Εκεί όπου το ψωμί σπάει με αγάπη, ζει ο ελεήμων Θεός

Υπάρχουν στιγμές που η Ελλάδα σωπαίνει –
κι όμως ακούγεται η ψυχή της.

Είναι οι ώρες που ο Θεός περνά μέσα απ’ τα υπόγεια των ναών,
αγγίζει τα καζάνια των συσσιτίων,
σκύβει στις προσευχές των φτωχών
και ευλογεί το ψωμί που μοιράζεται χωρίς κάμερες.

Γιατί εκεί, εκεί όπου το ψωμί σπάει με αγάπη,
ζει ο Ελεήμων Θεός.
Ο Θεός που δεν μιλάει – μα ενεργεί.
Που δεν ζητάει – μα δίνει.
Που φοράει ράσο, ποδιά και δάκρυ.

Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑ

Η Ελλάδα αλλάζει.
Οι φωνές πληθαίνουν.
Κι όμως – η πιο δυνατή φωνή είναι η σιωπή.

Η σιωπή της Εκκλησίας.
Αυτής που δεν κραυγάζει.
Που δεν διαφημίζεται.
Που δεν υπόσχεται – πράττει.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΠΙΣΤΗ

Εκεί που σωπαίνουν οι θεσμοί,
η Εκκλησία ψιθυρίζει:
«Εγώ είμαι εδώ.»

Μια Μητέρα που δεν εγκατέλειψε ποτέ το παιδί της.
Μια φλόγα που καίει στα υπόγεια των ναών.
Μια καρδιά που χτυπά ακόμη – για όλους.

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ – ΜΑ ΖΕΙ

Κάθε μέρα.
Χωρίς φώτα.
Χωρίς κάμερες.
Χωρίς χειροκρότημα.

Χιλιάδες ιερείς, μοναχές, εθελοντές,
μαγειρεύουν, θεραπεύουν, παρηγορούν.
Ταΐζουν τον άστεγο.
Δίνουν στέγη στον ξένο.
Πλένουν τις πληγές του κόσμου με τα δάκρυά τους.

Κι όλα αυτά – χωρίς αντάλλαγμα.
Μόνο με ψυχή.

Ο ΘΕΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΡΑΣΟ – ΚΑΙ ΠΟΔΙΑ

Γιατί Εκείνος δεν κηρύσσεται· ζει.

Ζει στο βλέμμα ενός ιερέα που δεν κοιμήθηκε τρεις νύχτες στο νοσοκομείο.
Στο χέρι μιας γιαγιάς που μαγειρεύει για είκοσι.
Στην καρδιά μιας μοναχής που χαμογελά ενώ πονά.

Αυτός είναι ο Θεός.
Ο Θεός της πράξης.

Η ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΨΩΜΙ

Κάθε μέρα, άνθρωποι απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας
τρώνε από το τραπέζι της Εκκλησίας.

Όχι απ’ το τραπέζι των πλουσίων –
απ’ το τραπέζι της αγάπης.

Παιδιά.
Γέροι.
Πρόσφυγες.
Άστεγοι.

Όλοι χωρούν.
Κανείς δεν περισσεύει.

Γιατί εκεί, σ’ αυτά τα πιάτα,
δεν σερβίρεται μόνο φαγητό·
σερβίρεται αξιοπρέπεια.
Ελπίδα.
Ζωή.

ΟΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Δεν θα τους δεις στα πρωτοσέλιδα.
Δεν θα τους ακούσεις στα δελτία.
Μα αυτοί κρατούν την Ελλάδα όρθια.

Είναι οι ενορίτισσες που ψήνουν με τρεμάμενα χέρια.
Οι νέοι που κουβαλούν τρόφιμα στις καταιγίδες.
Οι παπάδες που πηγαίνουν νύχτα στις φυλακές.

Είναι το σώμα της Εκκλησίας.
Το σώμα του Χριστού – που ακόμη πάλλεται.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Την ειρωνεύτηκαν.
Την πολέμησαν.
Την χλεύασαν.

Κι εκείνη απάντησε όπως πάντα:
Με έργα.
Με προσευχή.
Με φως.

Γιατί δεν έχει ανάγκη να φωνάζει.
Η αλήθεια της ακούγεται μέσα απ’ τα χέρια που δίνουν.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑΣ

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ανάβουν κερί,
η Ελλάδα δεν θα σβήσει.

Όσο υπάρχει Εκκλησία,
ο Ουρανός θα έχει ακόμη διεύθυνση.

Γιατί εκεί που σταματούν οι λέξεις,
η αγάπη συνεχίζει.

Και εκεί που σωπαίνει ο κόσμος,
η Εκκλησία ψιθυρίζει:
«Εγώ είμαι εδώ – για όλους.»

*Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.