Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἑβδομάδες ἡ δικαστικὴ διαδικασία βρίσκεται σὲ πλήρη ἐξέλιξη. Μάρτυρες καταθέτουν, στοιχεῖα παρουσιάζονται, ἐρωτήσεις τίθενται, ἀπαντήσεις δίδονται, καὶ τὸ Δικαστήριο ἐπιτελεῖ τὸ καθῆκον του μὲ τὴ σοβαρότητα ποὺ ἐπιβάλλει ὁ θεσμός του.
Καὶ ὅμως…
Παρακολουθῶ μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ὄχι μόνο ὅσα συμβαίνουν μέσα στὴ δικαστικὴ αἴθουσα, ἀλλὰ καὶ ὅσα καθημερινὰ δημοσιεύονται ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Ὅσο περνοῦν οἱ μέρες, γεννιέται μέσα μου μία ἀπορία ποὺ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἔντονη.
Ἄραγε, παρακολουθοῦμε ὅλοι τὴν ἴδια δίκη;
Γιατὶ ἂν κάποιος δὲν εἶχε πατήσει οὔτε μία φορὰ τὸ κατώφλι τοῦ Δικαστηρίου καὶ περιοριζόταν νὰ πληροφορεῖται τὴν ὑπόθεση μόνο μέσα ἀπὸ δημοσιεύματα, ἱστοσελίδες καὶ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, θὰ πίστευε ὅτι ἡ ὑπόθεση ἔχει ἤδη τελειώσει, ὅτι ἡ ἀπόφαση ἔχει ἤδη γραφεῖ καὶ ὅτι ἡ δικαστικὴ διαδικασία δὲν εἶναι παρά μία τυπικὴ λεπτομέρεια.
Κάποιες στιγμές, διαβάζοντας τὴ βεβαιότητα μὲ τὴν ὁποία διατυπώνονται συμπεράσματα, σχεδὸν ἀναρωτιέμαι μὲ μία δόση εἰρωνείας:
Μήπως λειτουργεῖ κάπου μία δεύτερη, μυστικὴ αἴθουσα δικαστηρίου, στὴν ὁποία εἰσέρχονται μόνο οἱ συντάκτες δημοσιογράφοι τῶν τίτλων;
Γιατί ἐμεῖς, ποὺ βρισκόμαστε καθημερινὰ μέσα στὴν πραγματικὴ δικαστικὴ αἴθουσα, βλέπουμε μία διαδικασία ποὺ ἐξελίσσεται μὲ μαρτυρίες, ἐξέταση, ἀντεξέταση, ἀξιολόγηση στοιχείων καὶ νομικὴ κρίση. Ἀντίθετα, ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσα, δημιουργεῖται πολλές φορὲς ἡ ἐντύπωση ὅτι ἡ μόνη πλευρὰ ποὺ ἀξίζει νὰ ἀκουστεῖ εἶναι ἐκείνη ποὺ παράγει τὸν πιὸ ἐντυπωσιακὸ τίτλο.
Δυστυχῶς, κατὰ τὴν προσωπική μου κρίση, σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις ἡ ἐνημέρωση φαίνεται νὰ ἔχει παραχωρήσει τὴ θέση της στὴ δημιουργία ἐντυπώσεων. Ἡ ψύχραιμη καταγραφή τῶν γεγονότων μοιάζει νὰ ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸν πειρασμὸ τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ. Καὶ ἔτσι, ἀντὶ νὰ παρακολουθεῖ ὁ πολίτης τὴν πορεία μιᾶς δίκης, παρακολουθεῖ καθημερινὰ μία ἀνακύκλωση τίτλων ποὺ δημιουργοῦν βεβαιότητες πρὶν ἀκόμη μιλήσει ἡ Δικαιοσύνη.
Ἡ ἴδια ἀφήγηση.
Οἱ ἴδιοι ἰσχυρισμοί.
Οἱ ἴδιες λέξεις.
Οἱ ἴδιες φράσεις.
Ξανὰ καὶ ξανά.
Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει διαδικασία.
Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει ἀντίλογος.
Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν ἀποδείξεις.
Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν μάρτυρες.
Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει Δικαστήριο.
Σὰν ἡ ἀπόφαση νὰ γράφεται κάθε πρωὶ σὲ μία δημοσιογραφικὴ σύνταξη καὶ ὄχι στὴν αἴθουσα ποὺ ὁ νόμος ὁρίζει.
Ἀλλὰ ἡ Δικαιοσύνη, εὐτυχῶς, δὲν λειτουργεῖ ἔτσι.
Τὸ Δικαστήριο δὲν ἀποφασίζει μὲ πρωτοσέλιδα.
Δὲν κρίνει μὲ κοινοποιήσεις.
Δὲν ἐκδίδει ἀποφάσεις μὲ βάση τὰ σχόλια κάτω ἀπὸ μία ἀνάρτηση.
Δὲν λυγίζει μπροστὰ στὸν θόρυβο.
Γιατί ὅσο κι ἂν κάποιοι φαίνεται νὰ τὸ λησμονοῦν, ἡ συνεχὴς ἐπανάληψη ἑνὸς ἰσχυρισμοῦ δὲν τὸν μετατρέπει σὲ γεγονός.
Ἡ ἐπανάληψη δὲν εἶναι ἀπόδειξη.
Ὁ τίτλος δὲν εἶναι δικαστικὴ ἀπόφαση.
Ἡ δημοσίευση δὲν εἶναι τεκμήριο.
Καὶ ἡ βεβαιότητα μὲ τὴν ὁποία διατυπώνεται μία κατηγορία δὲν τὴν καθιστᾶ αὐτομάτως ἀλήθεια.
Θέλω, λοιπόν, νὰ σᾶς παρακαλέσω μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου.
Μὴν παρασύρεστε.
Μὴν ἐπηρεάζεστε.
Μὴν βιάζεστε νὰ κρίνετε.
Γνωρίζω πολὺ καλά ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἀναστατώνεστε.
Μου τηλεφωνεῖτε.
Μου γράφετε.
Μὲ ρωτᾶτε.
Ἀγωνιᾶτε.
Στενοχωριέστε.
Καὶ βλέπω στὰ λόγια σας τὸν πόνο ἀνθρώπων ποὺ δὲν ξέρουν τί νὰ πιστέψουν.
Ἀλλὰ σᾶς παρακαλῶ, μὴν ἐπιτρέψετε σὲ κανέναν νὰ σᾶς κλέψει τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς σας.
Μέσα σὲ κάθε δικαστικὴ διαδικασία κάθε πλευρὰ προβάλλει τοὺς ἰσχυρισμούς της. Αὐτὸ εἶναι τὸ φυσιολογικὸ πλαίσιο κάθε δίκης.
Ὅμως οἱ ἰσχυρισμοὶ παραμένουν ἰσχυρισμοί, μέχρι νὰ ἐξεταστοῦν, νὰ ἐλεγχθοῦν, νὰ σταθμιστοῦν καὶ νὰ κριθοῦν.
Δὲν εἶναι δικαστικὴ κρίση.
Δὲν εἶναι δικαστικὴ ἀπόφαση.
Δὲν εἶναι ἀλήθεια, ἐπειδὴ δημοσιεύθηκαν.
Δὲν εἶναι γεγονός, ἐπειδὴ ἀναπαράχθηκαν.
Καὶ ἐδῶ θέλω νὰ εἶμαι ξεκάθαρος.
Γιὰ κάθε ἕναν ἀπὸ τοὺς ἰσχυρισμοὺς ποὺ ἀκούστηκαν, ἔχουμε ἀπάντηση.
Γιὰ κάθε κατηγορία, ἔχουμε τεκμηρίωση.
Γιὰ κάθε αἰτίαση, ἔχουμε πραγματικὰ περιστατικά.
Γιὰ κάθε ἐπιχείρημα, ἔχουμε στοιχεῖα.
Καὶ, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, ὅλα αὐτὰ θὰ παρουσιαστοῦν ἐκεῖ ποὺ πρέπει· μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει.
Πολλοὶ μὲ ρωτοῦν καθημερινὰ γιατί δὲν ἀπαντῶ δημόσια σὲ κάθε δημοσίευμα.
Γιατί δὲν σχολιάζω κάθε τίτλο.
Γιατί δὲν ἀνοίγω μία δημόσια ἀντιπαράθεση.
Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία.
Δὲν θὰ δικάσουμε τὴν ὑπόθεση μέσα ἀπὸ τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης.
Δὲν θὰ μετατρέψουμε τὸ Facebook σὲ δικαστικὴ αἴθουσα.
Δὲν θὰ ἀπαντήσουμε στὸν θόρυβο μὲ περισσότερο θόρυβο.
Σεβόμαστε τὴ Δικαιοσύνη.
Σεβόμαστε τὸ Δικαστήριο.
Σεβόμαστε τὴ διαδικασία.
Καὶ γι’ αὐτὸ θὰ μιλήσουμε ὅταν πρέπει.
Καὶ θὰ μιλήσουμε γιὰ ὅλα.
Χωρὶς φόβο.
Χωρὶς ὑπεκφυγές.
Χωρὶς νὰ μείνει οὔτε μία ἀπορία ἀναπάντητη.
Μέχρι τότε, σᾶς ζητῶ κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴ συμπαράστασή σας.
Σᾶς ζητῶ τὴν προσευχή σας.
Σᾶς ζητῶ τὴν ὑπομονή σας.
Σᾶς ζητῶ νὰ μὴν ἐπιτρέψετε στὸν θόρυβο νὰ νικήσει τὴν πίστη σας.
Ἡ Ἐκκλησία δὲν πορεύθηκε ποτέ μὲ τὰ πρωτοσέλιδα.
Οἱ Ἅγιοι δὲν δικαιώθηκαν ἀπὸ τὴν κοινὴ γνώμη.
Καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν χρειάστηκε ποτέ κραυγὲς γιὰ νὰ παραμείνει ἀλήθεια.
Ἡ ἀλήθεια ξέρει νὰ περιμένει.
Ξέρει νὰ σιωπᾷ.
Ξέρει νὰ ὑπομένει.
Καὶ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα της, δὲν ζητᾶ ἄδεια ἀπὸ κανέναν γιὰ νὰ φανερωθεῖ.
Γι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ. Μέχρι τότε, θέλω νὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ πάντοτε σᾶς δίδαξα.
Μείνετε ἥρεμοι.
Μείνετε ἑνωμένοι.
Προσεύχεσθε.
Ἔχετε ὑπομονή.
Ἐμπιστευθεῖτε τὸν Θεό.
Καὶ περιμένετε.
Γιατί στὸ τέλος δὲν θὰ μείνουν οἱ κραυγές.
Δὲν θὰ μείνουν οἱ τίτλοι.
Δὲν θὰ μείνουν οἱ πρόσκαιρες ἐντυπώσεις.
Θὰ μείνουν μόνο τὰ γεγονότα.
Θὰ μείνουν μόνο οἱ ἀποδείξεις.
Καὶ τότε, ὅσοι ἔσπευσαν νὰ γράψουν τὴν ἀπόφαση πρὶν ἀκόμη τὴν γράψει τὸ Δικαστήριο, ἴσως καταλάβουν ὅτι ἡ ἀλήθεια μπορεῖ νὰ καθυστερεῖ, μπορεῖ νὰ συκοφαντεῖται, μπορεῖ νὰ διαστρεβλώνεται, μπορεῖ πρόσκαιρα νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὸν θόρυβο, δὲν νικιέται, ὅμως, ποτέ.
Γιατί, ὅταν ὁ θόρυβος κοπάσει καὶ τὰ φώτα τῆς δημοσιότητας σβήσουν, ἐκεῖνο ποὺ θὰ μείνει δὲν θὰ εἶναι οἱ κραυγές, οὔτε οἱ τίτλοι. Θὰ μείνει μόνο ἡ ἀλήθεια. Καὶ ἡ ἀλήθεια, ἀργὰ ἢ γρήγορα, βρίσκει πάντοτε τὸν δρόμο της.
