ΟΣΙΑ ΧΑΪΔΩ: Η οσία Χάιδω, άγνωστη αγία, που την ευλαβούνται πολύ οι συγχωριανοί της. Του π. Ηλία Μάκου. Η οσία Χάιδω από το Στανό της Χαλκιδικής, όπου τα τελευταία χρόνια ανεγέρθηκε εκκλησία στη μνήμη της, υπήρξε μια νεαρή, που αφοσιώθηκε στον Χριστό και αξιώθηκε, λόγω της παρθενικής ζωής της, με πολλά πνευματικά χαρίσματα.
Διαβάστε το Εορτολόγιο ποιοι γιορτάζουν σήμερα και κάθε ημέρα από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ Online.
Παρότι δεν είναι ευρέως γνωστή, την ευλαβούνται πολύ οι συγχωριανοί της.
Από το χωριό της, μετά την επανάσταση του 1821, και για να αποφύγει τις παρενοχλήσεις από τους Τούρκους, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της στη Θάσο και εγκαταβίωσε σε μετόχι της Μονής Παντοκράτορος της Καλλιράχης.
Δεν είναι γνωστό, πότε κοιμήθηκε, ωστόσο η μνήμη της, από το 1988, που ανακηρύχθηκε αγία, ορίστηκε να εορτάζεται στις 1 Σεπτεμβρίου, οπότε εορτάζεται και η παλαιότερη αγία Χάϊδω η μάρτυρας.
Στην περιοχή της Χαλκιδικής την ευλαβούνται ιδιαίτερα οι άνθρωποι και ομιλούν για θαύματά της, γι’ αυτό από το 1960 οι συγχωριανοί της την είχαν εικονογραφήσει, νιώθοντας την αγιαστική επίδρασή της.
Η ζωή της οσίας Χάιδως, που σύμφωνα με μία παράδοση την διέσωσαν άγγελοι από τα χέρια των Τούρκων, ενώ κατά άλλους βασανίστηκε σκληρά από τους Οθωμανούς, ήταν μια συνεχής μαθητεία.
Πάντοτε με πνεύμα μαθητείας μελετούσε τον λόγο του Κυρίου και μαθήτευε στη θεία αλήθεια.
Οι ώρες της, οι ημέρες της κυλούσαν με προσευχή, με νηστεία, με άσκηση, με ταπεινότητα, με συντριβή. Έπεφτε στα γόνατα και γεμάτη ευγνωμοσύνη έλεγε και ξανάλεγε: «Σε πιστεύω, Κύριε». Ποιος από μας το κάνει σήμερα;
Είχε συναίσθηση της πίστης της και ποθούσε να εφαρμόσει το άγιο θέλημα του Κυρίου. Και αυτή η συμμόρφωσή της ήταν η ευπρόσδεκτη θυσία προς τη Μεγαλοσύνη Του, για την ύψιστη ευεργεσία, που έκανε, με τη Σταυρική Του θυσία, στους ανθρώπους, να τους λυτρώσει από τον αιώνιο θάνατο.
Και η τιμή, που της έκανε ο Χριστός, ήταν το στεφάνι της αγιότητας, με την οποία την κατέστεψε.
Στους πιστούς, στους γενναίους μαχητές του, αποκαλύπτεται κάθε τόσο και περισσότερο ο Κύριος. Τους δίνει τη χάρη να τον γνωρίζουν και να τον αγαπούν τελειότερα, να τον πιστεύουν και να τον προσκυνούν θερμότερα και εντονότερα. Ας το δοκιμάσουμε κι εμείς και θα το δούμε.
Μετά την πάλη η νίκη, μετά τη νίκη η δόξα και η τιμή, μετά τον αγώνα η βράβευση και αμοιβή. Αυτό συνέβη και με την οσία Χάιδω.
