Κυριακή Γ΄ Λουκά – Κήρυγμα – Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Ρωτούν οι άπιστοι – Έχετε αποδείξεις για την Ανάσταση;

ΔΙΣΤΑΖΩ, αγαπητοί μου, να μιλήσω.Έχετε αποδείξεις για την Ανάσταση; ρωτούν οι άπιστοι τί έχουμε φθάσει σε χρόνια σαν εκείνα για τα οποία μια προφητεία λέει, ότι οι άνθρωποι θα έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά για το διάβολο αλλ’ όχι για το Χριστό (πρβλ. Β΄ Τιμ. 4,4).

Εν τούτοις θα τολμήσω να πω μερικά λόγια προς ωφέλειαν. Κι αν δε μ᾽ ακούσουν όλοι, θα μ᾽ ακούσουν οι μισοί· κι αν δε μ᾽ ακούσουν οι μισοί, θα μ᾽ ακούσουν οι δέκα· κι αν δε μ᾽ ακούσουν οι δέκα, θα μ᾽ ακούση ένας. Ένας να μ᾽ ακούση, φτάνει, είναι μεγάλος ο μισθός. Διότι, όπως είπε ο Χριστός, μια ψυχή αξίζει παραπάνω από ολόκληρο τον ορατό κόσμο (βλ. Ματθ. 16,26· Μαρκ. 8,37).

Με την ελπίδα αυτή θα μιλήσω. Τι θα πω; Υπάρχει μια λέξις που κάνει τον κόσμο να τρομάζη. Ποια είν’ αυτή; Είνε η λέξις θάνατος. Όταν ακούσουν θάνατο, ταράζονται, ανησυχούν. Σ᾽ ένα χωριό που περιώδευα ως νέος ιε­ροκήρυκας, κάπου στο λόγο μου είπα τη λέξι θάνατος, κι αμέσως άκουσα κάποιον να λέει με φρίκη «Χτύπα ξύλο». Νομίζουν, ότι έτσι ο θάνατος θ’ απομακρυνθή.

Ο θάνατος όμως έρχεται· είναι γεγονός. Πότε έρχεται; Έρχεται εκεί που δεν τον περιμένουμε. Έρχεται τη νύχτα – τα μεσάνυχτα, έρχεται το πρωί, έρχεται στην εργασία που κάνει ο καθένας, έρχεται το μεσημέρι, σε οποιαδήποτε ώρα. Άγνωστο είναι το πότε θα παραδώσουμε το πνεύμα στο Θεό. Τι είναι ο θάνατος; Είναι εκμηδένισις; Οι άπιστοι λένε εκμηδένισις. Πέθανες; λέει· πάει τελείωσε. Εμείς δε λέμε έτσι. Εμείς λέμε, ότι πέρα του τάφου υπάρχει άλλη ζωή. Το σώμα δι­αλύεται στα εξ ων συνετέθη, αλλά η ψυχή μένει αθάνατος και αιωνία.

Γι’ αυτό μια μέρα θα επανέλθη στο σώμα, το οποίο θ’ αναστη­θη. Υπάρχει ανάστασης. Έχετε αποδείξεις; ρωτούν οι άπιστοι. Έχουμε. Τι αποδείξεις; Τριών ειδών. Έχουμε πρώτον παραδείγματα από τη φύσι, έχουμε δεύτερον προφητείες από την αγία Γραφή, και τρίτον έχουμε τα σχετικά θαύματα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ναί, υπάρχει ανάστασης. Το φωνάζει ο κάθε σπόρος. Τι είναι ο σπόρος;

Ένα μικρούτσικο πραγματάκι. Το σπέρνεις μέσα στη γη, σαπίζει, και μετά από αυτό βγαίνει ένα στάχυ που έχει άλλοτε τριάντα, άλλοτε εξήντα, αλ­λοτε ε­κατό κουκκιά, και βλέπεις το καλοκαίρι τα σπαρτά να κυ­ματίζουν σαν μια πράσινη θάλασσα, ένα ω­ραίο θέαμα. Κάποιος άπιστος ε­πιστήμων πήγε στο Άγιον Όρος. Έφθασε σ᾽ ένα κελλί, ο­που ο καλόγερος ήταν φιλανθής. Καθώς η αυλή ευωδίαζε από πολύχρωμα λου­λούδια, λέει στον επισκέπτη του· ―Ξέρεις από που βγήκαν όλα αυτά; ―Από που; ―Περίμενε να σου δείξω. Πάει λοιπόν και του φέρνει ένα κουτί. Μέσα σ’ αυτό είχε σπόρους.

Αν έχετε δεί, οι σπόροι είναι συχνά μικρότεροι κι απ’ το κεφά­λι της καρφίτσας. Κι όμως μέσα στο μικρό ε­κείνο σπόρο κρύβεται ένα άνθος, ένα φυτό, η και ένα δέντρο πελώριο. Πως; Όλη η επιστήμη να μαζευτή, ένα σπόρο δεν μπορεί να κάνη. Το παράδειγμα αυτό χρησιμοποιεί και ο απόστολος Παύ­λος. Αμφιβάλλεις, λέει, ότι θ᾽ α­ναστηθή ο νεκρός; Δες το σπόρο. Όπως ο σπο­ρος πέφτει μεσ᾽ στη γη, σαπίζει και μετά φυτρώνει και γίνεται ένα ω­ραίο στάχυ η δεν­τρο, έτσι κι ο άνθρωπος θάπτεται και σαπίζει μέσα στο χώμα, αλλ’ από το σαπισμένο αυτό σώ­μα θα προέλθη μια μέρα ένα νέο ωραιότατο σώμα (βλ. Α΄ Κορ. 15,36-38). Όλη η φύσις κηρύττει την ανάσταση.

Ο ήλιος που ανατέλλει το πρωί, η σελήνη που βγαίνει τη νύχτα, τα άστρα που λάμπουν στο στερέωμα, όλο το σύμπαν αυτήν διαλαλεί. Αλλά την ανάσταση των νεκρών αναγγέλλουν και οι προφη­τείες. Μια τέτοια προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης είναι εκείνη που ακούμε το Μέγα Σάββατο. Τι λέει; Ο προφήτης Ιεζεκιήλ βρέθηκε σε μια πεδιάδα που ήταν γεμάτη νεκρά οστά, και ακούει φωνή· ―Τα οστά αυτά μπορούν να ζωντανέψουν; ―Συ, Κύριε, λέει, το ξε­ρεις αυτό. Ο Θεός τον διατάζει· ―Κήρυξε, μίλησε στα οστά.

Και τότε έγινε σεισμός, τα οστά πλησίασαν μεταξύ τους, συναρμολογήθηκαν και έγιναν σκελετοί. Έπειτα πήραν νεύ­ρα και καλύφθηκαν με σάρκες και δέρμα. Τους έλειπε όμως η ψυχή. Τέλος του δίνει εντολή να κηρύξη πάλι, και τότε όλα αυτά τα σώματα αναστήθηκαν. Το όραμα αυτό είναι μια προφητεία περί της αναστάσεως των νεκρών (βλ. Ιεζ. 37,1-10). Αλλά το μεγαλύτερο επιχείρημα που δείχνει ότι ο θάνατος νικήθηκε είναι οι θαυ­μαστές νεκραναστάσεις που έκανε ο Χριστός. Έχουμε τρία τέτοια θαύματα που ενήργησε σε αλ­λους ανθρώπους. Το πρώτο είναι , ότι ανέστησε την κόρη του Ιαείρου.

Το δεύτερο είναι αυ­το που ακούσαμε σήμερα στο ευαγγέλιο, ότι ανέστησε τον υιό της χήρας της Ναίν· που η μάνα του τον είχε μονάκριβο, έκλαιγε γοε­ρως, και ο Χριστός την πλησίασε και της είπε «Μη κλαίε» (Λουκ. 7,13). Το τρίτο είναι , ότι ανέστησε τον φίλο του τον Λάζαρο, που ήταν «τε­ταρταίος» μέσα στο μνήμα (Ιωάν. 11,39). Τέλος ο Χριστός, αφού προηγουμένως υπέστη τον σταυρικό θάνατο και την τριήμερο ταφή, ανέστησε και τον ίδιο τον εαυτό του. Υπάρχει λοιπόν ανάστασης! Όσο είστε βέβαιοι ότι αύριο ξημερώνει Δευτέρα, τόσο να είστε βέβαιοι ότι οι νεκροί θ᾽ αναστηθούν. Γι’ αυτό ο θάνατος δεν πρέπει να λέγεται θάνατος· πρέπει να λέγεται ύπνος. Η μάνα βλέπει το παιδάκι της να κοιμάται. Κλαίει; Δεν κλαίει· γιατί ξέρει, ότι θα ξυπνήση ζωηρό και δρο­σα­το σαν το λουλούδι.

Και γι’ αυτό τα νεκροταφεία δεν πρέπει να λέγωνται νεκροταφεία· πρέπει να λέγωνται κοιμητήρια. Ύπνος είναι ο θάνατος, λέει το Ευαγγέλιο και η Εκκλησία και ο άγι­ος Κοσμάς, και γι’ αυτό οι Χριστιανοί δεν πρέπει να κλαίνε γι’ αυτόν απαρηγόρητα. Όπως ξυπνά κάποιος που κοιμάται, ε­τσι και όλοι οι νεκροί μια μέρα θ᾽ α­ναστηθούν, για να κριθούν και να λάβη καθένας κατά τα έργα του· «και α­­πελεύσονται (οι εξ ευωνύμων) εις κόλασιν αι­ώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζω­ην αιώνιον» (Ματθ. 25,46).

Γεγονός λοιπόν είναι η ανάστασης του Χριστού και η α­νάστασις κάθε θνητού, η κοινή α­νάστασις. Και αυτό ομολογούμε κάθε φορά που λέμε το Σύμβολο της πίστεως· «Προσδο­κω ανάστασην νεκρών και ζωήν του μέλλον­τος αιώνος· αμήν». Αυτά είχα να σας πω. Και κηρύττω με την ελπίδα ότι τα λόγια αυτά δε θα πέσουν στο κενό. Διότι, για να πιστέψη κάποιος στην ανάσταση, χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις Ελπίζω, ότι μεταξύ σας κανείς δεν είναι α­θε­ος· όλα γύρω μας φωνάζουν, ότι Υ­πάρχει Θεός, κύριος της ζωής και του θανάτου. Ελπίζω, ότι μεταξύ σας κανείς δεν είναι α­σε­βης και βλάσφημος. Αυτός που πιστεύει σε ανάσταση και κρίσι, δε βλαστημάει τον Κριτή.

Και όχι μόνο αυτό. Δι­ότι δε φταίει μόνο εκεί­νος που βλαστημάει· φταίει κι ο άλλος που τον ακούει και δε διαμαρτύρεται. Ο άγι­ος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει, ότι το βλάσφημο δεν πρέπει να τον ανεχώμεθα. Αν υβρίσης, λέει, Χριστό και Παναγιά, δεν έχω μάτια να σε δω! Ο δε ιερός Χρυσόστομος, αυστηρότερος, προτρέπει· Όταν ακούς βλάσφημο συμβούλε­ψε τον μια, δυό, τρεις φορές. Δεν συνετίζεταιι; Τότε, ε­χεις χέρι; χτύπα το βλάσφημο. Χέρι, που θα χτυπήση βλάσφημο, θ᾽ αγιάση! Ελπίζω ακόμη ότι εκκλησιάζεσθε. Είστε τίμιοι και εργατικοί άνθρωποι. Ευλογημένη η δουλειά· ο γεωργός στο χωράφι, ο τσοπάνος στα πρόβατα, ο ψαράς στα δίχτυα, ο εργάτης στο εργοτάξιο. Όλη την εβδομάδα δουλειά. Ξημέρωσε όμως Κυριακή, χτύπησε η καμπάνα; Φτερά στα πόδια, όλοι στην εκκλησία! Οποίος λέει «Προσδοκώ ανάστασην νεκρών», αυτός εκ­κλησιάζεται ανελλιπώς.

Κανείς να μην απουσιάζη από την εκκλησία. 168 ώρες ε­χει η εβδομάδα, 1 ώρα ζητάει ο Θεός. Τόσο δι­αρκεί η θεία λειτουργία από το «Ευλογημένη η βασιλεία…» μέχρι το «Δι᾽ ευχών…». Ε­λα λοιπόν στην εκκλησία, να πης ένα Δόξα σοι ο Θεός», ένα ευχαριστώ για τα αγαθά που σου χαρίζει. Το είπε ο Κοσμάς ο Αιτωλός· θα ᾽ρθουν χρόνια δύσκολα που θ’ αξίζη «μια φού­χτα αλεύρι – μια φούχτα χρυσάφι». Τόσα δει­να μας απειλούν, τόσα κακά μας περιμένουν. Ελπίζω τέλος ότι ποθείτε την άνω Ιερουσα­λημ.

Αγαπάτε την ε­πίγεια πατρί­δα μας, για την οποία καυχώμεθα ότι εμείς χτίσαμε Παρθενώ­να και Αγιά Σοφιά όταν οι άλλοι λαοί ζούσαν σε σπηλιές και τρώγανε βελανίδια. Αλλ’ αν α­γαπούμε την πατρίδα αυτή μια φορά, πόσω μάλλον την ουράνια και αιωνία πατρίδα μας; Με την ελπίδα λοιπόν αυτή ως επίσκοπος σας ευλογώ. Ευλογώ τα σπίτια σας, τις οικογένειές σας, τις εργασίες σας, και εύχομαι ο Θεός διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου να είναι πάντα μαζί σας· αμήν

. † Επίσκοπος Αυγουστίνος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.