Μερικώς επιτυχής ήταν η έφεση του πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού κατά πρωτόδικης απόφασης που απέρριψε το αίτημά του για παράταση της προθεσμίας προσβολής των εκκλησιαστικών αποφάσεων που τον κήρυξαν έκπτωτο από το αξίωμά του, με το Ανώτατο να του δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος σε σχέση με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όχι όμως και για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.

Στην απόφαση που εξέδωσε σήμερα το Ανώτατο Δικαστήριο, εξέτασε το αίτημα του Τυχικού για επέκταση της προθεσμίας καταχώρισης αίτησης για άδεια έκδοσης προνομιακών ενταλμάτων αναφορικά με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου ημερομηνίας 22 Μαΐου 2025, με την οποία κηρύχθηκε έκπτωτος και την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ημερομηνίας 17 Οκτωβρίου 2025, με την οποία επικυρώθηκε η έκπτωσή του.

Σε σχέση με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Ανώτατο έκρινε ότι, παρότι ο Τυχικός είχε γνώση της απόφασης από την ημέρα έκδοσής της, δεν είχε εξασφαλίσει αντίγραφό της εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των 45 ημερών, παρά τα σχετικά αιτήματά του.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, «η μη εξασφάλιση αντιγράφου της απόφασης εντός της προθεσμίας, χωρίς υπαιτιότητα από μέρους του Εφεσείοντα, συνιστούσε περίσταση που τον παρεμπόδισε στο να αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο προς διεκδίκηση θεραπείας».
Το Δικαστήριο διαφώνησε με την πρωτόδικη κρίση ότι ο Τυχικός παρέμεινε αδικαιολόγητα αδρανής, σημειώνοντας ότι δεν λήφθηκε υπόψη το γεγονός πως το αντίγραφο της απόφασης τού παραδόθηκε μόλις στις 8 Ιανουαρίου 2026, δηλαδή μετά την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας.

Παράλληλα, έκρινε ότι «η μη άμεση ανταπόκριση της αρμόδιας αρχής στη χορήγηση στον Εφεσείοντα του αντιγράφου της απόφασης, παρά την υποβολή από τον ίδιο σχετικού αιτήματος, αναμφίβολα έχει τη δική της σημασία όσον αφορά την παρέλευση της προβλεπόμενης προθεσμίας».

Αντίθετα, σε ό,τι αφορά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου της 22ας Μαΐου 2025, το Ανώτατο έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την παράταση του χρόνου.

Σύμφωνα με την απόφαση, ο Τυχικός είχε πλήρη γνώση της έκπτωσής του από την ημέρα λήψης της απόφασης και η επιλογή του να αναμένει την έκβαση της προσφυγής του ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν συνιστούσε επαρκή δικαιολογία για την παρέλευση της προθεσμίας.

Το Ανώτατο συμφώνησε με την πρωτόδικη κρίση ότι η επίκληση της ανάγκης εξάντλησης των εκκλησιαστικών ενδίκων μέσων «δεν αποτελεί βάσιμη δικαιολογία, ειδικότερα εφόσον η προθεσμία για την καταχώριση αίτησης για άδεια έτρεχε και εξαντλείτο».

Τονίζοντας τη σημασία των χρονικών ορίων στις διαδικασίες αυτές, το Δικαστήριο σημείωσε ότι «η τήρηση των προθεσμιών δεν είναι θέμα τύπου αλλά ουσίας» και ότι η αναζήτηση προνομιακής θεραπείας «επιβάλλεται να λαμβάνει χώρα το συντομότερο δυνατό».

Ως εκ τούτου, το Ανώτατο απέρριψε την έφεση σε σχέση με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, ενώ την έκανε δεκτή σε σχέση με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε μόνο ως προς το δεύτερο σκέλος της υπόθεσης, με το Δικαστήριο να παραχωρεί στον Τυχικό προθεσμία δέκα ημερών από σήμερα για να καταχωρίσει αίτηση για εξασφάλιση άδειας προς έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari αναφορικά με την απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2025 του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στην απόφαση που εξέδωσε σήμερα το Ανώτατο Δικαστήριο, εξέτασε το αίτημα του Τυχικού για επέκταση της προθεσμίας καταχώρισης αίτησης για άδεια έκδοσης προνομιακών ενταλμάτων αναφορικά με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου ημερομηνίας 22 Μαΐου 2025, με την οποία κηρύχθηκε έκπτωτος και την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ημερομηνίας 17 Οκτωβρίου 2025, με την οποία επικυρώθηκε η έκπτωσή του.

Σε σχέση με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Ανώτατο έκρινε ότι, παρότι ο Τυχικός είχε γνώση της απόφασης από την ημέρα έκδοσής της, δεν είχε εξασφαλίσει αντίγραφό της εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των 45 ημερών, παρά τα σχετικά αιτήματά του.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, «η μη εξασφάλιση αντιγράφου της απόφασης εντός της προθεσμίας, χωρίς υπαιτιότητα από μέρους του Εφεσείοντα, συνιστούσε περίσταση που τον παρεμπόδισε στο να αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο προς διεκδίκηση θεραπείας».

Το Δικαστήριο διαφώνησε με την πρωτόδικη κρίση ότι ο Τυχικός παρέμεινε αδικαιολόγητα αδρανής, σημειώνοντας ότι δεν λήφθηκε υπόψη το γεγονός πως το αντίγραφο της απόφασης τού παραδόθηκε μόλις στις 8 Ιανουαρίου 2026, δηλαδή μετά την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας.

Παράλληλα, έκρινε ότι «η μη άμεση ανταπόκριση της αρμόδιας αρχής στη χορήγηση στον Εφεσείοντα του αντιγράφου της απόφασης, παρά την υποβολή από τον ίδιο σχετικού αιτήματος, αναμφίβολα έχει τη δική της σημασία όσον αφορά την παρέλευση της προβλεπόμενης προθεσμίας».

Αντίθετα, σε ό,τι αφορά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου της 22ας Μαΐου 2025, το Ανώτατο έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την παράταση του χρόνου.

Σύμφωνα με την απόφαση, ο Τυχικός είχε πλήρη γνώση της έκπτωσής του από την ημέρα λήψης της απόφασης και η επιλογή του να αναμένει την έκβαση της προσφυγής του ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν συνιστούσε επαρκή δικαιολογία για την παρέλευση της προθεσμίας.

Το Ανώτατο συμφώνησε με την πρωτόδικη κρίση ότι η επίκληση της ανάγκης εξάντλησης των εκκλησιαστικών ενδίκων μέσων «δεν αποτελεί βάσιμη δικαιολογία, ειδικότερα εφόσον η προθεσμία για την καταχώριση αίτησης για άδεια έτρεχε και εξαντλείτο».

Τονίζοντας τη σημασία των χρονικών ορίων στις διαδικασίες αυτές, το Δικαστήριο σημείωσε ότι «η τήρηση των προθεσμιών δεν είναι θέμα τύπου αλλά ουσίας» και ότι η αναζήτηση προνομιακής θεραπείας «επιβάλλεται να λαμβάνει χώρα το συντομότερο δυνατό».

Ως εκ τούτου, το Ανώτατο απέρριψε την έφεση σε σχέση με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, ενώ την έκανε δεκτή σε σχέση με την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε μόνο ως προς το δεύτερο σκέλος της υπόθεσης, με το Δικαστήριο να παραχωρεί στον Τυχικό προθεσμία δέκα ημερών από σήμερα για να καταχωρίσει αίτηση για εξασφάλιση άδειας προς έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari αναφορικά με την απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2025 του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η πλευρά του Μητροπολίτη τονίζει ότι ουδέποτε αμφισβήτησε τη σκοπιμότητα σύναψης δανείων, αλλά θέτει ζητήματα νομιμότητάς τους — και πρωτίστως ως προς το υψηλό επιτόκιο (περίπου 6–6,5%) του δανείου, το οποίο η Αρχιεπισκοπή συνήψε για την αποπληρωμή του παλαιού χρέους της Μητρόπολης Πάφου (περίπου 3.242.899 ευρώ) και για το οποίο υποθηκεύτηκαν δύο μεγάλα ακίνητα της Μητρόπολης. Καταλήγοντας, το έγγραφο θέτει πέντε καίρια ερωτήματα σχετικά με τις συνθήκες της εκθρόνισης του Μητροπολίτη Τυχικού από τον Μητροπολιτικό Θρόνο της Πάφου τον Μάιο του 2025, η οποία χαρακτηρίζεται ως κατάφωρη παραβίαση της φυσικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης.

Εκτεταμένη απάντηση με αφορμή το δημοσίευμα

https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1728352/elegktiko-tmima-archiepiskopis-anipostates-i-ikonomikes-anafores-tou-dikigorou-tou-k-tichikou/?shem=rimspwouoe

-Καμία αναφορά από το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής και/ή τον Αρχιεπίσκοπο για το ύψος του επιτοκίου του δανείου-

Καταρχάς, οι απαντητικές δηλώσεις εκ μέρους του Ελεγκτικού Τμήματος της Αρχιεπισκοπής στο ως άνω δημοσίευμα, δεν συγκεκριμενοποιούνται. Οι περί δανείων δηλώσεις του Δικηγόρου του Μητροπολίτου (πρ.) Πάφου κ. Τυχικού δεν είναι προσωπικές δηλώσεις του, αλλά εκφράζουν κρίσεις και θέτουν ερωτηματικά του ιδίου του Εντολέα του Μητροπολίτη κ. Τυχικού, ως καθ’ ύλην αρμοδίου το επίμαχο διάστημα, επί των θιγομένων θεμάτων.

Στις αναφορές του Μητροπολίτη κ. Τυχικού ή των εκπροσώπων του, κατ’ εντολήν Του, δεν υπήρξε κρίση για την σκοπιμότητα σύναψης δανείων, καθώς άλλωστε αναφέρθηκε ότι υπήρχαν δάνεια επί προηγούμενων διαχειριστικών διοικήσεων, και μάλιστα του Προκατόχου του τότε Μητροπολίτου Πάφου, και νυν Αρχιεπισκόπου, κ. Γεωργίου, αλλά τέθηκαν ζητήματα νομιμότητας.

Για το δάνειο στο οποίο αναφέρεται το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής, τα γεγονότα όπως δηλώνονται, και όπως τα ενθυμείται, ο Μητροπολίτης (πρ.) Πάφου κ. Τυχικός έχουν ως εξής:

Για προϋφιστάμενο χρέος της Μητρόπολης Πάφου πρός Τράπεζα συνολικού ποσού γύρω στα 3.242.899 ευρώ, πλέον των τόκων και άλλων χρεώσεων, όπως προσαυξήθηκε λόγω του γεγονότος ότι η Ιερά Μητρόπολη Πάφου δεν μπόρεσε να πληρώσει μία τελευταία δόση στην Τράπεζα την 31.12.2021 (προ της εκλογής Μητροπολίτου Πάφου του κ. Τυχικού), ρυθμίσθηκε η πληρωμή του για να γίνει τον Δεκέμβριο του 2023 για να μην υπάρξουν περαιτέρω οικονομικές συνέπειες για την Μητρόπολη Πάφου.

Για την αποπληρωμή αυτού του χρέους υπήρχε καταρχάς η υπόσχεση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου ως Μητροπολίτη Πάφου, ότι αν εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος, θα έδινε τα χρήματα η Αρχιεπισκοπή για να αποπληρωθεί το χρέος (από παλαιά δάνεια) της Μητρόπολης Πάφου προς την Τράπεζα. Αυτό είχε ανακοινωθεί από τον Αρχιεπίσκοπο, όπως δηλώνει ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός τόσο στον ίδιο όσο και σε υπαλλήλους της Μητρόπολης Πάφου.

Μετά την εκλογή του Μητροπολίτη Πάφου σε Αρχιεπίσκοπο, και το θέμα που τέθηκε με την Κάρα του Αποστόλου Παύλου, ο Αρχιεπίσκοπος φέρεται ότι είπε τότε στον Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό «αν θέλεις να πληρώσω το δάνειο, θα δεχθείς την Κάρα, και θα κάνεις ό,τι σου λέω».

Κατόπιν, για να αποπληρωθεί το χρέος, επειδή ειπώθηκε από το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής στον Αρχιεπίσκοπο, ότι αν δεν πληρωθεί το χρέος η Μητροπόλη θα «κλείσει», με την έννοια ότι θα χάσει περιουσία της, τότε βρέθηκε ως λύση η εξής:

Η Αρχιεπισκοπή προχώρησε αφενός σε σύναψη δανείου με Τράπεζα της αποκλειστικής επιλογής της, αφετέρου σε έγγραφη συμφωνία με την Μητρόπολη Πάφου (την οποία συνέγραψε το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής) προκειμένου με το ποσό του δανείου από την άλλη Τράπεζα της επιλογής της Αρχιεπισκοπής να αποπληρωθεί το χρέος από τα παλαιά δάνεια απευθείας στην Τράπεζα στην οποία ήταν οφειλέτης η Μητρόπολη Πάφου. Ως εγγύηση για την σύναψη δανείου με την νέα Τράπεζα με την οποία συνεβλήθη η Αρχιεπισκοπή και για την εξασφάλιση αποπληρωμής του δανείου από την Μητρόπολη Πάφου προς την (παρένθετη) Αρχιεπισκοπή η οποία και θα εξοφλούσε το δάνειο στην Τράπεζα με την οποία συνεβλήθη, τέθηκαν σε υποθήκη υπέρ της Αρχιεπισκοπής (2) μεγάλα κτήματα της Μητρόπολης Πάφου αξίας τότε περίπου 5 και μισό εκατομμυρίων ευρώ, και σήμερα πολύ περισσότερο.

Πέραν αυτού συμφωνήθηκε για το νέο αυτό δάνειο μεταξύ της Αρχιεπισκοπής και της Τράπεζας επιλογής της επιτόκιο γύρω στο 6 ή 6,5 %. Ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός ενθυμείται ότι ο λογιστής της Μητρόπολης Πάφου είχε αναφέρει τότε ότι το δάνειο αυτό με τέτοιο επιτόκιο ήταν τοκογλυφικό λόγω του ύψους του, εν σχέσει με το τρέχων της εποχής που κυμαινόταν 3,5% – 4,5%, οπότε ετίθετο και τίθεται ακόμα το ερώτημα γιατί δεν μπορούσε να επιλεχθεί άλλη Τράπεζα που θα απαιτούσε χαμηλότερο επιτόκιο, νοουμένης και της υποθήκευσης σημαντικών ακινήτων της Μητρόπολης Πάφου, τα οποία είχε συμφωνηθεί να τα μεταβιβάσει η Μητρόπολη Πάφου στην Αρχιεπισκοπή, σε περίπτωση δυστοκίας της εξόφλησης του χρέους. Τα προς υποθήκη ακίνητα της Μητρόπολης Πάφου επιλέχθηκαν επίσης από το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής. Επιπλέον τέθηκε όρος να αποπληρωθεί το δάνειο με τους τόκους από την Μητρόπολη Πάφου προς την Αρχιεπισκοπή εντός πέντε ετών, δηλαδή εντός σύντομου χρονικού διαστήματος.

Ο Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός εξέφρασε τότε τον προβληματισμό του και ως προς το επιτόκιο και ως προς το βραχύ χρονικό διάστημα αποπληρωμής του δανείου, νοουμένης της πιθανής απώλειας της υποθηκευμένης περιουσίας της Μητρόπολης. Αλλά ως νέος Μητροπολίτης ευρισκόμενος ενώπιον ενός αδάμαστου χρέους που κληρονόμησε δεν είχε πολλές επιλογές.

Η αναφορά στις δηλώσεις του εκπροσώπου του Μητροπολίτη κ. Τυχικού αφορούσε το υψηλό επιτόκιο του δανείου αυτού, είτε προς την νέα Τράπεζα είτε προς την Αρχιεπισκοπή (τούτο τίθεται ως ερώτημα) και όχι αυτή καθ’ εαυτή την ύπαρξη δανείων, η σκοπιμότητα των οποίων αφορά την Εκκλησία, η νομιμότητα όμως τους πάντες.

Για το γεγονός του ύψους του επιτοκίου αυτού και του διαστήματος αποπληρωμής του, που αποτελούν τον πυρήνα των δηλώσεων του εκπροσώπου του Μητροπολίτη κ. Τυχικού δεν δίνει καμία απάντηση το Ελεγκτικό Τμήμα της Αρχιεπισκοπής, αντιθέτως επικαλείται «ισχυρισμούς» περί δήθεν «ασύστολων, επιζήμιων ψευδών, και δυσφημιστικών αναφορών» εκ μέρους του Μητροπολίτη κ. Τυχικού και του εκπροσώπου του, οι οποίοι δεν υφίστανται, καθώς εξηγήθηκε ανωτέρω.

Και τελικά εύλογα προκύπτουν μεγάλα ερωτήματα, όπως:

1.Ποιά ήταν τελικά η βοήθεια της Αρχιεπισκοπής στο συγκεκριμένο ζήτημα των δανείων;

2.Γιατί τόση βιασύνη αλλαγής του Μητροπολίτη Πάφου ενόψει όλων αυτών των οικονομικών εκκρεμοτήτων και διευθετήσεων που είχε αρχίσει να δαμάζει και να βάζει σε σειρά ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός;

3.Γιατί μέσα σε διάστημα το πολύ δύο μηνών από τότε που ο Μητροπολίτης κ. Τυχικός δήλωσε δημόσια ότι θα διορίσει ορκωτούς λογιστές για έλεγχο των διαχειρίσεων των Μονάδων Saint George Hotel και Minthis hills με εταιρεία Pafilia, ως προς τις συμβατικές τους υποχρεώσεις προς την Μητρόπολη Πάφου, ο Αρχιεπίσκοπος προκάλεσε την έκπτωση του Μητροπολίτη κ. Τυχικού από τον Μητροπολιτικό Θρόνο της Πάφου, τόν Μάϊο του 2025;

4.Γιατί μόλις ανέλαβε Τοποτηρητής ο Αρχιεπίσκοπος στην Μητρόπολη Πάφου κατήργησε αυτομάτως το Οικονομικό Συμβούλιο της Μητρόπολης Πάφου;

5.Γιατί δεν διερευνήθηκε ακόμα η επίσιμη καταγγελία του δημαρχεύοντα δημάρχου Πάφου για συνωμοσία με πιθανότητα οικονομικών ανταλλαγμάτων μεταξύ Αρχιεπισκόπου και Δημάρχου Πάφου με σκοπό την εκθρόνιση του Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού;

Όλα τα παραπάνω, συστηματικά ερμηνευόμενα, και ορώμενα υπό το πρίσμα της ωσεί ταχύτητα φωτός διαδικασίας όχι μόνον εκθρόνισης, όχι μόνον αργίας, αλλά και «απειλητικής» εκτόπισης του Μητροπολίτη κ. Τυχικού από τον χώρο της Μητρόπολης Πάφου, με εξουσία που μόνον Εισαγγελέας ή Δικαστήριο θα μπορούσε να ενδυθεί, χωρίς να προηγηθεί δίκαιη δίκη, χωρίς να τηρηθούν ούτε τυπικά, για τα προσχήματα, οι πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου και οι σχετικοί Ιεροί Κανόνες, με άμεση εκτέλεση όλων των αποφάσεων της Εκκλησίας της Κύπρου χωρίς καν αναμονή επικυρώσεώς τους από το Οικουμενικό Πατριαρχείο [ το Οποίο αν και αναγνώρισε τις δικονομικές ακυρότητες, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων εισηγούμενο την επανάληψη της διαδικασίας, όπως έκανε στο παρελθόν σε προσφυγή ετέρου Μητροπολίτου] , μόνον συντυχία δεν δύναται να θεωρηθούν, αλλά αντιθέτως συνιστούν κραυγαλέα, βίαιη και βάναυση παραβίαση των αρχών της φυσικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, που καμία μεταγενέστερη «εκλογική» διαδικασία δεν τα θεραπεύει, και στα οποία η δικαιοσύνη οφείλει να διεισδύσει όχι για προσωπικό όφελος κανενός, αλλά για την ίδια την Δικαιοσύνη και τον σεβασμό στην αξία του Προσώπου.

Εκ του Γραφείου νομικής εκπροσώπησης του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου (πρ.) Πάφου κ. Τυχικού, κατ’ Εντολήν Του.