Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αποτελεί για όλους τους χριστιανούς αφορμή για μια διαφορετική καύχηση.
Την ημέρα θυμόμαστε τα γεγονότα της αρπαγής από τους Πέρσες του Τιμίου Σταυρού από το Ναό της Αναστάσεως στην Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, την οποία λεηλάτησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ηρακλείου. Ο αυτοκράτορας οργανώνει εκστρατεία, συντρίβει τους εχθρούς και φέρνει πίσω τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος υψώνεται από τον Άγιο Μακάριο, Αρχιεπίσκοπο Ιεροσολύμων, ως σημείο δόξης, καυχήσεως και ελπίδος στην ζωή των χριστιανών. Από τότε η Εκκλησία μας έχει καθιερώσει αυτή την ημέρα ως ημέρα νηστείας, προσευχής, προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού και πνευματικής περισυλλογής.
Ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί για τους χριστιανούς αφορμή παραδόξου καυχήσεως. Ο Απόστολος Παύλος γράφει χαρακτηριστικά στην προς Γαλάτας επιστολή του: «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω» (Γαλ. 6,14) (Όσο για μένα δε θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού, το σταυρό που πάνω του πέθανε ο κόσμος για μένα κι εγώ για τον κόσμο). Συνήθως ο άνθρωπος καυχάται για τις επιτυχίες στη ζωή του, για τα χαρίσματά του, για ό,τι του δίδει αποδοχή, δόξα και τιμή από τους συνανθρώπους του και τον κόσμο. Και μάλιστα, η καύχηση αποτελεί σημάδι υπερηφανείας, δηλαδή υπεροχής του καυχώμενου έναντι των άλλων.
Διαβάστε τη συνέχεια στο άρθρο: Ύψωση Τιμίου Σταυρού- 14 Σεπτεμβρίου
