Ο Γέροντας Ιάκωβος τονίζοντας την μεγάλη αξία που έχει η μνημόνευση της Προσκομιδής από τους Ιερείς μας, έλεγε την περίπτωση της μητέρας του.
Η μητέρα μου, είπε, είχα αξιωθεί να την δω , ότι βρισκόταν σε άγιο τόπο, ήταν αγία γυναίκα.Εγώ την μνημόνευα καθημερινώς και κάποια μέρα που τελείωσε η Θεία Λειτουργία και πήγα στο κελλάκι μου να αναπαυθώ, ήλθε το πνεύμα, η ψυχή της μητέρας μου και μου λέει:
παιδί μου, Ιάκωβε, σήμερα ξέχασες να με μνημονεύσεις.
Όχι, μητέρα, της λέω, κάθε μέρα σε μνημονεύω και μάλιστα την καλύτερη μερίδα σου βγάζω -δηλαδή , ένα ψιχουλάκι λίγο μεγαλύτερο από τα άλλα-.
Όχι παιδί μου, σήμερα με ξέχασες , η ψυχή μου δεν αναπαύεται τόσο , όσο αναπαυόταν τις άλλες μέρες》.
Παρόλο που είχε αξιωθεί να την δει ότι βρίσκεται στον τόπο του Παραδείσου, στην αγκαλιά του Θεού, εν τούτοις , η μνημόνευση εκ μέρους του στη Προσκομιδή, της προσέφερε και την πρόσθετη ανάπαυση.””
(Απόσπασμα από ομιλία του Γέροντος Γαβριήλ, Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαυίδ,στα Παύλεια Βέροιας ,το έτος 2013).
