Προσκύνημα στον Πανορμίτη με τη φροντίδα της Dodekanisos Seaways

Η Dodekanisos Seaways φροντίζει να κάνει το ταξίδι σας ξεχωριστό, με:

Πολλαπλά καθημερινά δρομολόγια

• Ιδιωτική μεταφορά από και προς το αεροδρόμιο
• Εξασφαλίζοντας ηρεμία, άνεση και συνέπεια – όπου κι αν βρίσκεστε.
• Κλείστε τη μεταφορά σας έγκαιρα από/προς το λιμάνι: +30 22410 70 590

Ζήστε την εμπειρία της προσκύνησης με τη σιγουριά και την ποιότητα της Dodekanisos Seaways.

Διαβάστε και δείτε την προσφορά για το προσκύνημα στον Πανορμίτη από την επίσημη σελίδα της Dodekanisos Seaways.

Dodekanisos Seaways

Η Dodekanisos Seaways είναι ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρεία που δραστηριοποιείται στις θαλάσσιες συγκοινωνίες των νησιών της Δωδεκανήσου (Νοτιοανατολικό Αιγαίο) Ρόδο, Σύμη, Πανορμίτη Σύμης, Κω, Κάλυμνο, Λέρο, Λειψούς, Πάτμο, Αγαθονήσι, Καστελλόριζο, Χάλκη, Τήλο, Νίσυρο, Αρκιούς, Αστυπάλαια και των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, Σάμο, Ικαρία και Φούρνους.

Η Dodekanisos Seaways ιδρύθηκε το 1999, από τον Γιώργο Σπανό, στη Ρόδο. Ξεκίνησε τα δρομολόγια με ένα ταχύπλοο καταμαράν, το Dodekanisos Express, το οποίο ναυπηγήθηκε για την εταιρεία στο ναυπηγείο Båtservice Mandal AS της Νορβηγίας και παραδόθηκε το 2000. Το 2005 ναυπήγησε το δεύτερο ταχύπλοο καταμαράν, το Dodekanisos Pride και το 2011 αγόρασε το E/Γ – Ο/Γ Παναγιά Σκιαδενή.

Η εταιρεία έχει κατακτήσει αξιόλογα βραβεία και έχει τιμηθεί από σημαντικούς φορείς για τη δράση της. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι το 2015 αναδείχθηκε ως η «Καλύτερη Ακτοπλοϊκή Εταιρεία» από τη Lloyd’s List, ενώ το 2016 της απονεμήθηκαν έπαινοι από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, τον Δήμο Ρόδου και το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου.

Η Dodekanisos Seaways εξελίσσεται συνεχώς και στοχεύει στην αύξηση του στόλου της και τη διασύνδεση ακόμα περισσότερων προορισμών στο μέλλον, στοχεύοντας στην καλύτερη εξυπηρέτηση των επισκεπτών και των μόνιμων κατοίκων. Βασική επιδίωξη είναι η διατήρηση τακτικής συγκοινωνίας στα πιο απομονωνόμενα νησιά του Ανατολικού και Νοτιοανατολικού Αιγαίου.

Πρόγραμμα εορτής Ταξιάρχη Μιχαήλ

Η Ιερά Μονή Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη γνωστοποιεί στους ευσεβείς χριστιανούς ότι το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025, εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, θα πανηγυρίσει με κάθε λαμπρότητα, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σύμης κ. Χρυσόστομου.

Οι Ιερές Ακολουθίες θα τελεστούν σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

1. Από 1ης έως και 6ης Νοεμβρίου,Καθημερινά Όρθρος και Θεία Λειτουργία ώρα 07:00. Το απόγευμα Εσπερινός και εναλλάξ ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας του Ταξιάρχη στις 17:00.
2. Παρασκευή 7η Νοεμβρίου, Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός ώρα 18:00.
3. Ιερά Αγρυπνία ώρα 22:00 – 01:00.
4. Σάββατο 8η Νοεμβρίου, Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ώρα 07:00.

Περί ώρα 11:00 θα πραγματοποιηθεί η Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ γύρω από τη Ιερά Μονή, έμπροσθεν του Ηρώου, θα τελεσθεί Επιμνημόσυνη Δέηση και η ανάκρουσις του Εθνικού Ύμνου. Στο τέλος, μπροστά από τις πύλες της Μονής, θα αναπεμφθεί η καθιερωμένη Δέηση.

Ακολούθως, η Ιερά Μονή, εις την Μεγάλη Τράπεζά αυτής, θα προσφέρει το γεύμα εις όλους τους ευλαβείς προσκυνητές, ατομικώς σε σκεύος μιας χρήσεως, δια την καλύτερη εξυπηρέτησή τους.

Μετά το πέρας των τελετών, η Ιερά Μονή θα προσφέρει γεύμα σε όλους τους προσκυνητές στη Μεγάλη Τράπεζα, σε σκεύος μιας χρήσεως για την καλύτερη εξυπηρέτηση όλων.

Ιερά Μονή Πανορμίτου

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη της Μονής του Πανορμίτη, αναφερόταν σ’ ένα χειρόγραφο Παρακλητικό Κανόνα των Ταξιαρχών, που ήταν γραμμένος σ’ αυτήν το έτος 1460. Το χειρόγραφο τούτο, σύμφωνα με μαρτυρίες, χρησιμοποιόταν στις Εκκλησιαστικές ακολουθίες και σωζόταν σ’ αυτή μέχρι το έτος 1862, οπότε και καταστράφηκε από κάποια ανεξακρίβωτη αιτία, ίσως πυρκαγιά.
Η λαϊκή διήγηση για την ανέγερση της Μονής, έχει ως εξής: «Ενώ έσκαβε κάποτε μια ευλαβής οικοδέσποινα – η “Μαριώ του Πρωτενιού” – στο κτήμα της στον Πάνορμο, βρήκε κάτω από ένα σχίνο μια μικρή παλαιά Εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Με άκρα μυστικότητα πήρε την Εικόνα και τη μετέφερε στο εικονοστάσι του σπιτιού της στη Σύμη, όπου και έκαιγε ακύμητο καντήλι. Την επόμενη μέρα διαπίστωσε όμως, ότι η Εικόνα έγινε άφαντη. Όταν αργότερα πήγε στο κτήμα της στον Πάνορμο, τη βρήκε στην αρχική της θέση κάτω από το σχίνο. Η νοικοκυρά ξανάφερε το Εικόνισμα στο σπίτι της, μα αυτό παραδόξως επέστρεφε στο σημείο που βρέθηκε. Το γεγονός αυτό επαναλήφθηκε τρεις φορές. Η λύπη της γυναίκας έπαυσε, όταν είδε σε όνειρο τον Αρχάγγελο Μιχαήλ λαμπροφορούντα και απαστράπτοντα, ο οποίος της εξέφρασε την επιθυμία του να παραμείνει εσαεί στον Πάνορμο. Κατόπιν τούτων, η ευσεβής γυναίκα ανακοίνωσε πλέον το γεγονός και με τη συνδρομή των συμπατριωτών της, ανήγειρε μικρό ναΰδριο, στο οποίο και ενθρόνισε τον Ταξιάρχη».

Τέτοιου είδους διηγήσεις βέβαια μας παραπέμπουν ακόμη και στα χρόνια της Εικονομαχίας, εξ αφορμής της οποίας οι Χριστιανοί έκρυβαν τις Εικόνες, προκειμένου να τις διασώσουν από τη μανία των αιρετικών εικονομάχων. Η συγκεκριμένη όμως παράδοση της ευρέσεως της Εικόνας από τη «Μαριώ του Πρωτενιού», υποθέτουμε ότι σχετίζεται όχι με την αρχική οικοδόμηση της Μονής του Πανορμίτη, αλλά με τη μεταγενέστερη ανασύστασή της. Πιθανότατα στον Πάνορμο υπήρχε νωρίτερα ναός του Ταξιάρχου, ο οποίος καταστράφηκε από τις συχνές επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών, που μάστιζαν τότε ολόκληρο το Αιγαίο. Στην περίπτωση αυτή, η ευρεθείσα Εικόνα προερχόταν μάλλον από τον προγενέστερο ναό.

Όσον αφορά στην εποχή κτίσεως του αρχικού αυτού ναού, αυτή δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί, αλλά δεν αποκλείεται να ανάγεται στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, κατά τους οποίους πιστεύεται ότι ανηγέρθησαν οι υπόλοιπες οχτώ Αγγελικές Μονές του νησιού, εξαιτίας της επίδρασης της Αγγελολατρίας. Προκειμένου λοιπόν να συμπληρωθεί ο αριθμός των εννέα Αγγελικών Ταγμάτων, κτίστηκε ίσως την ίδια περίοδο ναός του Αρχαγγέλου στον καλύτερο όρμο της Σύμης, ο οποίος όμως – όπως αναφέραμε – καταστράφηκε από τις πειρατικές επιδρομές.

Επίσης το ότι ο Πανορμίτης υπήρχε και πριν τον 15ο αιώνα υποδηλώνει η αναφορά του Γάλλου περιηγητή Λουί Λακρουά, ο οποίος στο έργο του «Τα νησιά της Ελλάδας, Ιστορία και Περιγραφή, 1853», αναφέρει ότι οι Συμαίοι κατέβαλαν φόρο στους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου. Μετά το 1352 ο φόρος αυτός αντικαταστάθηκε με την εφάπαξ δόση πεντακοσίων «άσπρων» και τη μεταθανάτια μεταβίβαση των υπαρχόντων των μοναχών του νησιού στο συγκεκριμένο Ιπποτικό Τάγμα.

Αδιάψευστο στοιχείο όμως αποτελεί η επιγραφή του ξίφους της εφέστιας ιερής Εικόνας του Ταξιάρχου Μιχαήλ, η οποία αναφέρει ότι η επαργύρωση της Εικόνας έγινε το 1724. Την εποχή αυτή όμως, το Μοναστήρι δεν είχε ακόμη ανακαινιστεί και δεν είχε λάβει τη μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα. Τοῦτο συνέβη το έτος 1783. Με βάση τη λογική όμως, εικάζουμε ότι η θαυματουργή Εικόνα του Ταξιάρχου, αναμφισβήτητα θα βρισκόταν εντός άλλου παλαιότερου ναού, ίσως μικρότερου, που θα υπήρχε στη θέση του σημερινού.

Όπως συμβαίνει και σε παρόμοιες περιπτώσεις άλλων θαυματουργών Εικόνων, η ιερή Εικόνα του Πανορμίτη θα βρισκόταν αρκετά χρόνια νωρίτερα στο μικρότερο αυτό καθολικό της Μονής, όπου, διά της Χάριτος του Θεού, πραγματοποιούσε πλήθος θαυμάτων, εξ αφορμής των οποίων ο θαυματουργός Αρχάγγελος και η περιώνυμη Μονή Του έγιναν πασίγνωστοι. Οι μοναχοί και ο Συμαϊκός λαός, σε ένδειξη τιμής και σεβασμού στον πολιούχο προστάτη του νησιού τους, προέβησαν αργότερα στην επαργύρωση. Άλλωστε, η κατασκευή της θα κόστισε σίγουρα πολλά χρήματα, τα οποία δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθούν παρά μόνο από οργανωμένη Μονή και μάλιστα ευρισκόμενη σε μεγάλη ακμή.

Ένα ακόμη αδιάσειστο στοιχείο για την ύπαρξη της Μονής προ του 1783, το οποίο μέχρι τώρα η υπάρχουσα βιβλιογραφία αγνοεί, είναι μια αναθηματική επιγραφή στη μεταβυζαντινή τοιχογραφία του Τιμίου Προδρόμου, που βρίσκεται στον εξωτερικό τοίχο της βόρειας πλευράς του καθολικού. Το διαφωτιστικό αυτό κείμενο έχει ως εξής: «† ΔΕΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ ΤΗ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 15, 1760». Όπως και προηγουμένως αναφέραμε, η Μονή και δη το καθολικό της το έτος αυτό δεν είχαν ακόμα ανακαινιστεί. Έτσι, η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι η τοιχογραφία ιστορήθηκε στην τοιχοποιία προγενέστερου ναού, τμήμα της οποίας διατηρήθηκε και συγχωνεύτηκε στη νέα κατασκευή του 1783.

Όλα τούτα συνάδουν και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το καθολικό και κατ’ επέκταση η σεβασμία Μονή του Αρχαγγέλου μας προϋπήρχε αναμφίβολα πολύ πριν την ανακαίνιση του 1783. Για το ουσιαστικό όμως ερώτημα περί του ακριβούς χρόνου ίδρυσης, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να δώσουν σαφή απάντηση.

Τι ακριβώς συνέβη και η Μονή στο μεσοδιάστημα από το 1760 μέχρι το 1783 μεταβλήθηκε σε ερείπια δεν γνωρίζουμε, λόγω έλλειψης στοιχείων. Δεν αποκλείεται η κατάρρευση των οικοδομημάτων να οφειλόταν στην παλαιότητά τους, αλλά το πιθανότερο είναι κάποια βαρβαρική επέλαση να προξένησε ανυπολόγιστη καταστροφή. Αυτή την απογοητευτική εικόνα συνάντησε ο Ιερομόναχος Νεόφυτος, όταν το 1775 επισκέφθηκε τον πληγωμένο Πάνορμο και έκτοτε έβαλε στόχο της ζωής του – και πέτυχε – την εκ βάθρων ανοικοδόμηση της περιώνυμης Μονής του Ταξιάρχου.