Γράφει ο π. Νεκτάριος Κουτρουμάνης
Η πραγματικότητα της ζωής είναι πολλές φορές αντίθετη από τις επιθυμίες και τα όνειρά μας. Η σωματική υγεία, η συντροφικότητα, η επαγγελματική αποκατάσταση, αυτό που ως παιδιά ονειρευόμασταν, δεν είναι δεδομένα. Ενώ είναι θεμιτά, δεν είναι δικαιώματα! Ο ρεαλισμός της ζωής φανερώνει (κυρίως μετά την τρίτη δεκαετία της ζωής μας) ότι είμαστε σε έναν κόσμο μακριά από τον Παράδεισο… Η υγεία δεν είναι σίγουρη, η αδικία με διάφορους μανδύες κυριαρχεί. Ο πόνος, η μοναξιά, η αποτυχία, η φτώχεια, απλώνουν παγκόσμια, καθολικά την εξουσία τους.
Μόλις ακούσαμε ότι μία αλλοδαπή γυναίκα, η Χαναναία, κάνει την υπέρβασή της. Εξέρχεται από τα όρια της πατρίδας της (μία γυναίκα μόνη) και πλησιάζει τον Ιησού Χριστό. Όμως η προσπάθεια της δυσχεραίνεται από εκεί που δεν περιμένει: Αρχικά εισπράττει την σιωπή, την αδιαφορία του Χριστού. Σε έναν δεύτερο χρόνο δυσκολεύεται από το περιβάλλον Του, τους αποστόλους Του που Τον συμβουλεύουν να την αποστραφεί.
Σε ένα τρίτο επίπεδο γεύεται την λεκτική αποστροφή της από τον Κύριο. Παρόλα αυτά επιμένει, υπομένει με ταπείνωση την απόρριψη της….. Σαν κάθε άνθρωπος παλεύει να αφήσει το ίχνος της μπροστά στην αδυσώπητη και απρόσωπη πραγματικότητα του χρόνου και της απαξίωσης κάθε ανθρώπου. Σε έναν κόσμο που από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα είναι πτωτικός, άδικος, υπολογιστικός και εγωκεντρικός……
Λίγο πριν, μία εβδομάδα πριν την έναρξη του Τριωδίου, μιας περιόδου έντονο αγώνα, η Εκκλησία μας μιλάει ξεκάθαρα για τις δυσκολίες «του γηπέδου μας»…
Θα αγωνιστούμε στην Γή κουβαλώντας το σταυρό μας μέσα σε ένα κόσμο αδιάφορο, συμφεροντολόγο και σκληρό. Ο πόνος συνοδεύει έξω από τον Παράδεισο κάθε φιλότιμη προσπάθεια. Η αγάπη όταν απλώνεται πονάει….. Κάθε επιλογή μας έχει και το αντίστοιχο τίμημα… Συνεπώς κάθε συνειδητός χριστιανός ταυτίζεται με την Χαναναία. Αντικρίζομε ξεκάθαρα και εμείς το βάρος του αγώνα μας. Το ότι είμαστε ετερο- προσδιορισμένοι. Δεν επιλέξαμε τους όρους του Σταύρου μας. Την χώρα που γεννηθήκαμε. Τους συγγενείς μας, την οικονομική και κοινωνική θέση μας…. Δεν ξέρουμε καν αν θα μας δοθεί η επόμενη μέρα για να προγραμματίσουμε τον βηματισμό μας.
Ο αγώνας μας είναι άνισος, λογικά καταδικασμένος. Η ζωή μας είναι ένα απρόσμενο δώρο, χωρίς όρους που μπορούμε εμείς να θέσουμε. Όλα αυτά «θολώνουν» την τίμια προσπάθεια για να ορίσουμε τη ζωή. Γιαυτό απελπιζόμαστε συνεχώς. Παρόλα αυτά (και αυτό μας το λέει η σημερινή περικοπή), αγωνιζόμαστε ελπίζοντας το ανέλπιστο. Κόντρα στα δεδομένα και στους συσχετισμούς. Αναζητάμε την βοήθεια του θεανθρώπου. Μόνο που εκείνη δεν έρχεται χρονικά αμέσως. Περιμένει την δική μας συμμετοχή. Ίσως τελικά το ταξίδι μας σε τούτη την ζωή είναι χωρίς λιμάνι, χωρίς γρήγορες και εύκολες λύσεις…
Η ταπείνωση είναι συνώνυμο της υπομονής και της πίστεως. Καλούμαστε στην έναρξη του Τριωδίου, να διακρίνουμε το γεγονός ότι εμείς προσαρμοζόμαστε την πραγματικότητα και όχι η πραγματικότητα σε εμάς!!! Ακόμη βλέπουμε ότι ο θεός εργάζεται με το δικό του τρόπο και ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να θέτουμε αενάως ερωτήματα αφού είμαστε ετερό- προσδιορισμένοι. Παρόλα αυτά η σχετική ελευθερία μας είναι σημαντικό μέγεθος: Η Χαναναία μετά την σκληρότατη δοκιμασία της, αξιώνεται της θεραπείας της κόρης της εξαιτίας της πίστης, της υπομονής και της επιμονής της μπροστά στον αγώνα της ζωής.
Ευχόμαστε να κατανοήσουμε τη λογική του Χριστού ώστε να προχωρήσουμε διακριτικά, με υπομονή και επιμονή, πέρα από τη «κοσμική» διαχείριση της καθημερινότητας, στην πραγματική μας ωριμότητα. Η Χαναναία είναι μία δυνατή υπενθύμιση, μία προειδοποίηση ότι έξω από τον Παράδεισο, το ταξίδι της ωρίμανσης είναι οδυνηρό, αδυσώπητο, σκληρό, όμως η θέληση όταν ξέρει να περιμένει, να ανέχεται, τελικά μετουσιώνεται σε αγιότητα, σε θεραπευτική δύναμη που αλλάζει τον ίδιο το δοκιμαζόμενο αλλά διαχέεται και στο οικογενειακό του περιβάλλον.
Καλό Τριώδιο!
