κατάλυση… Να πεινάσετε, να διψάσετε και να χορτάσετε τον Θεόν, αυτό σας εύχομαι. (Πρωτοπρ. Αθανάσιος Πίττας, )

Η πρωταρχική του μέριμνα ήταν, ωστόσο, να μορφωθεί ο Χριστός μας στους ακροατές του!
–Μη λες ο Χριστός, αλλά ο Χριστός μας! Διόρθωνε τους ακροατές του!
-Ακούς αδελφός και κράζεις, και δάκρυα σου έρχονται εις τους οφθαλμούς! Εγώ, Χριστός θέλω να ακούς και να κλαίεις, να κατανύσσεσαι, να σκιρτάει η καρδιά σου!!!

Ο Γέροντας εφήρμοζε σε όλα τις διδαχές του Οσίου Ισαάκ του Σύρου. Ήταν, θα λέγαμε, η ενσάρκωσις της διδασκαλίας αυτού του Οσιωτάτου πατρός του μοναχισμού.

Όταν τον ρωτούσαν, Γέροντα τι βιβλία να διαβάζουμε;
Απαντούσε:
-Αββά Ισαάκ!
–Είναι καθρέφτης ο αββάς Ισαάκ.
–Οπωσδήποτε να διαβάζετε ένα φύλλο την ημέρα αββά Ισαάκ!
Εφήρμοζε σε όλα τους λόγους του αββά Ισαάκ και κατ’ εξοχήν τα:
“”Έλεγξον τη δυνάμει των αρετών σου τους αντιδογματίζοντάς σοι, και μη τη πιθανολογία των λόγων σου” (λογ. 23).
“Μη παροξύνης τινά, η ζηλώσης, μήτε δια πίστιν, μήτε δια τα έργα αυτού τα κακά” (λογ. 5).

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.