Ο αείμνηστος δημοσιογράφος Θωμάς Δήμα υπήρξε στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου

Όπως πολύ ορθά επεσήμανε στον επικήδειο λόγο του ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος “ήταν ανεκτίμητη η προσφορά του εκλιπόντος κατά τη διάρκεια των τριών αυτών δεκαετιών, με την ευγένεια, τις αρετές και την προθυμία, που τον διέκριναν”.

Ενστερνίστηκε το μεγαλόπνοο όραμα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου και με όλες του τις δυνάμεις του συμπαραστάθηκε, τόσο στις δυσκολίες, που αντιμετώπισε, και δεν ήταν λίγες, οι οποίες και μέχρι σήμερα συνεχίζονται, αλλά και στο δημιουργικό του έργο, που αποδείχθηκε τόσο φωτεινό και τόσο ωφέλιμο.

Έμαθε, δίπλα στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, από τον οποίο έπαιρνε την πείρα, τη σοφία της ζωής, να μοσχοβολά από καλοσύνη και να μην κλείνει στα στήθια του το τρέμουλο του θανάτου.

Η καρδιά του δεν ήταν αμπαρωμένη και σφαλιστή, γιατί είχε διαθέσιμο της αγάπης το κλειδί, κάτι, που τον βοηθούσε να αναμοχλεύει βαθιά και ζεστά αγγίγματα και συναισθήματα μέσα του, τα οποία εξωτερικεύονταν ως συστατικά της ανθρωπιάς του.

Στο ξέφωτο του μυαλού του ήταν πάντοτε ζωντανό το όραμα της προσφοράς και τον συνέπαιρνε σε ύψη άγνωρα, σ’ αετοφωλιές και βουνοκορφές γεμάτες αίγλη.

Σοβαρός και συγκροτημένος, ζύγιζε τη σκέψη του, και η συμπεριφορά του, απροσποίητη, ήταν σεμνή και ωραία, γι’ αυτό η ύπαρξή του είχε ειδικό βάρος για όλους με τους οποίους αναστρέφονταν.

Διδάχθηκε από τον Μακαριώτατο, και το εφάρμοσε, πως η καλή συνείδηση είναι ένας βασικός παράγων για την επιτυχία.

Γι’ αυτό άφησε ως παρακαταθήκη, που θα μας συνδέει εξακολουθητικά μαζί του, όχι μόνο την ποιοτική δημοσιογραφική εργασία του, αλλά και τη στάση ζωής του, μέσω της οποίας υπερέβαινε τα φτωχά και τιποτένια της ρουτίνας και αναδύονταν με πνευματικά φτερά σε ορίζοντες ανοιχτούς.

πάτερ Ηλίας Μάκος