Ποια ζωή διάλεξες να ζεις; Αυτή που σου έδωσε ο Θεός ή αυτή που σου δώσανε οι άλλοι να ζεις; Της Αναστασίας Πάνου. Ο Θεός σου δίνει την ευχέρεια να ζεις μια ευλογημένη ζωή. Μια ζωή γεμάτη πολυτέλειες και όχι εννοώντας το χρήμα την δόξα και άλλα τέτοια συναφή.

Αλλά εννοώντας την αγάπη τη πίστη την ευτυχία την ευγνωμοσύνη, την ελπίδα την υπομονή.

Σου δίνει βέβαια από δοκιμασίες μέχρι και δυσκολίες για να μάθεις από αυτές και όχι για να σε τιμωρήσει. Ξέρεις όμως ποιο είναι το σπουδαιότερο από αυτό; Ότι δε σε αφήνει μόνο σου. Πότε μα ποτέ… Σου συμπαραστέκεται. Είναι εκεί διπλά σου…Του μιλάς και σε ακούει. Αφουγκράζεται τον πόνο σου, λες και είναι δικός Του. Και όταν το κρίνει σου στέλνει αυτό το φως το σημάδι που η θλίψη σου θα μεταμορφωθεί σε χαρά.

Κάνει και κάτι άλλο όμως. Ίσως κατ’ εμέ το πιο σημαντικό. Δεν σου δίνει ρόλους, μάσκες. Ή μάλλον σου δίνει τον ρόλο να είσαι πάντα ο εαυτό σου. Μα πάντα.

Ο Θεός ένα πράγμα θέλει από σένα. μα μόνο. Αυτό που σε έπλασε, αυτό που ονειρεύτηκε να γίνεις αυτό να μείνεις. Να μην αλλάξεις. Να μην μεταμορφώσεις την τελειότητα σου για τους άλλους. Να δημιουργήσεις την δική σου ιστορία που πρωταγωνιστής θα είσαι εσύ. Να μην συμβιβαστείς με τους άλλους με αυτά που θέλουν οι άλλοι αλλά να βάζεις την υπεροχή του εαυτού σου πάνω από όλα και απ’ολους

Να κτίσεις τον εαυτό σου ξεκινώντας από τα θέλω σου, να συνεχισεις με τις επιθυμίες τις χαρές σου και τελευταίο υλικο τα όνειρα σου. Και μέσα σε αυτά τα υλικά να υπάρχει η καλοσύνη η αγάπη η συγχώρεση η αλληλοκατανόηση ο αλληλοσεβασμό. Χωρίς αυτά θα χτίσεις κάτι που στο ένα λεπτό όλα αυτά που έφτιαξες θα καταστραφούν.

Αλλά και να μην ξεχνάς χτίζοντας τον εαυτό σου να προσθέτεις τις ευλογίες του Θεού και προ πάντων την ευγνωμοσύνη σου γι’ Αυτόν. Να οικοδομήσεις ένα εαυτό που θα μιλάς γι’αυτόν και όχι μόνο δεν θα χαίρεσαι γι’αυτόν που έγινες αλλά δεν θα τον πιστεύεις πως έφτασες σε αυτό το σημείο. Θα εκπλαγείς.

Να φροντίσεις να εξελίσσεις τον εαυτό σου όχι βάζοντας πράγματα που στο τέλος θα σου γίνουν περιττά αλλά πού απώτερο σκοπό θα έχουν την εξέλιξη σου.

Ο Θεός σε έπλασε χωρίς να θέλει να αλλάξεις. Γι’αυτό δημιούργησε πλήθος ανθρώπων για να υπάρχει το διαφορετικό για να μην υπάρχει ομοιομορφία αλλά ο καθένας να αντιπροσωπεύει αυτό που πραγματικά είναι. Και αυτό που αντιπροσωπεύεις ο Θεός το έχει αγκαλιάσει το έχει αγαπήσει το έχει καλοδεχτεί και παινεύεται όπως η μάνα για το παιδί της.

Και ξέρεις γιατί στα λέω αυτά;

Γιατί υπάρχει η αντίθετη πλευρά που πιθανόν να έχεις διαλέξει, ή να είσαι σε δίλημμα να επιλέξεις.

Η πλευρά των άλλων. Η μεριά που οι άνθρωποι δεν αρκούνται σε αυτό που είσαι αλλά πρέπει να αρκεστείς εσύ αυτό που είναι αλλοιώνοντας αυτό που πραγματικά είσαι.

Εκείνοι που πιθανόν σου βάζουν κριτήρια για να σε έχουν στην ζωή τους πού θα φοράς ανά πάσα στιγμή μια μάσκα ανάλογα με το τι θέλουν από σένα ανάλογα με το ποιοι είναι για να σε βάλουν στη ζωή τους για να έχεις ένα ρόλο σε αυτούς.

Αυτοί που με την πρώτη στραβή θα σε κρίνουν θα σε βάλουν σε ένα τοίχο νομίζοντας ότι αυτοί τα έχουν κάνει τέλεια στην ζωή τους και σε λθοβολανε τάχα για το καλό σου. Για να σε βοηθήσουν. Για να μην κάνεις τα ίδια λάθη αλλά ξεχνάνε κάτι βασικό ότι δε ζουν αυτό που ζεις εσύ. Δε ξέρεις τι έχεις περάσει τι περνάς και το πιο εύκολο γι’ αυτούς είναι σου υπενθυμίζουν τα λάθη σου.

Και τέλος αυτοί που θα σε θυμηθούν όταν τους συμφέρει. Όταν σε έχουν ανάγκη. Αγνοώντας μέχρι τότε πως είσαι πως περνάς. Εδώ όμως αν σε βοηθάει θυμήσου τα λόγια του Αγίου Νεκταρίου: « μην στεναχωριέσαι αν οι άνθρωποι σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται. Νιώσε το προνόμιο ότι είσαι σαν το κερί που τους έρχεται στο μυαλό στις πιο σκοτεινές τους ώρες.»

Υπάρχουν πολλών ειδών ανθρώπων που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ζεις μια ζωή που βασικός ήρωας δεν είσαι εσύ αλλά οι άλλοι. Μια ζωή που μόνο οι άλλοι θα χαροποιούνται αλλά όχι εσύ. Χάνεσαι μέσα στους άλλους. Γίνεσαι ο άλλος και αυτό που ο ίδιος ο Θεός σε έχει αγκαλιάσει απ’τη πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκες και πάντα θα απλώνει τα χέρια Του οποία ζωή και αν διαλέξεις να ζήσεις.

Ένα πράγμα αξίζει να αναρωτηθείς, αν είσαι ευτυχισμένος;

Αν η ζωή που έχεις διαλέξει είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο, χαρούμενο και είναι η ζωή αυτή που έχεις ονειρευτεί.

Ο Μακαριστός μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος λέει το εξής αξιοσημείωτο το οποίο αξίζει να αναρωτηθούμε αλλά και να το αξιοποιήσουμε στο εξής στην ζωή μας:

*Ο χρόνος είναι ένα χωράφι*, που καθώς εμείς περπατάμε ρίχνουμε σπόρους.

Τα λόγια μας, οι πράξεις μας, οι ενέργειες μας, είναι ο σπόρος που πέφτει μέσα στο χώμα.

Εάν γυρίσουμε πίσω και κοιτάξουμε, μετά τρόμου θα αναγνωρίσουμε το έργο μας.

Τι θα έχει φυτρώσει στη ζωή μας;

Ό,τι έχουμε σπείρει!

Αναστασία Πάνου
Απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.